Joop

Doorgaan doen we op allerlei fronten, zoals bijvoorbeeld:

*Medisch: we hebben inmiddels ook een huisarts – of hij heeft ons (is ‘ie mooi klaar mee !)

Of *Omgevingsgewijs: we hebben alweer meer fiets en/of wandelroutes. Eén daarvan liepen we inmiddels met ‘Wandelpool-kennissen’, je loopt dan over heuvels, door bossen, langs een hoge uitzichtplek en over een dijkje in de uiterwaarden naar Rhenen (langs grote, zwarte runderen) en stapt daar op de trein terug naar ‘Veenendaal-West’.

Of ook *Thuis/Huis: we bestelden inmiddels een nieuwe keuken (bij fa.V, daar komt men eind juli voor in gang) én een nieuwe badkamer/toilet (bij fa.B, die komt volgens plan in augustus – juni kon óók, maar wij willen die maand váren, o.m. in Friesland …)

Of *Kreatief met tak:  we kwamen namelijk, al rondkijkend naar een nieuwe staande lamp, op web-sides diverse ‘design’lampen tegen van vrij willekeurig  boomhout.  Dat inspireerde tot de creatie van onze “Prattenburg Designlamp”; zo genoemd omdat het belangrijkste deel uit het ons aanpalende landgoed Prattenburgh afkomstig is. Verder slechts een vloerplaatje, een schakelaar/dimmer en twee dimbare (filament-)Led lampen.

Morgen wandelen wij met F., een ons jarenlang bekende Wandelpool-wandelaar die in een appartementen complex vlakbij woont, over de “Willem III  Tabaksplantage” op de hellingen boven Amerongen.  Tenminste: als het doorgaat want, na al die fraaie zonnige weken, ligt er plots natte sneeuw in ons (weidse) vizier!

 

En juist nu besloot onze vriendin K. vanuit het verre Franeker hier een midweekje te komen logeren… Vraagje: wordt ’t sneeuwballen werpen of gaan we Iglo’s bouwen??

Ook zonder cursus lukt inburgeren ons tot nog toe heel aardig. Elementen daarbij zijn bijv. *thuisraken in de indeling van nabije winkels, *inschrijven bij een tandarts én een apotheek (een huisarts vinden moet nog), *allerlei buren niet alleen ontmoeten, maar ook nog herkennen en bij naam kunnen noemen, en – last but NOT least- de nabije omgeving ‘begrazen’: te voet en per tweewieler. Dat laatste lukt natuurlijk wonderwel, want sinds we hier wonen is het permanent zonnig weer !! (Zouden voorzichtige agnosten zoals wij tóch beschermengelen toegewezen krijgen?..) Wij hebben inmiddels prachtige ‘Ronden’ per fiets afgelegd. Zoals gisteren een route die wij “Betuwse Bloesem route” noemen: door heuvelachtig bos naar Amerongen, pontje over en dan langs Eck&Wiel, Ingen en Lienden, pontje over bij Elst en door de bossen terug. Gewoon 32 km. mooi, natuurlijk later in de lente nóg mooier: als de fruitbomen bloeien! Iets eerder deden we een rondje dat ik “de Super Trainingsronde” zou willen noemen; die is maar 24 km., maar wel met ’tien Heuvelen en één Berg erin! Je vertrekt dan hier, fietst over een heuvel of drie, vier door de bossen naar Elst, beklimt later twee veel steilere toppen (versnelling: 1/3 nog haalbaar ) om aan te komen in Rhenen. Vandáár is de helling (ruim 1 km. lang) wel 10 graden steil en kom ik met versnelling 1/1 (die gebruik ik zelfs in Frankrijk niet!) slechts met forse inzet nog nét òp m’n zadel boven. Dan kun je je hartslag dus gewoon met je huig voelen… Dan zijn er nog wat vriendelijker hellinkjes, wat bossen en een fraai kasteeltje en … ’thuis’ ben je alweer. Ook het rondwandelen wordt door ons beidjes uitgebreid beproefd. Voor liefhebbers: als je op bezoek bent en graag op de been dan kun je bijv. kiezen uit een ‘klein rondje van alles’ (zand, hei, ‘Egelmeertje’ en fraai woeste bospaden in slechts één uurtje – 5 km.), dit lijkt Hanneke’s ‘dagelijkse rondje te worden.  Of bijvoorbeeld de wat forsere “Ronde Amerongse Berg” (bevat mooie -ook prachtige ‘holle’- bospaden, een top van 70 mtr., terrasje “’t Berghuis”, de ‘Eenzame Eik’ en een echt weids uitzicht, dat kost zo’n twee uur – ca. 11 km.)  Véél dichter bij -voor de luieren onder ons- is natuurlijk: ons hele fijne terras, Zuid gericht en sinds vandaag voorzien van weldadig gestoffeerde tuinstoelen. 

