Bovenstaande kreet vanuit een Nederlandse lokatie is op zichzelf al een bewijs voor klimaatverandering ! Niettemin: als je op sterk glooiende zandgrond woont – en zeker ná het toeven op natte veengronden in het Friese ‘Elahuizen’ – blijkt al het rijkbloeiende verse lentegroen razendrap uit te drogen. Dús sproeien wij ons een fris gat in de portemonnee. En dragen zo onzerzijds weer gezellig bij aan het gat in de ozonlaag, want waar je in voornoemd Fries dorpje het sproeiwater gewoon uit de vaart pompt.., hier haal je het uit de (drink)waterleiding. Gezuiverd voor nop dus. Om de dag een uurtje of zes, zeven… Tja: “net bèst, seid de Frysk”. Een gelukkie zo’n frisse bui van een uurtje of wat ter afwisseling nu dus.
Zéér te waarderen – ware het niet dat ondergetekende juist daarvoor e.e.a. lekker in een verfje had gezet… Maar ach: vanuit de riante positie tijd zát neuzelt men niet over een matgeslagen plankje: dan doe je dat gewoon over een dag of wat nóg een keer…