Joop

&*$%#*# !! Hadden we toch zomaar drie dagen wolken en anderhalve dag regen! Inmiddels is het weer hardblauw en lag Hanneke in een duinpan gevleid vanmiddag (ik was aan het hard-scheuren op een mountain bikeje) – maar toch: morgenavond alweer naar huis… We zijn intussen flink doorgegaan met het eten van dooie-vissies-op-terrasjes op een dagelijkse basis en op dit moment wordt ons laatste flesje “Terras d’el Rei” vakkundig leeggeschonken. Morgen nog een dagje met Thijs de Spaanse grens over: in Ayamonte is het zeefruit naar verluid óók zeer de moeite waard.

Op ’t laatste fotootje (zie gebruiksaanwijzing in ’t vorige bericht) ziet u twee (stok-)oude vrienden in Cacela de Velha. Tot ‘in Lunteren’ v.a. dinsdag weer met breedbandverbinding.

Jawel: nieuwsgierig over de aardkloot zwerven is veelal een uiterst vermoeiende bezigheid! Onlangs nog liepen we bijv. een kilometer of 8 prettig langs de kust over een breed zandpad, aan het eind waarvan ik in de loop der jaren hier een terras in the middle of nowhere aan ’t wad wist te liggen waar ‘Oma Roma’ (of Schoonmoeder Shinti, daar wil ik af wezen) tandeloos de best-aangeschroeide-dooie-visjes-éver wist te produceren! Komen we rond 13.45 uur ter plekke: is het hele terras verdwenen – aan moderniseringsdrift ten prooi gevallen zo lijkt het, want men is bezig met de voorbereidingen tot ‘Boulevard in the middle of Nowhere’… Veel parkeerplaatsen dus en een muurtje met lichtjes erop, maar geen terras meer. Moesten we nog zo’n kilometer of vier dóór, waar ik nóg wel een voortreffelijke hapjestent weet met ene Zelha daarin – want ik ben natuurlijk niet vóór één terras, noch voor één kookster of serveerster ooit definitief gevallen…

En vandaag dan weer reden wij een straffe 25 kilometer heuvelop en heuvelaf (’t eerste altijd vaker en langer!) naar ’t wonderschone ‘Casela’ omdat daar maandelijks de allergrootste “Zigeunermarkt” uit deze kontreien plaatsvindt. Je loopt daar wat rond, kijkt je ogen uit en wordt stijf meegerookt met alle zware grilldampen rondom.. en dan moet je nog terug!

Áfgedraaid zijn we dus – maar al wel weer lekker bijgekleurd!

Ook “goeiendag” (de vertaling van bovenstaande Portugese titel/groet). We zijn nu alweer een dag of wat hier. En we hebben daarin onder andere flinke wandelingen en fietstochten gemaakt, strand bezocht, bloemen, bouwwijzen en Portugezen die-menen-dat-het-nu-winter-is bewonderd. Verder hebben we, naast het Thijs vervelen natuurlijk, een onvoorstelbaar fatterige VVV-ambtenaar van ál z’n info-materiaal ontdaan (op oer-Hollandse wijze: dus gratis!). Voorts zitten, liggen, fietsen en lopen we dágelijks in de zon, standaard bij een opgewekt kwikgehalte van nèt nog even boven de 20⁰ C… Onderweg aten we al snel van klandestien geplukte, doch goedgerijpte sinaasappels langs de route. En we eten –last but not least- natuurlijk ook uitbundige hoeveelheden dooie visjes op diverse terrassen, overgoten met bijpassende regiowijntjes…

Bij wijze van uitzondering zetten we de dooie visjes-traditie zojuist zelfs voort in ons eigen huisje en consumeerden daarbij -de stank negerend- flinke borden vol grote garnalen (uiteraard in knoflook gebakken en mét salade en een knoflook-uien-kwark-suasje)… Portugees detail: een aangewaaide rode Poes heeft lekker meegesmikkeld! Nu is het verder een kwestie van uitbuiken, met uitzicht op de olijven natuurlijk. [U merkt: de liefde van deze man gaat nog altijd door de ….]

Ja, ja, jezelf extra vroeg pensioneren: dat is een hard gelag…!

Omdat we van menig waren al weer veel te vroeg veel te veel binnen te moeten blijven… zwierven we maar weer eens weg. We zitten nu dus een week of twee opnieuw zwoele zomeravonden uit en fietsen kuieren en stadten overdag nabij Tavira in de Algarve. Dit alles bij zo'n 22 – 24 graden Celcius en veel zon. Héél belangrijk vinden wij ook: érg verse dooie visjes eten bij de Vinho Tinto!

