Adieu Jean-Pierre : il fait beau de faire votre connaissance – naviguer plaisante par 2007!
Laurie&Edmond : so this is our Weblog for family, friends, ex-colleagues (and sometimes perfect strangers also). As you can see its not only possible to follow us a little bit, they can also send a direct reaction – of course most ‘small talk’ is done by sms and e-mail. As we discussed before we don’t need a Wifi-connection: it’s all done by use of the GSM-network. Literally everywhere possible but slow: 115 kbps. If you want to see the house we lived in before “sailin’ away”: use the Link “Tsjerkewei 7” – it’s at the bottom of the right column.
De lente begint zich hier steeds duidelijker nu te manifesteren: elke dag ca. 20 0 C, amandelbloesem volop, de eerste frisgroene blaadjes al weer zichtbaar en de overige knoppen staan op barsten; bovendien is luid en duidelijk sprake van aanzwellende vogeldrukte. Gisteren werd aan onze motor op bekwame wijze (de monteur heeft zélf een praktisch identieke Yanmar-diesel in zíjn boot!) groot onderhoud gepleegd én hebben we weer zo’n 450 liter in de brandstoftank. We gaan, kortom, na zo’n 75 dagen hier te hebben gelegen, maar weer eens varen. ’t Zal wel dinsdag worden, want er moet her en der nog even ‘afscheid’ worden genomen; voorál van Terrasjes natuurlijk! Er staat nog genoeg water in het Canal du Midi (dat kán soms een probleem zijn) en het is er ronduit práchtig dus gaan we eerst nog maar eens wat vaardagen verder naar het westen (richting Narcassonne/Toulouse). Op de 17de zal Michiel aan komen treinen voor een weekje meevaren, waarschijnlijk zakken we dan weer wat af naar Narbonne – dan kan hij zó uit de TGV de Boot in… We zien nog wel. Hier in Colombier hebben we werkelijk héérlijk overwinterd (en heel wat dorpseigen typen waargenomen, ik noem u: het ‘Broodvrouwtje’, het ‘Museumstuk’ en de ‘Trap-oma’), maar nu begint het ‘Verder Verkennen te Water’ ons ook weer te trekken. Gisteravond hadden we op uitnodiging van de Fransman die we steeds ‘de Buurman’ noemden – hoewel zijn boot “le St. Elias” een stuk verderop ligt. Jean-Pierre Dupre (zo heet hij in ’t echt) bleek nog enkele bootburen (een Engelse en een Amerikaans echtpaar) te hebben uitgenodigd, want ook híj gaat weer in beweging. Het werd een ratjetoe van talen, handen en mimiek bóven de tafel en van apératiefjes, wijnen, kazen en worstjes eróp…
We ronden aldus nog even af en dan … AHOI !
Leuk om jullie verhalen weer te lezen. Een goede vaart!