Zo luidt de ondertitel van het beroemde boek van Tolkien “De Hobbit”. Portugal heen en terug levert natuurlijk niet in alle opzichten vergelijkbare reiservaringen op met reizen in Midden Aarde. Zo hadden wij geen ontmoetingen met trollen, tovenaars en dwergen. Toch zijn er ook vergelijkbare elementen: wij kwamen wel dráken tegen! Alleen rond het weekend, dat dan weer wel. In ons geval hadden die de vorm aangenomen van (grote groepen) Engelse jongelui: gans doorgezopen en loeiend luid. Waadde je daar echter doorheen dan doemde het overtuigend fraaie, zonovergoten landschap weer op. Wij hebben zowel de kustlijn afgeschuimd: práchtige, scherp kronkelende, paden over gevarieerd begroeide kliffen afgewisseld met eindeloze strand-kilometers langs de waterlijn. Met natuurlijk hier en daar een (ooit alleen vissers-) dorp én de nodige uit de grond gestampte, torenhoge toeristencomplexen. Het aantal terrassen waar je met uitzicht over strand en zee, met hun zonaanbidders en zeegaanden, verse Laranga kon drinken of zwaar aangeschroeide dooie visjes kon eten was zo groot dat wij ze helaas lang niet allemaal konden uitproberen… Maar we hebben wel ons bést gedaan(!) 
Ook het binnenland, met z’n sinaasappelen, olijven, vijgen en vele, vele cactussoorten hebben we niet onbestruind gelaten! Ondergetekende heeft zelfs een korte, doch vrij onstuimige schermutseling met een (forse) hond beleefd. [Meer dan een flauwe tandafdruk tegen m’n onderste rib hield ik er niet aan over – maar ik moest wel een andere route kiezen, ik kwam er niet langs.]
Inmiddels zijn we weer thuis: ik ben alweer geruime tijd 66 jaar (dat vierden we gisteren nog even na met onze zonen) en Hanneke is nu dus weer, enige maanden lang, wel 3 jaar jonger. Heb ik ff weer een tamelijk groen blaadje zou je kunnen zeggen. Alhoewel: sedert eergisteren hebben we alweer 48 jaar verkering, dus hoe groen dat is …