Kortom: dáár moest ik, deze zonnige dagen, al knap veel moeite doen om niet in slaap te vallen tijdens het lezen in mijn e-reader met een glaasje Koele Witte bij de hand (…)  Inmiddels hebben we onze aloude geluidsapparatuur met boxen e.d. vervangen door een superslanke “Soundbar” met een gemakkelijk te ‘verstoppen’, draadloze Basbox.  Onvoorstelbaar wat een geluid er uit zo’n simpel ogend apparaat komt – zowel geschikt voor klassiek als pop en film (past zich desgewenst zelf aan aan klankstrukturen, Dolby, enz.  Heel verrassend!

Op wat aan te passen verlichting na én een andere keuken (zijn we over in gesprek) zitten we alweer ‘geheid’

… en zelfs die Lente lijkt er al aardig aan te komen !

Het echte wèrk ( vies woord, hè – voor lang gepensioneerden dan ) begint natuurlijk eigenlijk pas ná het verhuizen.  Want stapelde je onlangs nog je interieur, dat je ‘wonendeweg’ jarenlang in elkaar prutste in dozen om het te verplaatsen, nú wil je het hele zaakje eigenlijk in een dag of vier weer leefbaar herplaatsen – in ándere ruimten.  Met andere omvang, ander buitenlicht, andere lichtpunten en elektrische contact plekken, nu eens zónder gordijnen willen wonen, enzovoorts.  Toch is dat aardig gelukt: nu, vijf dagen na aankomst zijn we al weer heel aardig ‘gesetteld’.  Voelt als thuis. Voelt als goede keuzen.  Kijk niet gek op als we na verloop van weken nog het e.e.a. verplaatst hebben, of anders afgekleed – maar in hoofdlijnen denken we vooralsnog “dít is het”. Kom gerust kijken of je dat óók vindt.

Inmiddels maken we rondom kennis met diverse buren. Onze naaste buren, die Riet & Govert blijken te heten, hadden ons vóór de verhuizing al eens op de koffie bij hen genood – en kwamen nu óp de verhuisdag met een (verrots lekkere) zelfgemaakte-welkomst-kruidkoek aanzetten. Van drie anderen lag er een welkomstkaartje in de bus.  Samen met allerlei ongeorganiseerde contactjes rond de parkeerplaatsen en de gemeenschappelijke toegangspartij lijkt de kennismaking gemakkelijk en vooral behoorlijk hartelijk te verlopen.  Bovendien hebben we al een oude bekende in de buurt: Frits, die we al vele jaren kennen vanuit de ‘Wandelpool’, woont slechts één gebouw verderop in een vergelijkbaar appartement.  Kortom: heel prettig allemaal.

Nu nog wat meer voorjaar graag!

 

