Joop

Het was leuk fietsen naar- en van ons hotelletje te Vught, nabij Den Bosch. We reden via twee thuis al opgestelde routes, langs de bekende fietsknooppunten. Naar onze ervaring is dat meestal zo’n 10/15% langer dan de kortste route over kleine weggetjes, maar meestal ook veel interessanter: zo kom je over paadjes en door natuurgebieden die je niet zelfs zou hebben ontdekt. Wij hadden op de heenweg (‘westelijk langs, over Vianen) maar liefst vier veerpontjes, over alle rivieren dus: Lek, Linge, Waal & Maas. We hadden als ‘voordeeluitje’ twee spotgoedkope nachten-met-ontbijt geboekt; de tussenliggende dag fietsten we naar ’s Hertogenbosch zelf, voor een uitgebreid stadbezoek – te voet.  Die dag ervoeren we als extreem heet: want, hoewel ’t op de terugweg óók wel 27 graden of meer was, valt dat kalm fietsend wel mee – misschien omdat je transpiratie dan gelijk verdampt en je dús afkoelt… Die dag gingen we meer ‘oostelijk’ langs, over Culemborg. Heen en terug bleken elk zo ongeveer 87 km., zodat de hele driedaagse nog net onder de 190 km. bleef.                     Klik op deze foto en let op de tekst…

Eenmaal thuis was het nóg een paar dagen heet en gingen we in de “Tempo-doeloe” modus. Ook in deze extra-langzame stand gebeurt er nog wel iets..: Hanneke ‘dreef’ haar maandag-winkeltje. Ik fietste rond om een leuk dagje met z’n vieren rond ons 46-jarig huwelijk in elkaar te timmeren (da’s op 30 juli a.s.) Verder scharrelden we samen wat rond om voor Kaspers’ 40^ste (op 10 aug.) ’t één en ander als cadeau te vinden (Ssstt: geheim nog natuurlijk). We fietsten ook nog een driekwart dagje met de fietsclub rond én we hadden vandaag ons buurmeisje Marissa om op te passen, want die heeft vakantie en haar ouders moesten beiden werken vandaag. We zijn met haar naar Museum “Speelklok” geweest. Tenslotte haalt Hanneke morgen wat vakantiegangers -van onze voormalige “doelgroep”- uit de bus in Maarssen. Inmiddels hebben we besloten ook weer eens even in ons aloude Friesche Land rond te fietsen: van dinsdag a.s. tot de dinsdag daarop wonen wij daarom met ons Reispaleisje in Nijhuizum, nabij Workum.  Op nr. 19 om precies te zijn, want Nijhuizum is zó klein dat het geen straten heeft – alléén nummers…

Eénmaal uitgedobberd (zie vorig bericht) bleef het aardig zomerweer, dat wil zeggen: behalve juist op die éne dag dat wij een paar wandelvrienden hadden uitgenodigd.  Dat was afgelopen woensdag. Wij hadden, onder de titel “Maxima ten voeten uit…” een 18 km. lang dag-arrangementje verzonnen waarin het ronden en doorkruisen van het Maxima park centraal stond.  Maar alla: we werden wél nat, maar vonden ’t toch leuk. Verder ‘business as usual’: ik ben weer naar de Vorlesebühne in Houtmolen ‘de Ster’ geweest, Hanneke deed twee keer een winkeldag in Vleuterweide en dit weekend waren onze meiden (inmiddels 7 en 9 jaar) er weer. Intussen barsten de waterlelies in onze vijver door het wateroppervlak. (Vorig jaar hadden we er een stuk of vijf, zes gedurende de hele zomer, maar we tellen nu al direct negen knoppen, waarvan er inmiddels ook vier open zijn…)  Edoch, hoe lekker het ook is met een boekje en een glas ‘Hugo’ of een theetje of zoiets in de tuin te toeven en af en toe een kuiertje te maken of even te stadten wanneer je ff een frisse neus wilt halen: de zomer is doorgaans maar kort in ons KikkerKoninkrijk en die dient derhalve te worden uitgebuit. Bij voorkeur op een conditie-ondersteunende wijze en natuurlijk voornamelijk in de buitenlucht!  Met déze wens voor ogen scoorden we doelbewust weer eens ‘een voordeeluitje’: twee nachten met ontbijt in een Hotel-Restaurant nabij ’s Hertogenbosch. We fietsen daar morgen via een fraaie knooppuntenroute heen (onder meer met drie keer fietspontjes over respectievelijk de Lek, de Waal en de Maas)de rivieren.) Woensdag denken we dan te voet de stad eens lekker af te struinen, waarna we donderdag langs een geheel andere, maar vermoedelijk even mooie, route weer huiswaarts denken te keren.  Al met al zo’n 200 km. peddelen > het weer ziet er puik uit en we hebben er nu al véél zin in! …