Ruim voor Sinterklaas verwachten we weer terug te zijn en -met jullie- weer dóór te kikkeren…

De laatste foto, na ons meesleurbedje dus, laat een forse dennestam op het midden van het terras zien die we hebben gepromoveerd tot “Vogel-behaag-Boom”. Hoewel er zeer veel vogels hier rondvliegen (merels, vlaamse gaaien, een enkele specht en bosuil, diverse mezen en idem vinken, winterkoninkjes en nog heel wat ander gevederte wat we niet direct weten te duiden) was het duidelijk dat dit bosvogels zijn: ze zocht hun voedsel niet specifiek bij ‘recreatie’woningen als de onze. De Behaag-boom echter doet zijn/haar werk al en richt de fladderaarsaandacht steeds meer naar ons toe…

We ondekten een wereldatraktie van het formaat “schattig” in Terhorne.

Schuin tegen de gure oostenwind in doorklieven we dezer dagen Joure (te voet), Easterhaule (per fiets) en Sneekermeer, Kromme Knillis, Akkrum, Grouw (per boot). Guur dus buiten.

Binnen is het knus en vliegen er (zwik)kaarten, hapjes en glazen over de tafel. Het leed van (vroeg)gepensioneerden kan derhalve ‘betrekkelijk’ worden genoemd…  Groetnis út Fryslân!

Het is ontegenzeggelijk Herfst. Tijd dus ook voor ons ‘jaarlijkse’ Herfstweekje met Riet (Zus Hanneke) en Bert (m’n zwager dus). Dit is ons vierde herfstweekje met hen, ’t voelt dus al “’traditie”. Andere jaren en wellicht ook in de toekomst vonden we elkaar elk met de carravan -voorzover ons miniscule sleurbakje zo mag heten- op een afgesproken mini-camping in de bossen. Maar nu is ’t even anders. Vooral omdat wij ons woonhutje nog niet hebben geïnspekteerd en/of richting Lunteren gesleurd. (We nemen ‘m mee aan ’t eind van deze ‘vakantie’).

Dit jaar gaan we daarom (morgen) in de gemeentelijke haven van Joure liggen met ons schip. Riet & Bert komen daar zaterdag aan met hun caravan, die je daar vlak tegenover de boot kunt zetten. Of we in de week daaraanvolgend dan varen, fietsen of wandelen laten we van ’t weer afhangen. Slechts één ding is zeker: er wordt véle urenlang gezwikt, … om lucifers (!)

Het was héérlijk om de boot in z’n nieuwe schiphuis aan te treffen: zeldzaam schoon&droog gebleven na een maand Nederlands weer – buiten…

Niet alleen wij, maar ook ‘onze Jitze’ wordt opgenomen in het Rood-Oker-Goud van het Herfstige grote Eikenbos waarin we wonen. ‘Jitze’ is het fraaie beeldje van gelaagd aardewerk dat we alweer een jaar of 15 (?) geleden kochten bij zijn maker in Drachten (naar wie hij vernoemd is). Hij staat hier zeer passend te zijn in onze halfronde ‘erker’ die direct uitkijkt in het bos.

Minimaal drie ‘Friezen’ dus in het Goudsbergse Eikenwoud.

Nu, begin oktober, is het plots hevig herfst hier: vurige kleuren fladderen ons letterlijk om de oren. Buiten is het prachtig en koud, binnen warm en alweer knus. Sinds kort maken we weer stevige wandelingen (of fietstochten nog). Wat opvalt, naast het sterk geaccidenteerde terrein vol bos, zand en heide is vooral ook de zeer matige invloed van Wind. Wij (ex-)Friezen kunnen hier weer gewoon rechtopstaan: als je tegen de wind wilt leunen – val je om.

Vandaag lid geworden van de Wandelpool (kijk op www.wandelpool.nl ) en in gesprek geraakt met de firma die gesproken boeken uitgeeft om te zien of het “inlezen” van boeken (bij één van hun studio’s in Utrecht) prettig vrijwilligerswerk lijkt voor ondergetekende (Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, want ooit -in 1972- begon ik m’n “carriërre” bij Bartimeus.)

Als herfst-fotootjes: een zeer fraaie Rups die (naast Gaaien, Eksters, Uil, Eekhoorn, Bosmerels en medewandelaarster Kea) bij ons langskwam…