’t Wordt al wat Nu nog verhuizen woensdag volgende week …

Weet je wat het is, lieve lezertjes, verhúizen klinkt zo drastisch…  En, toegegeven: dat hele gedoe met een huis kopen, eventueel wenselijke (overbruggings-)financiering uitdenken, het eigen huis verkopen (dus: ook contact met twee makelaars, twee notarissen, twee keer alle paperassen ) dat is ook tamelijk overstelpend. En je doet het te weinig om er bekwaam in te worden natuurlijk.  Maar het verhuizen zélf – dat gaat nogal sloom!  De datum is vastgesteld op de 16de a.s. en de verhuisdozen zijn al geruimee tijd hier.  Maar wat we erin kunnen stoppen is nog betrekkelijk gering, want: we moeten nog 14 dagen hier leven, een flink deel van de spullen dus nog nodig én tijd zát (!).  Dit, ter toelichting, is Hanneke in haar nu geliefde verhuispositie (…)  Intussen reizen we natuurlijk wel eens heen en weer – om de resultaten van het inmiddels voltooide schilderwerk te bekijken bijvoorbeeld, of -en dat is nu gáánde- de voortgang te volgen bij het vloer erin laten leggen.   En dan nemen we wel het nodige mee, maar alleen wat in de keuken past, in de wasruimte/ binnenberging of in de schuur.  Andere zaken zouden maar in de weg staan.  Hier werden de deuren een cm. of twee ingekort t.b.v. de laminaatvloer, die over de tegels wordt gelegd (rekening houdend met de vloerverwarming)  Volgens de planning zullen de vloer en de plinten a.s. dinsdag in het hele huis klaar zijn – dan kunnen we natuurlijk gemakkelijker de wat meer kwetsbare dingen vast in eigen auto vervoeren en in Veenendaal neerzetten.  Denk aan grotere schilderijen (achter glas bijv.), of kunstwerkjes die breekbaar zijn en/of staande lampen.  Met name de binnenberging en de (vrij forse)schuur hebben we nu goed voor elkaar: schappen en kast naar ons zin; er kan veel in, ook wat voorheen op zolder stond.  Ook ons terras is aardig klaar – zwager Bert, die al even was ‘aangelopen’, heeft nog lekker geholpen een terraskast in elkaar te zetten…  Nu is het vooral rustig afwachten tot we dichter bij de verhuisdatum zijn om dán > kasten leeg te halen en de inhoud in dozen te mikken.  De kasten zelf ook (deels) uit elkaar te halen omdat de grotere de trap niet afkunnen (dat is in Veenendaal makkelijker: alles ruim deur-hoog en via lift en korte galerij verplaatsbaar). Ook een laatste plafondlamp kan dan eraf en zo voorts. (Veel laten we gewoon zitten)  In de Vondellaan duurt het nog wel even voor we alles voor ons gevoel  prettig hebben ingedeeld, maar dat heeft voor ons geen haast: gewoon wat opstellingen uit proberen…  Ná de verhuisdag duurt het weer 14 dagen voordat ons Utrechtse huis wordt overgedragen – tijd zat voor een rondje ‘netjes achterlaten-in-Utrecht’ dus ook weer.  Kortom:

Verhuizen, je kan het (bijná) met je handen in je zakken! ( zolang je Wim Sonnevelds advies van een halve eeuw geleden maar opvolgt: “…dat mot je lááten doen !”  )

 

 

 

Hallo Meer Jeugdige en/of Stokoude lezertjes, onze verhuizing naar Vondellaan 104, 3906 EA Veenendaal is inmiddels vastgesteld op 16 februari. Dat zulks dichterbij komt kun je hier nu ook echt merken: her en der zijn wat plafondlichten weg, er is een plafond ventilator verdwenen en de kapstok blijkt plots pleite… Verder is de hal schier gebarricadeerd met een kleine 70 verhuisdozen. Nog ingeklapt en ik kan me niet voorstellen dat we genoeg rommeltjes hebben om die allemaal vierkant gevouwen én redelijk gevuld in te leveren (misschien verwacht de verhuizer dat we ook kasten, bankstel e.d. op gaan vouwen ..??) Aan het schilderwerk is nu een Utrechts Duo (wij niet!) bezig, de plafonds zijn klaar, de muren in behandeling, daarna volgt het lakken van alle kozijnen kamer en keuken. De vloer is ook besteld maar die zal er pas per dinsdag 8 februari helemaal in liggen (waarna ondergetekende de voorbewerkte plinten nog af zal kitten en van dezelfde lak voorzien als dan op de kozijnen zit). Er is sprake van vloer(bij-) verwarming,dus daar is speciaal rekening mee gehouden bij de keuze van het materiaal tussen de huidige tegelvloer en het laminaat dat we daarop leggen. (Van alle deuren moet daarom een mm. Of 12 aan de onderzijde af.)

Intussen zijn de winkels weer open en hebben we raambekleding kunnen uitzoeken en besteld. Het blijkt dat de levertijd van dit spul 6 tot 8 weken is, dus we zitten zomaar een maand met “blote ramen” (We zijn van plan geen gordijnen in de woonkamer te hangen). De dagen tussen ‘verven’ en ‘vloer’ zijn natuurlijk al wel te gebruiken, bijv. door wat lampen, die plafondventilator en de kapstok alvast op te hangen. Evenals diverse dingen buiten al kunnen: buitenlamp-, terracotta ‘inca’kunstwerkje- en koolmees nestkastje ophangen, tuinset- en grote potten plaatsen.  Op ons ‘balkon’ of ’terras’ dus > hoe je die 15 m2 (!) naar eigen keuze ook noemen wilt… Ook staan de vouwfietsjes inmiddels in de Veenendaalse schuur.  Juist vandaag hebben we de eerste kast uit elkaar gehaald, een ouwetje, jij kent ‘m nog Ab!  Dat zal ook met de twee grootste kleding kasten later ook moeten gebeuren, want die kunnen van zijn lang-zal-ze-leven niet van onze draaitrap af ! Ik hoop inmiddels alle belangrijke adreswijzigingen “rond” te hebben (gemeente, energie leveranciers, verzekeringen, abonnementen, enz., enz.) Het meeste kan direct online, hoewel niet alle ‘mijn-huppeldepup’sites even gebruiksvriendelijk bleken – als we eerst natuurlijk ons wachtwoord ook nog goed bleken te hebben(!) Sommige sites maken het zelfs exprés moeilijk – om commerciële redenen. Zo kun je bij Eneco werkelijk álles online veranderen; BEHALVE het beëindigen van het contract. Duidelijk ter ontmoediging kan dat alléén telefonisch – met alle ingebouwde wachttijd van dien. (Allemaal dus ónmíddelijk Eneco gaan opzeggen is mijn advies!)