In de inmiddels kersverse “traditie” een weekje varen in juni (dit was de derde keer op rij) gingen wij vorige week vrijdag met vriendin Kea scheep te Woubrugge.  Vanaf een uur of drie pruttelden wij via het Braassemermeer en de Drecht naar de Amstel. Onze eerste stop: Ouderkerk a/d Amstel, we dwaalden er weer eens over het unieke en antieke(16de eeuwse!) Joodse kerkhof aldaar. Dat is een heel bijzondere hof: over in uitbundig gras ‘gemaaide paden’ wandel je er langs diverse, vierhonderd jaar oude en veelal prachtig bewerkte, liggende stenen – de ouders van Spinoza liggen hier o.m. begraven. Deze dag hadden we onze jas of fleece vest nog nodig.  We overnachtten daar en voeren de volgende dag (op zaterdag dus) de Amstel af: dwars door Amsterdam – stapvoets natuurlijk, want ook vanaf het water is er veel te zien! Na te hebben aangelegd in de haven aan de overkant van het IJ, gingen we uitgebreid de stad in: Nieuwe Dijk/Dam, Kalverstraat/Rokin, Bloemenmarkt & Prinsengracht én ook naar de expositie van de Worldpressfoto’s 2017 in de Nieuwe Kerk. Inmiddels was het al dik 26 graden geworden.  Zondag voeren we verder: het NoordHollandskanaal op en via kleinere ringvaarten langs Monnickendam naar Edam. Gelukkig vonden we daar een ligplaats onder forse bomen, want het kwik steeg toen al ruim boven de 30 graden Celcius. Ondanks dat wandelden we later in de middag Edam door en vervolgens, via het prachtige wandelstrookje op de IJselmeerdijk, verder naar Volendam (km. of 6).  Na een drankje daar op een terras met wijds uitzicht gingen we terug, nu ‘binnendoor’ over paadjes  langs diverse watertjes (km. of 4). Amper 10 km. dus, maar ‘dankzij’ de hitte waren we evengoed bek af. Op maandag voeren we via de Purmerringvaart, Purmerend en opnieuw het NHkanaal door naar Alkmaar. Daar vonden we een prettige plek in het voormalige Turfhaventje.  Naast het bezichtigen van het stadje aten we er uitgebreid – gesponsord door een verre Friezin ( ja, ja – wij wel !)  Dinsdag weer naar het zuiden: via het Alkmaardermeer en over de Zaan naar Zaandam. Op de foto een paar van de vele molens aan de ‘Zaanse Schans’ waar je dan langskomt.  We verkenden natuurlijk ook Zaandam en gingen weer eens wárm ter ruste. De volgende dag belandden we via het Noordzee kanaal, waarop ons forse (Zee)schepen tegemoet kwamen, op het Spaarne. We meerden even later af in Haarlem. Voor Kea is deze stad vol herinneringen uit haar kindertijd.  Nog steeds was het bloedheet, dus ondergetekende verplaatste al gauw een aluminium  stoeltje vanaf het achterdek naar de schaduw van een massief gebouw(pfff…)  Op donderdag, onze laatste volle vaardag, trokken we verder naar Leiden.  De passantenhaven ligt daar echt ín de stad en ook niet ver van een oud-collega uit Franeker, zodat we ’s avonds, naast een bakje leut, ook nog even herinneringen gingen ophalen. Dat was vlak na een vol uur met forse onweers- en regenbuien (verfrissend, dat wel). Gisteren leverden we via Alphen a/d Rijn het -netjes gepoetste- schip weer af in Woubrugge.  Kea werd even later door zus-lief afgehaald en wij tuften richting Utrecht.  Ook daar was het warm, vooral binnenshuis (ca.26 C).

