Sinds het vorige bericht fietsten we drastisch door de (gelukkig zéér platte) Camarque. Bespieden (wat is daarvan de verleden tijd – bespoden?) daarbij vele flamingo’s en nog meer vogels en paardjes. Ook kruisten we de ’Petit Rhône niet alleen per brug (enige in 60 km.), maar ook per pont (enige in 100 km., ééns per ½ uur – met een middagpauze van 2 ½ uur…). In 2006 voeren we nog op zijn bovenloop, vanuit een verbindingskanaaltje vanaf Arles. Per auto bezoeken we het fraai ommuurde stadje Aiques Mortes nog eens (ook ooit per boot vertoeft). Er blijkt een feest in de stad te zijn met veel paarden, stieren en disco-podia. ’t Héét muziek, maar klínkt naar KlereHerrie… Seizoen afsluiting denken wij (zo van: toeristen weg, nu zijn wij weer zélf weer aan de bak). Intussen kwam er een dip in het weer langs: van 24 graden & zon gingen we voor twee dagen naar 19 graden/wind/onweer. We maakten daar oudergewoonte maar weer een verplaatsing van en trokken 100 km. naar het oosten: la Couronne bij Martigues (30 km. ten Westen van Marseille) De eerste dag stormt het hier met uitschieters tot 70 km. per uur – een goede dag voor een rotsachtige kustwandeling dus. We ploegden zo’n 15 km. door de wind, waarbij je regelmatig een stap opzij moest zetten om niet om te vallen… Prachtige vergezichten en huizenhoog opspattende brekers op de rotsen. 
Gisteren bezochten we bij de “na-bewolking” het stadje Martigues, gebouwd op de verbindingsplek tussen Zee en een enorm (ook diep, dus Zeeschip-waardig) binnenmeer. We laadden daar ook onze kofferbak weer vol aanvullende levensmiddelen. Vandaag was het weer geheel zonnig en een graad of 23, dus zwierven we opnieuw langs de kust en door de bossen naar de nabije dorpen hier. Hannekes lópen gaat werkelijk met sprongen vooruit: ik zie qua motoriek nu eigenlijk geen verschil meer. Haar wandel-conditie is natuurlijk nog niet helemaal op het oude niveau – maar wel leuk onderweg: na een (stevige/rotsige) tippel van zo’n 15/16 km. hoeft ze maar één dagje bij te komen en alles is weer startklaar! Een hele opluchting, vooral voor haarzelf natuurlijk. Intussen is die hernia niet weg overigens – alleen maar krachtig verdoofd. Toch valt er zo goed mee te leven, zo lijkt ‘t.
Houdt jullie (ook) haaks – en tot een volgend bericht!