Tenslotte hebben we ons aangemeld bij de Vereniging van Eigenaren van ons gebouw: de “Prattenborgh” – 23 appartementen groot.

En zo Voort !

Alweer vijf dagen in dit nagelnieuwe jaar met z’n drie tweetjes rondom de nul…

Zijn jullie alweer wat bijgekomen van al dat vuurwerk dat er, vanwege het verbod, officieel niet eens was? Wij keken vanaf Michiel zijn terras naar Utrecht City en zagen heel wat oplichten van wat er eigenlijk niet was. Maar Alla (of: dank zij Allah?..) er is bij ons rondom niks afgefikt. Gelukkig maar, want zoals jullie inmiddels weten is de boel doorverkocht. Wij zitten nu tussen twee gebeurtenissen van belang: op 14 januari komt Vondellaan 104 in Veenendaal ons bezit en op 2 maart dragen we Eerste Oosterparklaan 132 aan de nieuwe eigenaren over. Daartussen moet er natuurlijk verhuisd worden, maar niet nadat er wat elementaire zaken op de Vondellaan zijn verricht: alle gordijnrails, spijkertjes, plinten en hier en daar een plafondlamp moeten van de plafonds, raamkozijnen en muren (wij, ook gaatjes dichten natuurlijk). Vervolgens laten we de boel fris sausen en schilderen (hiervoor is een schilder besproken, die heeft tot de vierde week van deze maand). Dan gaat er een nieuwe vloer erin, overal behoudens natte ruimtes en binnenberging/wasruimte (afspraken met een Veenendaals bedrijf zijn gemaakt, zij hebben tot uiterlijk 8 febr.). We verhuizen dan zo rond 17 februari (we zijn met twee verhuizers in gesprek). Daar tussen zitten klussen: afspraken verfijnen en nalopen, van alles van muren en plafonds halen (hier) en verplaatsen náár muren en/of plafonds (daar). Hier het nodige wegdoen; naar ‘Emmaüs’ hier tegenover, naar de stort of zelfs naar boot en caravan – om daarin te blijven i.p.v. mee te moeten verhuizen. Bij het heen en weer reizen vast wat kwetsbare dingen meenemen (zoals breekbare kunst) én dingen die daar het leven veraangenamen en direct terecht kunnen (zoals een deel van ons keukengerei).  Ons adres wijzigen bij allerlei leveranciers, banken, verzekeraars, officiële instanties enz. kan merendeels online, maar dat moet nog worden begonnen.

Op zich is “verhuizen” voor ons verder vooral domweg verplaatsen van spullen van hier naar daar, want we richten ons graag “langzaam” in: vooral in de woonkamer willen we het e.e.a. nu en dan nog kunnen verplaatsen om zo proefondervindelijk tot de ‘best aanvoelende’ indeling te komen. We zullen dus ook eventuele wandversiering, lampen, tv&geluid e.d. niet te snel monteren. Later willen we de natte ruimten én de keuken ook nog helemaal vernieuwen, maar dat doen liever we verderop in ’t jaar – dan zal vanzelf duidelijker zijn geworden hoe we e.e.a. precies willen hebben.

Genoeg te doen dus, maar in hoog-bejaarde haast natuurlijk: ik heb tussendoor gewoon twee boeken uitgelezen in de laatste week…

Ons advies: Geniet van het Nieuwe Jaar, kijk stiekem al vast wat uit naar de Lente en natuurlijk – gewoon dóórprikken waar nodig!  (en onthoudt: deskúndigen zoek je níet op instagram, facebook e.d. )

 

PS: zin in een tekstje van Bernhard, een mij bevriende Proza schrijver uit ‘de Molen’?