Inmiddels is dat opgelost: terwijl ik dit schrijf valt er een mild regentje en is het zo’n 20 graden buiten. Binnen is het nog zo’n 23 graden, dus voorlopig staat alles nog wel even los hier.

Hallo (luttele…) leesvrienden.  Sedert het vorige bericht vond er –als vanzelfsprekend bij almaar vóórtlevenden- weer van alles plaats rond onderhavig duo.   Zo had Hanneke, ter voorbereiding van één van haar reizen als Vrijwillige Begeleidster later deze zomer alvast een teamoverleg hier in Utrecht.  Verder kocht ondergetekende, met behulp van Madeleine (nu alweer 9 jaar), twéé “Goudvissen” en 5 “Zware Jongens” (Zwart-zilver gevlekte vissen) er bij; ter verlichting van de eenzaamheid van de enig overgebleven vis in onze vijver(zie vorig bericht). En we legden dus ook een frame-met-net op 2/3^de van de vijver > ter ontmoediging van hongerige Reigers vooral.  Direct al nuttig omdat we kort daarop een dagje of 12 van huis waren. (Wat, alwéér? Jazeker ! )   Eerst aten we nog even bij Michiel (zo.28/5), daarna moest Hanneke nog een dagje “Vrijwilligen” en dáárna nestelden we ons, mét onze knusse KIP, een kleine twee weken in “De Donkere Duinen”: een Dichtbij-de-zee-Camping tussen Den Helder en Julianadorp.  Vandaar sjouwden we door duinen en over strand  en kuierden we onder meer rond de Kop van NoordHolland en aansluitend door Den Helder centrum.  We fietsten ook (meermalen) over Texel – uit en thuis varieerden de tochten tussen 70 km. (bij weinig wind) tot 40 km. (bij ruim 5 Bft.)  En natuurlijk verkenden we ook het binnenland: over fraaie fietspaden en weggetjes door duinen en bollenvelden naar bijvoorbeeld Callantsoog en Schagen. De eerste 6 dagen varieerden van fantastisch Zonnig tot bloedstollend Heet. Van Eerste Pinksterdag op Pinkstermaandag logeerden M&K ook even bij ons.  Met onder meer een bezoek aan onze favoriete strandtent en een duin, bos en waterlijn-wandeling natuurlijk.  Toen volgden er 3 dagen met regelmatig een bui en vooral: met zéér harde wind.  Wij werden letterlijk gezandstraald aan Zee – daar ‘scrub’ je niet tegen!! Gelukkig hadden wij de duinen en een heel bos tussen ons en de storm (tot 8 Bft.) zitten – we hoefden zelfs de luifel niet binnen te halen… Na een nacht met uitbundige stortregens, waarbij slapen in een caravan wel zeer aan te bevelen is boven een tent, werd het weer weer zomers vriendelijk en zo fietsten we nog even lekker rond voordat we ons reizend huisje weer droog konden opbergen in Harmelen (gisteren). Vandaag hebben we onze Knapen langs zien wapperen. Dinsdag begroeten wij, al dan niet ‘vrolijk’, JeanMarc S. – onze tandarts.  Daarna beginnen alweer de voorbereidingen voor een volgende vakantie-uitje: Kea komt donderdag hierheen en vanaf vrijdag gaan we dan gedrieënlijk een week varen vanuit Woubrugge, Zuid-Holland.

Dáárover echter een volgende keer meer.

