SMOTS*

*Smots: Spelling (deels) uit 1864: v. (w.g.) iets vuils, vlek, smet.

Sensatie op de IJssel: onze zwager Bert hoorde het zelfs via zijn scanner  “recreatieboot in moeilijkheden net voorbij Kampen…” Consternatie, Spanning en Sensatie dus. Schrik en super-haastig handelen bij Joop en knoop in de maag (maar toch ook foto’s maken!) bij Hanneke. Hè?  Wat gebeurde daar nu eigenlijk allemaal!?   Geduld, lieve lezer – we leggen het even uit:   Joop had vorige week donderdag het bootje met de vorige eigenaar te water gelaten en geholpen met de mast en verder tuigage te verwijderen. Daarna hebben beiden de motor vaarklaar gemaakt, een rondje gevaren en is het scheepje aan ons overgedragen.  Joop kluste nog een dagje of twee in de zin van: verder leegruimen, eigen spullen er bij in, een eerste schoonmaak van dek en binnenwerk, en dergelijke. Op zaterdag voor Pasen ging hij weer naar huis en op de dinsdag na Pasen reisden wij per trein naar IJsselmuiden/Kampen en wandelden we naar de jachthaven om de boot in een dag of wat (via Elburg, Harderwijk, Muiden en de Vecht) naar z’n voorlopige ligplaats in de Loosdrechtse Plassen te varen.  Rond 11.00 uur voeren wij de jachthaven uit en zakten de IJssel af. Dat ging vlot: op half toerental al 11,5 km/uur, met de stroom mee natuurlijk. Echter: al na enkel kilometers ging de motor vreemd doen; hij haperde stotend en wilde niet meer op toeren komen.  Door de stevige stroming moesten we uitkijken zonder stuur niet op de stenen aan de zijkant van de IJssel gezet te worden.  Dus greep ik het anker, maar – de harp om dat anker mee aan de ankerketting te bevestigen bleek vastgeroest.. Dus: een haastige duik in het schip, een tang uit de gereedschapskist, terug naar dek, snel los en vast draaien en dan het anker overboord en uitvieren…  We kwamen nét aan de (zand)grond tot stilstand in de neer tussen twee korte kribben – op een meter of drie van een rand stenen. Daar probeerden we de motor uit: die kwam wél op toeren in z’n vrij (hoewel wat inconsequent op ’t gas reagerend, vond ik) maar wilde totaal niet voorbij ‘stationair’ met de schroef in z’n werk.  Mijn eerste conclusie: wellicht touw of netdelen in de schroef [hebben we ooit eens eerder gehad]  In een poging om zoiets vlot kwijt te raken sla je dan een paar keer kort en hard ‘achteruit’, waarbij het soms weer ontrolt en de schroef(as) weer vrij komt. Na een keer of drie leek dit gelukt: alles klonk ineens weer normaal en ook de voortgang was terug. Dus: anker opgehaald, bootje met het roer ‘omgewrikt’ richting hoofdstroom en gas geven om van het zand af te komen.  Zo voeren we, opnieuw tevreden in verband met het gevoel ‘opgelost!’ verder de IJssel af…  Maximaal 500 meter ditmaal: zelfde euvel, dus verkeerde diagnose!  Nu lag het anker wel gereed, dus kwamen we makkelijker tot stilstand in de zijrand van de rivier.  Maar we kregen niet meer dan hooguit stationair – en dat is lang niet genoeg om tegen de stroom terug te varen. (En ook véél te onzeker om door te gaan naar het Ketelmeer. Net toen we dachten “wat nu” (en na dachten over wie/wat in Kampen te vinden met onze GSM) kwam er langzaam een groot schip van Rijks Waterstaat onze kant op varen.  Die bleek te zijn gewaarschuwd door een tankschipper dat er een bootje in moeilijkheden leek… dat was het bericht dat Bert via z’n scanner hoorde (!) ‘Rijks’ bracht ons toen vlot en vriendelijk  terug naar de jachthaven. ( En ook nog geheel voor Nop: hulde! )

Inmiddels is gebleken dat we last hadden van ‘smots’ (zie boven) in de dieseltank: bacteriëngroei in tanks waarin diesel lang stil staat.  Dat is eenvoudig ‘voorlopig’ te verhelpen, maar ik stel toch prijs op een meer afdoende oplossing. [Anders valt de motor bij voorkeur stil op wild water – en dat heeft nu juist niet ‘ónze voorkeur…]  Dus komt één dezer dagen de man die ’t motortje destijds heeft ingebouwd met een voorstel.  Daarna plannen we wel weer een thuisreis

… liefst meteen met wat meer voorjaar er bij !