Tik dan: https://www.youtube.com/watch?v=S2j2rcxYduU

De mens wikt – Covid19 beschikt: dachten wij een bericht eerder nog naar Thijs’ 70ste verjaardag in Tavira (Algarve, Portugal) af te reizen: dat ging dus niet door. Dat kwam zó: het reisje hadden we al geboekt lang voordat de Delta variant van Corona ons landje -en Europa- weer enthousiast kwam bezoeken. Wij hadden om die reden natuurlijk al een verplichte commerciële Covid-test afgesproken op de dag vóór we in het vliegtuig zouden stappen, toen Hanneke zich zo’n vier dagen daarvóór wat gammel ging voelen. Dus ‘zelf-testje’ gedaan: niks aan de knikker, zo leek het, conclusie: beetje verkouden. Twee dagen voor afreis echter ging Joop zich ook wat gammel voelen, ook hij een zelf-testje: wat, Covid !(?)  Dus wij op zaterdag (we hadden de commerciële test op zondag afgesproken en zouden op maandag vliegen…) officieel testen bij de GGD op ’t jaarbeursplein. Uitslag: allebei Corona geïnfecteerd.

Eerst lullig natuurlijk: Thijs afbellen, commerciële testen afbestellen, annuleringsverzekering inzetten – én ook nog benauwd zijn dat we de jongens wellicht hadden aangestoken (die waren hier in die tijd wezen eten).  Achteraf zijn we er niet meer zo heel rauwig om: we zijn betrekkelijk weinig ziek geweest (lang leve die Pfizer prikken in april/mei; hoewel Hanneke haar smaak nog niet helemaal terug heeft).  Ten eerste werd Hanneke’s longfunctie helemaal niet belaagd, daar waren we ’t bangst voor -én de jongens bleken niet aangestoken -én we konden ons ook nog iets praktischer met de aan- en verkoop van huizen bezighouden. (Want dát was natuurlijk óók nog niet voorzien, toen we dat reisje boekten…)

Hoewel we niet echt duidelijk hebben kunnen herleiden wanneer en door wie we geïnfecteerd zouden kunnen zijn -want we leefden écht wel voorzichtig- zijn we nu dus ineens, als genezen Coronapatiënten, een paar maanden super-veilig.  Een eventuele ‘Boosterprik’ hoeven wij nu pas over een dikke drie maanden …

“ ’t Kan verkeren “ riep Brederode al – hij had gelijk.

En ‘gues what”: wij hebben inmiddels ons eigen huis ook al prima verkocht – aan een jong Amsterdams/Utrechts duo met kleintje, die hier een fijn gezins-stekkie willen scheppen.  (Effe op  het plaatje klikken hè voor het volle formaat..)

Vrolijk voorwaarts dus: fijne feestdagen allemaal, enne: een tof 2022!

Sinds zojuist staat ons huis op Funda, mooie foto’s onder meer.  Kijk op:

www.funda.nl/koop/utrecht/huis-42542069-eerste-oosterparklaan-132

Levensmotto voor beweeglijke mensen: Verderop is ’t óók Leuk!

Velen van jullie: “Wat, verhuizen? Waarom? Hoe kom je er op? Wij wonen hier al 42*/17*/29* jaar! (*doorhalen wat bij jullie situatie niet past)  Wij:  “So What? Dit was pas ons 11de adresje…” We sommen ze even voor de meelezertjes op:

1. Peutweg 4, Barneveld: een kort daarvoor verlaten ‘ouders-aanbouw’ aan een boerderij. Wij blij!, want wegens woningnood gingen de meeste verse paren toen eerst bij een ouder inwonen (waren wij té eigenwijs voor…) 2. Een ‘Docentenwoning’ te Zeist: die kregen we na het (opnieuw-)eigenwijs verrekken om de flatwoning in Vollenhove te aanvaarden die ‘Bartimeus’ eerst voor ons bedacht had en ook de -peperdure!- nieuwbouwwoning in Doorn, waar ze daarná mee aankwamen…

3. Nieuwbouwwoning te Doetinchem, prettig plekje, maar na een jaar of drie een aanmerkelijk minder comfortabele verhouding met de werkgever, dús:

4. Nieuwbouwhuis in Franeker, ’t huis van mijn voorganger als hoofd van de Gehandicapten instelling ter plaatse. Ruim anderhalf jaar gehuurd en toen

5. Gerbrandystraat 52, ook in Franeker: ons eerste kóóphuis, in Friesland héél betaalbaar. (Toén had je een halfvrijstaand huis mét garage voor fl.128.000, nu dus pakweg €60.000 …) 6. Tjerkewei 7, Elahuizen: een ‘pastorie’ uit 1857, waar ons bootje zomaar aan de tuin kon liggen… Een heerlijke tijd; kinderen de deur uit, hè ?!. Van daaruit: met pensioen! (Hanneke werkte nog 2 jaar door…, maar ) daarna:

7. Colombiers, Canal du Midi in Zuid-Frankrijk: wij voeren ruim een jaar rond door Europa en overwinterden daar met regelmatig 18 graden C. in januari.  