Het leven wordt voor ons allen weer steeds lichter.  Ik bedoel dat letterlijk: de zon komt hoger, het licht neemt toe en onze dag wordt langer. Wij hier genieten daarvan met al onze zintuigen, vooral fietsend en voortbewegend op de voetzolen.  Maar ook, niet voortbewegend, op onze billen: in een luie tuinstoel bijvoorbeeld.  Want ook in- en rond de grootste ‘Vinex’wijk van Nederland (nu bijna 50.000 inwoners) blijkt (heel veel) groen te verkennen en wordt er wat af gekwinkeleerd Veel Zonneschijn betekent echter niet automatisch ook  enkel ‘rozengeur en maneschijn’ (zucht): neem bijvoorbeeld die forse vogelKWAK die mij voluit trof – dwars door ons tuinboompje heen (!)  Of ook die uiterst gemene ‘blauwe enveloppe’ – waarmee de Belastingdienst ons vakantiegeld op eist.  Verder kon een zekere schoonzus enige tijd nauwelijks uit haar doppen kijken (!) [-maar dat is gelukkig alleen de opmaat voor het tegengestelde resultaat op termijn]  En tenslotte: een kiene reiger blijkt in no time 7 van onze 8 visjes te hebben opgepeuzeld.  (Hij liet twee veren achter als bewijs)  Maar goed, hiermee hebben we onze diepste dalen alweer gehad – dus dat valt eigenlijk wel mee.  Verderop in de familie zijn ze van stacaravan naar mobiel-home doorgetrokken.  En waren er natuurlijk weer diverse verjaardagen. Hier in het centrum des lands bezochten wij naast (club)fietstochten ook de intocht van een avondvierdaagse én gisteren een pannenkoekenhuis (conclusie: ook pseudo-kleinkinderen verlagen een mens tot de meest dwaze handelingen). De zomerse dagen brachten te onzent ook nog iets geheel anders aan het licht: de airco in onze automobiel bleek het niet te doen. Woensdag a.s. zal dit euvel worden verholpen: te Lunteren, want wij hebben onze meest gewaardeerde monteurs aangehouden.  Om van de nood een deugd te maken verwachten wij die dag daarom, met zus en zwager, vrolijk fietsend op de Veluwe door te brengen.

Voorlopige planning daarná: met de caravan er van door, vanaf 30 mei of zo …

Onze Tip: néém het er (ook) van!

Út, want we zaten per 1 mei (bij wijze van viering -zie vorig bericht) in een vakantiehuisje in Stadskanaal (‘Pagedal’). Waarom Stadskanaal? Wel, deze midweek kwam langs als ‘voordeeluitje’ – en niet alleen in Zeeland ‘ben ons zúnnig'(…)  ’t Leek ons daar landschappelijk wel tamelijk saai, maar we hadden de fietsjes mee, dus we stroopten ’t landschap af via de fietsknooppunten.  Dat bleek een gouden greep – niks saai: wij troffen achter elkaar prachtige (veelal betonnen) fietspaadjes die geheel autovrij dwars door het landschap kronkelden. Van dorp naar dorp langs vaarten, beekjes, struik- en bomenlinten, plassen enzo meer.  Zonder meer aan te raden dus voor peddelliefhebbers.  We reden onder meer een kilometer of 20 langs de vaarroute die we in ’10 ook voeren > richting Berlijn.  Het weer was niet echt lenteachtig, maar ’t bleef wel grotendeels droog.  Ook het vestingdorp Boertange is een aan radertje: zeer origineel gebleven sedert de stichting rond 1720.  Aansluitend aan de midweek toefden wij nog twee dagen in Franeker bij Kea (een súper voordelig uitje!)  We verkenden er Franeker weer eens, fietsten als vroeger naar Harlingen én vierden K.’s verjaardag alsnog met een etentje!  Flink doorverwend zijn we nog even in Elahuizen langs J&L gegaan.  We kregen er voor onze vaartocht in juni (waarover t.z.t. meer) ook een waterkaart mee – uit 1980.(!)  Gelukkig heb ik een Vaar-app met de recente brug- en sluisgegevens, zodat de kaart vooral ter oriëntatie bruikbaar is.  & wer Thús: nu zijn we dus weer thuis.  Hanneke heeft haar vrijwilligersklusjes weer achter de rug.  Ze ‘Skypte’ gisteren met haar zus Riet,want die heeft in haar oogleden laten snijden (dat oogt voorlopig spookachtig )  En ik Skypte daarna weer eens met Thijs in Portugal.  Vandaag is Madeleine jarig (de oudste van onze pseudo kleinkinderen is nu 9) en morgen toer ik met de fietsclub weer door het Utrechtse landschap.

En zo keutelt het leven voort – en wij keutelen mee

Precies een halve eeuw geleden, op maandag 1 mei 1967:

– maakte Engeland bekend lid te willen worden van de EEG(!)

