In Mandelieu (zie vorig bericht) keken we uiteraard niet de hele dag alleen naar het (voortreffelijke) uitzicht of lazen alleen maar in onze boekjes of keutelden door het (fantastisch antieke) Stadje (met straatjes van, pak weg: 3.50 meter breed). Nee, enige inspanning getroosten we ons ook: zo fietsten we bijvoorbeeld naar Cannes. Wat ons betreft een zwaar overschatte stad: behoudens de wanstaltige ‘status’ boten om je aan te vergapen (type: minimaal 50 meter lang, bij voorkeur met helikopterdek en minimaal 6 manschappen nodig om je ermee te laten verplaatsen – te koop voor € 6.900.000) biedt de stad maar een slordig allegaartje aan Zuid Franse elementen. Er zijn veel fraaiere stadjes langs ‘la Méditerranée’. Ook fietsten we de andere kant op (westwaarts dus) en ontdekten zo een nieuwe, fraai met kliffen afgezette, kuststrook – compleet met twee kastelen en een verrassend lang doorgezette boulevard langs steeds intiemere strandjes. Op 13 oktober streken we, zoals we ons hadden voorgenomen, weer neer in Sanary-sur-Mer. 
Een door ons geliefd plekje dat we twee keer eerder bezochten, de laatste keer in 2008. Het bleek nog even schilderachtig, compact en toch veelzijdig: intieme smalle winkelstraatjes, een fraaie haven (met recreanten, vissers én antieke scheepjes) een prachtige boulevard met parkgedeelte, vol met eethuisjes en altijd flanerende mensen. Bovendien was het er twee á drie graden warmer dan hiervoor: zo’n 23 tot 250 C. in de middag. We liepen ook regelmatig naar het naastgelegen Bandol, dat is zo’n 4 km. verder achter een eigen baai gelegen en te voet bereikbaar via een hooggelegen en goed aangelegd trottoir met gegarandeerd fraai uitzicht. In Bandol bevat de boulevard een onweerstaanbaar aantal eethuisjes en er is regelmatig markt. [Al kunnen ze daar in Sanary ook wat van: wij troffen er plots een (vermoedelijk éénmalige seizoens-?) markt aan van meer dan 100 kraampjes – voorzien van alle denkbare goederen en etenswaren …] Een tweetal in 2008 gemaakte tochten, die toen indruk op ons hadden gemaakt, hebben we opnieuw ondernomen: fietsen naar het schiereiland waar vandaan het pontje naar Toulon vertrekt. (Zo’n 30 km. heen en terug) én het kust ‘pad’ bewandelen van St. Cyr terug naar Bandol. Nu ja, “bewandelen”… Zeg maar: beklauteren en af struikelen (Gelukkig hadden we onze bergstokken mee) 
Die dag verloopt als volgt: met de fiets naar Bandol (4 km., voornamelijk omlaag), daar op de bus naar St.Cyr (rijdt 20 km. door pittig heuvelland, wel goed uitmikken, want ‘t kan maar twee keer per ochtend). Dan het kust pad opzoeken en ‘betreden’ (ca. 16 km. tot Bandol; na 6 km. ben je al geheel gesloopt, dán wordt het wel rustiger … maar moet je nog wel zo’n 10 km. stevig dóórstijgen en -dalen…) In Bandol is het vervolgens zaak je hartslag en transpiratie weer onder controle te krijgen (daar zijn terrasjes met uitzicht over zee óók geschikt voor(!) en dán is het nog maar 4 km. fietsen (omhóóg..!) Wij konden goed merken dat we weer 9 jaar ouder waren (zucht). Maar wat een voortreffelijke dag: een fantastische afwisseling in rotsen, kliffen, eilandjes en vegetatie aangevuld met sensationele doorkijkjes en uitzichten. Natuurlijk gooiden we er steeds uitslaap- en leesdagen tussen; we zijn niet voor niks jong-bejaard. 
Na onderweg nog een fraaie herfstdag fietsen tussen de wijngaarden bij Chalon-sur-Saône (NIETS kleurt zó mooi in oktober als: hellingen vol druivenstokken!) zijn we nu weer in Nederland: in het Zuid-Limburgse Noorbeek om precies te zijn. Omdat het hier heel aardig weer bleef (droog en lichtbewolkt) bezochten we vandaag uitgebreid Maastricht. Morgen (di. de 24ste ) verwachten we voor in de middag weer thuis te zijn.
We zijn zes weken en één dag onderweg geweest – en vinden thuiskomen vast ook weer heel lekker.