8. Ons Challet in het park ‘Viva Terra’ te Lunteren. Wij woonden er een jaar of zeven tussen eekhoorns, spechten, konijntjes en af en toe een ree. Én weer tussen familie natuurlijk (!)  Vervolgens gingen we weer huren:

9.  Een huurwoning in Utrecht – om de stad te verkennen én om twee andere redenen: Michiel wilde zijn appartement in ‘Witte Vrouwen te koop zetten en daarná op zoek gaan naar een grotere woning in/rond Utrecht. En Kasper wilde wel vanuit Tilburg naar het midden des lands – maar om aan een woning te komen moest hij éérst minstens een half jaar een vaste baan in Utrecht bekleden “(“economische binding vereist…)  Zodoende woonden de broers daar een klein jaar samen, waarna Michiel naar Harmelen vertrok en Kasper ‘inlootte’ in Overvecht (de mazzelaar: ’t duurde anders wel … jaar!) Wij gingen er daarna zelf wonen, verkenden de woonmogelijkheden bij de stad en belandden tenslotte in

10. Onze huidige woning in Leidsche Rijn.  Wij wonen er nu alweer een kleine 7 jaar met genoegen, maar er vielen ons in toenemende mate een aantal dingen op: *we maken minder gebruik van de Utrechtse binnenstad dan we oorspronkelijk verwachtten, *we missen, in Coronatijd nog duidelijker, de bossen en fiets- en wandelpaden daarin *we gaan steeds vaker (soms een paar dagen, soms langer) ‘de hort op’ en willen eigenlijk af van tuinonderhoud of zelfs van eigenlijk álle onderhoud. Ons motto: gebruik je energie voor ’t léúk ! (Zouden we soms ouder worden? / of alleen maar gemakzuchtiger?)  Daarom keken we weer eens rond, nu naar prettig riante appartementen…   Zodoende troffen we, nog kort geleden, “Vondellaan 104″ in Veenendaal: een appartement dat direct tegen de bossen op de Utrechtse Heuvelrug tussen Rhenen en Amerongen aanleunt, bossen die op hun beurt ten zuiden worden begrenst door de Rijn vallei. ’t Plekje lijkt te voldoen aan veel van onze wensen: veel natuur rondom, gelijkvloers, ruime berging, goede parkeermogelijkheden, OV (treinstation + bus) en winkels binnen de kilometer, flink balkon met riant uitzicht, enz.

(Noot: Als je snel bent vind je ‘m -geheel leeg-  nog wel even op ‘Funda’)

Dus, wat dacht je: we kochten het. En zijn nu bezig met: een Hypotheek inregelen en het huidige huis verkopen **

(** dat alles heeft VÉÉL voeten in de aarde, voor wie denkt: alles gaat nu toch gemakkelijk, want on-line, is mijn boodschap als ervaringsdeskundige inmiddels: heb je wel eens pakweg 60 stuks formulieren, oude contracten, notulen, hyp.overzichten, nota’s, bank- verzekerings en -overheidsgegevens al of niet met behulp van digi-D ‘boven water getild’, daarna gedownload (soms ook nog opnieuw moeten formeren op een wél geaccepteerde extensie) en/of ingescand en naar de juiste plek verzonden – via door hen aangeboden, ook weer zeer verschillend aanstuurbare, apps en/of anderszins??   Mijn tip: graaf een konijnenhol -i.p.v. een woning te kopen- en blíjf ondergronds!)

Maar goed: alles is nu (nét!) rond en het gaat dus door:

Wij wonen rond maart in Veenendaal, op ons 11de adresje.  Een gekkengetal ! Maar zeg nou zelf: is normáál, voor zover dat bestaat, niet bijzonder saai..??!

 

Maar éérst gaan we (maandag a.s.) naar Portugal om Thijs’ 70ste te vieren (17 dec. weer terug!)