– werd de heer Anastasia Deboyle president van Nicaragua

– ging president Johnson in Vietnam van 400.000 naar 470.000 militairen

– trouwde Elvis Presley met Priscilla Beaulieu

– stond Sandie Shaw nr.1 in de top 40 met “Puppet on a String”

– werd Jelle Zijlstra benoemd tot president van de Nederlandse Bank

– vierde men in Barneveld alsnog Koninginnedag<want dat kon daar niet op zondag>

– slopen Joop Bruins (net 18 jaar, Lorsweg 12 te Barneveld) en Hanneke Koudijs (ruim 15 jaar, Hulweg 24 te Lunteren) ’s avonds door het Schaffelaarse Bos om zo dichterbij het Vuurwerk te komen …

– hebben voornoemde jeugdigen elkaar kort daarna gezoend in “de Rups” op de late Kermis

– begon aldus de verkering …

**Vanaf vandaag verkeren wij dus een halve eeuw**

OUD, hoezo?  Daarover stráks meer lieve lezertjes.  Nu eerst hoe ’t verder ging met die Snotkop enzo. Nou ja, het verliep eigenlijk net zo als met die Snotneus destijds (da’s dus deze zelfde persoon 50 jaar eerder): het ging gewoon óver …  Dat duurde wel ruim vier dagen, maar op die zaterdag konden wij beiden weer naar redelijk fris naar de VorleseBühne.  Daar trad, tussen de meer gebruikelijke (kort  vreemd proza-) schrijvers deze keer ook Joke van Leeuwen op.  Een prima vondst: ze overtuigde niet alleen tekstueel maar vooral ook qua performance.  Beslist een onverwacht extra!  Op Paasmaandag fietsen we een rondje van een km. of 40, waarin opgenomen: enig tuinonderhoud bij Michiel in Harmelen.  De dinsdag daarna ging Hanneke met twee van haar drie zussen winkelen in Veenendaal.  Mij werden, door één dier zussen, met grote regelmaat fotootjes voorgeschoteld (via Whattsapp) van Hanneke in zojuist daar ‘aangepaste’ kledingstukken.  Echte invloed had ik echter niet, want waar ik steevast voor het blootste koos, kwam mijn geliefde toch weer met leuke doch helaas ook decente spullen thuis (snik)  Donderdag fietste ik nu wél weer met onze fietsclub mee (en dat zal ik vólgende week do. wéér moeten, want de vaste organisator is op vakantie en ik heb beloofd volgende week voor hem in te vallen).  Dan nu dat kopje  “OUD”: gisteren werd ik 68.  ‘k Geef toe: dat kan nóg (veel) – maar dit mag toch al aardig onderweg heten, nietwaar.  Prettig onderweg, dat wel, want ik heb ’t leven zeer lief – en ik denk dat dat nog wederzijds is ook!   Kea kwam uit Friesland aanwaaien (om daarna een paar dagen te blijven logeren) en verder wapperden zonen, diverse andere familieleden en buren zo door de dag heen aan.  Daarnaast was sprake van met name mails en Whattsapps uit andere delen des Lands en des Europa’s.  Al met al: genoeg aandacht voor ondergetekende (zeker bij een toch relatief onnozel getal als “68” nietwaar?)  De komende week ziet er, qua agenda althans, voorlopig nogal relaxed uit – zoals dat ook hóórt bij toenemend bejaarden natuurlijk.  Restjes gebak, worst, kaasplankje, bitterballen en andere hapjes dienen nog opgegeten.  Regelmatig uit een vers geschonken, steevast alcohol bevattende, fles iets  daarbij schenken enne – dat gaat wel lukken!  (Ziet & proeft hoe goed het leven is…)  Daarna?   Daarna  zien we wel weer!

Ben alweer een weekje terug uit het Zuiden.  Twee dagen daarvan met de zussen (van Hanneke) en zwagers (van ons beiden) doorgebracht in ‘Wunderland Kalkar’  All-in, dus flink gebuffeld  (laat dat gerust aan een bourgondisch ingesteld type als ondergetekende over).  In de spiegel zie ik een kop in de kleur van koffie verkeerd.  Dat zag er tot gisteren nog gezond uit.  Geheel plotseling echter heb ik te maken met een hele schedel vol snot. Deze nacht daarmee door gekwakkeld: in en uit bed.  Onder het dekbed te warm, daar buiten te koud. Niet schudden met m’n hoofd: de binnenzijde is geheel traag vloeibaar. En de fietsclub zal het vandaag zonder mij moeten doen. Al wordt juist van wielrenners gezegd dat zij wel ‘met het snot voor ogen’ koersen – toch maar niet.  Bij mij bevindt zich trouwens al het snot áchter m’n ogen. Een hele schedel vol.  (Bedenkelijk: daar is kennelijk ruimte genoeg voor …) Nu eerst dit middernachtelijke stukje.  Ter verstrooiing van jullie en mijzelf.  Tussen ‘t kwakkelen door.  En dan weer naar bed: om door kwakkelen.  Snotverdrie!

