Onder het motto van een bekende veelvuldig aangeschoten en inmiddels overleden zanger (én van een roodharige nog springlevende komiek, die tegenwoordig tussen aankomend bakkers toeft): dóórgaan, gingen wij, ook na het vorig bericht, voort met onze jaarlijkse zomerverlenging. Zo dreutelden wij in Rome nog over het Pietersplein, bezagen het Vaticaan, beklommen er een heuvel om heel de oude stad overzichtelijk in ’t snotje te krijgen en hapten en klokten er ’t een en ander aan Italiaans lekkers weg. 
Daarna vonden we drie keer uitgebreid historisch stadsbezoek (Venetië, Florence & Rome) wel weer genoeg stof tot herkauwen op onze ‘harde’ schijf en belandden we in Italië nog achtereenvolgens in de kustplaatsen Viareggio (even ten NW van Pisa) en enkele vrolijke fiets- en wandeldagen later in Pietra Ligure (iets voorbij Genua) waar we ook een midweek van de zon genoten, pasta’s aten, met Spritz, cappuccino’s en wijn over de zee uitkeken en de omgeving begraasden. Inmiddels zitten we -sinds gisteren- weer in Frankrijk, Mandelieu-la-Napoule om precies te zijn, een eerder bezocht en zeer prettig bevonden plekje. Het ligt direct naast Cannes, dat we vanmiddag per fiets bezochten. Het is al die tijd in hoofdzaak zonnig gebleven hier, met een ochtendtemperatuur van zo’n graad of 16 , terwijl het zo tussen 11.00 en 17.00 dan rond de 22 graden is. In de rij-wind natuurlijk, beschut in de zon blijven zitten is doorgaans nog té warm om langer vol te houden. 
Verdere plannen zijn: (in elk geval nog) een weekje Sanary-sur-Mer, een schattig stadje waarmee we wel vaker ons verblijf direct aan zee afsloten en dan zo zachtjes aan weer “naar boven”- onverbiddelijk de Herfst in. Redelijke kans dus dat een volgend bericht weer van Hollandse Bodem komt…
Maar dat zien jullie dan wel weer. Groet uit het diepe Zuiden voor alsnog!