Hierbij het eindeloze vervolg van dit “oneindige verhaal” (er is een boek dat zo heet) van het duo Johan/na/nes. Nou ja eindeloos..? Laten we zeggen: tot de dood ons eindelijk scheidt (of de gebreken van hoge ouderdom – ook mooi !) Intussen echter leven we vrolijk voort. Dat wil zeggen: hier ten huize – want elders, met name in de media , komt nog wel eens een sjaggerijn voorbij. [Maar goed, daar hebben we tegenwoordig ‘de G.Wilders groep’ voor: opvang voor de meest wrokkigen, dus die zijn voortaan ook onder de pannen] Wij hebben ons Duitse uitje prettig benut: dag 1 gewandeld voor ’t inchecken. Dag 2 -onze 47ste gezamenlijkheidsviering- gewandeld. En dag 3 (raad eens?): gewandeld na ’t uitchecken. Voor dag 2 was bar slecht weer voorspeld, doch wij troffen een ronduit strálende dag in de Sauerlandse heuvels aldaar. (Wat een blijmoedig humeur al niet vermag.) Wij tekenden -na enig overleg- ’s avonds beiden weer een jaar bij. Dat had echter ook onvoorziene gevolgen, want de derde dag waren we dus in de wolken! En die namen dat érg letterlijk: we zagen in de middag geen hand meer voor ogen … Zodat we ergens in een gehucht blij waren een bus terug naar de auto te kunnen nemen. 
Na een paar dagen afkicken in ons boshuisje te Lunteren zijn we afgelopen maandag weer in onze Domstad beland. Net op tijd om met Michiel en Kasper het bevrijdingsfestival hier, in het park Transwijk zo’n 200 meter van ons huis, te bezoeken. (Als aankomend bejaarde had uw berichtgever hierbij een campingstoeltje én z’n e-reader bij zich! Maar dus wel: life music ) Later deze week wachtten ons de bezorging van twee nieuwe fietsen en één nieuwe stoel. Omdat ons meer dan 10 jaar oude Senseo-apparaat het gisteren plots begaf voegden we daar per direct ook nog maar een prima koffiezetter aan toe. Zo’n ding als Michiel al een jaar of wat in huis heeft: die de koffie per kopje maalt en (onder hoge druk) net als een espresso zet. Lekker! Die -zéér luie- stoel komt mij vooral van pas, want Hanneke bezet regelmatig de hele breedte van de bank… Omdat het nu al twee dagen @%&*@!-weer is buiten is hij direct goed in-gezeten. Gelukkig zijn er immer lichtpunten: zo hebben we lekker veel boeken-keuze op de readers – én SPÁT het groen rondom ons plaatsje dezer dagen de grond uit. Hanneke verheugt zich daardoor alvast op de vijgen-oogst dit najaar, want ze hebben nu reeds een mega-formaat… Maar goed: tussen dan en nu zit nog een eindeloze stroom van dit soort berichtjes. En dan ben ik weer terug bij de aanhef.