Zoals jullie in het vorige bericht al lazen doen wij hier voornamelijk niets. Behalve genieten van de zon, de zee en regelmatig uitgaan dan natuurlijk. Dat laatste is nog het meest vermoeiend.  Zo gingen wij eergisteren op de fiets naar Tavira station (ca. 7 km.)  We treinden daarvandaan naar Villa Real de Santa Antonio (grensplaats met Spanje, aan deze kant van de Guadiana – de grensrivier)  We doorliepen vervolgens met de fietsjes aan de hand het centrum van V.R. de St.Antonio en staken over naar Ayamonte in Spanje – per fietsveer.  In Spanje fietsten wij van Ayamonte naar de Vissersplaats/Badplaats Isla Cristina ( ca. 15 km.), aten daar een Paëlla da Marisco (Paëlla Zeefruit), keken rond en fietsten weer terug – ca. 15 km. over grinderige zandpaden door een gebied van zee-moeras.  Weer de grensrivier over natuurlijk en dan ( ca. 6 km.) doorfietsen naar Monte Gordo (de meest ‘Nederlandse’ plaats hier – je kunt er zelfs bitterballen kopen(!)  Toen naar het meest nabijgelegen station ( 2 km.) en verder treinen naar Luz de Tavira, vandaar was het nog ca. 6 km. fietsen naar onze bungalow.  Al met al zo’n 45 km. fietsen en  55 km. treinen (de fiets mee in de trein is hier gratis). Vertrokken om 8.45 uur.  Weer thuis: 19.00 uur (NB. Soms gaat hier maar eens per 2 uur één trein!)  Wandelen doen we natuurlijk ook.  Bijvoorbeeld van hier via het vissersdorp St. Luzia naar Tavira en daar met de pont naar het Ilha de (= eiland van) Tavira, 8 á 9 km.  Dan langs het strand naar Barril ( tot 1965 een zomerdorp in de duinen voor Tonijnvissers, nu een recreatie plek) en dan door het natuurpark terug naar ‘Pedras del Reï”, waar onze bungalow staat, ca. 8 km.  Een prachtwandeling, broodjes en drinken mee; weg om ca. 9.30, terug ca. 14.30 uur.  Verder ontmoetten wij hier een bijna tamme jonge vos (die schooit in de schemering in de buurt van het restaurant z’n kostje bij elkaar), kwamen we een wel zeer grote pad tegen, zien we regelmatig de prachtig bevederde Hop en hebben we inmiddels een  ‘aangelopen huispoes’ die we gezien haar kleur “Cappuccino” hebben gedoopt.  Het is hier alweer geruime tijd ruim boven de 20 graden (in de zon bak je weg) dus moet er voldoende Vinho Verde in de koelkast paraat staan(…) ’s Avonds duiken we vaak even op een (komfortabele!) bank in de receptie [prima Wifi!] om op laptop, tablet en/of smartphone het journaal, de (inmiddels afgelopen) tv.serie ‘Klem’, Floortje of ‘Lubach op Zondag’ te bekijken – met oortjes in, zodat niemand er verder last van heeft.  Nog drie dagen: op woensdag komen we weer in Rotterdam aan.  Vanmiddag smikkelden wij ‘Coquilhas’ (een MUST!)- met een Witte natuurlijk; voor vanavond staat er gegrilde kip op het menu – met een Rode vermoedelijk …  Morgen ronden we met Thijs culinair af bij ons favoriete restaurant: ‘Gaivota’ in St. Luzia.

Tot (onzerzijds redelijk bruin-) weerzien!

PS: op 5 april waren we v.a. ca. 15.30 weer thuis in Utrecht