Jawel: nieuwsgierig over de aardkloot zwerven is veelal een uiterst vermoeiende bezigheid! Onlangs nog liepen we bijv. een kilometer of 8 prettig langs de kust over een breed zandpad, aan het eind waarvan ik in de loop der jaren hier een terras in the middle of nowhere aan ’t wad wist te liggen waar ‘Oma Roma’ (of Schoonmoeder Shinti, daar wil ik af wezen) tandeloos de best-aangeschroeide-dooie-visjes-éver wist te produceren! Komen we rond 13.45 uur ter plekke: is het hele terras verdwenen – aan moderniseringsdrift ten prooi gevallen zo lijkt het, want men is bezig met de voorbereidingen tot ‘Boulevard in the middle of Nowhere’… Veel parkeerplaatsen dus en een muurtje met lichtjes erop, maar geen terras meer. Moesten we nog zo’n kilometer of vier dóór, waar ik nóg wel een voortreffelijke hapjestent weet met ene Zelha daarin – want ik ben natuurlijk niet vóór één terras, noch voor één kookster of serveerster ooit definitief gevallen…
En vandaag dan weer reden wij een straffe 25 kilometer heuvelop en heuvelaf (’t eerste altijd vaker en langer!) naar ’t wonderschone ‘Casela’ omdat daar maandelijks de allergrootste “Zigeunermarkt” uit deze kontreien plaatsvindt. Je loopt daar wat rond, kijkt je ogen uit en wordt stijf meegerookt met alle zware grilldampen rondom.. en dan moet je nog terug!
Áfgedraaid zijn we dus – maar al wel weer lekker bijgekleurd!