Dat vraagteken staat er niet voor niets: te onzent gebeurt natuurlijk bijna nooit wat (al schrijven we er jarenlang een Blogje mee vol) En al helemaal niet als we als holbewoners in de winter in de warme boshut zijn weggedoken … Maar ja: ook braafjes voortleven levert tenminste nog wel énkele gebeurtenisjes op – want net als ’t ritme van ademhalen volgen voorvallen elkaar gewoon op. Na het vorige bericht waren dit bijvoorbeeld: het bezoek van een jeugdvriendin aan Hanneke – vanuit de tijd dat ze beiden nog blaagjes waren. Wij op tandartsbezoek – “ziet er heel goed uit, dus komt u volgend jaar maar eens terug”. Een lekkere ‘NS’wandeling samen, afgelopen zaterdag, tussen Rhenen en VeenendaalWest – eigenlijk een stuk van het Trekvogelpad en een deel van het Utrechtpad (zo’n 19 km.) Ondergetekende maakte gisteren een extra wandeling, na een oproep als ‘blinden-buddy’ – 29 km. van “de koninklijke weg” tussen Groenekan en Den Dolder; o.m. langs Drakenstein en Paleis Soestdijk. (De slechtziende, zeer ferme(!) stapper heette ook Joop en zijn geleidehond: Owen) Hanneke ging intussen met wat zus en zwager op pad in Veenendaal e.o. Zaterdag a.s. komen de Kids voor onze roemruchte ‘Sinterklaasavond in gezinsverband’. Alleen al daarom moet er nu eerst en vooral weer flink worden ingeslagen! 
Vanwege de inmiddels gearriveerde sneeuw, maar vooral ook voor de alvast aangekondigde laag, is extra bevoorrading toch al aan te bevelen – incl. de benodigde hoeveelheid strooizout. Ook al gaat er eigenlijk bijna niets boven knus ingesneeuwd te raken, hier in ’t woud …