Staveren (Fryske stavering/spelling/) is een mooi plaatsje met bijzondere faciliteiten: zo waren er ’s morgens voor acht uur al twee hijgers aan de deur. Twee bontgekleurde ganzen, met een snavelbekleding die aan een kalkoen deed denken, hijgden me zó nadrukkelijk toe dat ik wel verplicht was om ze te voeren. Dat betekende ook: vingers op tijd wég… Verder namen aan dit zonnige onbijt nog een eend deel én een meeuw die, op een nabij paaltje gezeten, zich eveneens nadrùkkelijk liet horen. (Dat klinkt alsof er een peuter net in een bak met glas is gevallen…) Na afloop was er nog even sprake van een teleurstellingsconsert door alle vier. Ook een oud dorpsgenoot kwam, met Gade, gistermiddag nog even buurten-aan-boord in Staveren.
Vanmorgen voeren we eerst naar Koudum, waar andere oud-dorpsgenoten hun volgende woning aan het uitbreken zijn. Na hun huidige resultaat te hebben bekeken (én becommentarieerd!) voeren we door naar het eilandje dat nét tegenover de ‘Tsjerkefeart’ uit Elahuizen ligt, de ‘Nije Krúspolle’. Daar was echter geen ligplaats meer voor ons formaat, zodat we nu aan een eiland verderop (in de richting Heeg) liggen: de “Langehoekspolle” (die vroeger in ons gezin ‘het Konijneneiland’ heette). We liggen hier zó aangenaam, dat we er wel een dagje langer zullen blijven vermoed ik. Mocht het morgen een windkracht geven gelijk aan/of minder dan/ 3 Beaufort dan gaan we met de bijboot naar Elahuizen voor nadere bezoekjes. Zo niet, dan lezen we lekker een boekje in de zon achter de bossages hier – én/of weven wat ’tussentukjes’ door de dag… (typische Pensionado-leefstijl dus).