Niks Doen(!)

Niks doen, niks !, lijkt de enig juiste overlevingsstrategie bij deze temperaturen …  En dat al na ‘slechts’ enkele weken zo’n 25 graden op de thermometer.  OK – én vijf á zes “Tropische dagen” (30 tot 35 graden). Wereldwijd gezien zijn we dus duidelijk (onderkoelde-)watjes. Hoe hebben al die Nederlanders dat destijds geflikt, ‘de Boss’ uithangend in “Nederlandsch Indië” ?.  Nou ja: zij deden grotendeels ook al niks natuurlijk: daar had je (uitsluitend donkerbruin) personeel voor.  Maar goed: zij hadden toch geen airco, diepvriezers e.d.  bij de hand.  Wel leefde men gemiddeld járen korter, dat was bekend en daarom telden ‘tropenjaren’ dubbel. We worden dus twéé keer gepakt met deze tropische dagen: eerst zweet je ze door – en daarna leef je even zoveel dagen korter (! ja, ja !)  Wij hebben te onzent ook geen airco, alleen een piepklein tafel-ventilatortje en een mooi trage plafond-fan boven ons bed.  Natuurlijk gaan we strategisch om met de omgang tussen ‘buiten’ en ‘binnen’ – deuren, ramen, zonwering, nachtelijk doortochten, weinig/kort koken, enz.  Tóch stijgt de binnentemperatuur natuurlijk heel geleidelijk mee: ’t is nu (10.00 uur) 25,5 graden binnen – en inmiddels alweer 29 graden (in de schaduw!) buiten. GOED: ándere zaken dezer dagen.  Allereerst werd een Friese Vriend 60 jaar. En hoewel hij zichzelf nog altijd héél wat jonger acht (wat wel klopt, want ondergetekende is bijv. in het voorjaar al aan de beurt om een vólgend decennium te betreden) is het toch een hele leeftijd J.(!)   En vorige week dinsdag zetten wij de auto neer bij het pontje van “De Blaauwe Kamer” (Rhenen) en fietsten vandaar uit naar Arnhem om er de eerder vermeldde 3D Straattekeningen te besnuffelen (Twee fotootjes bij dit Bericht zijn daar dus gemaakt). Qua temperatuur was het (toen nog) goed te doen, een graad of 25 omlijst met een lichte bries. Een ritje met de fietsclub, deels over de Lekdijken (Vianen, Ameide, IJsselstein) twee dagen later, ging ook nog best. We aten bovendien een halve kersentuin leeg: ze waren vol-zoet én knapperig!  Dat vorige week was donderdag.  Vrijdag scheepten we ons rond 12.00 uur te Breukelen in op de “Time Oud” en voeren vervolgens in een kleine vijf dagen een prachtig rondje door zonovergoten Nederland: eerst via de Vinkeveense Plassen naar de Amstel. (Gepit in de Middle of Nowhere aan het watertje “de Winkel” – te midden van waterhoentjes, futen en schapen.) Verder over de “Holendrecht” en de “Grecht” naar Woerden. (Waar we overnachtten in wat onze toekomstige thuishaven moet worden…) Daarna over de Oude Rijn naar Alphen en door via Boskoop naar Gouda. (Daar kun je pitten in de binnenstad)  Van daar uit de Hollandse IJssel af: langs Oudewater, Montfoort en IJsselstein en dan ten Noorden uit naar Utrecht.  Altijd prachtig: dwars door Utrecht via de Oude Gracht.  We overnachtten in de binnenstad, bij de Weerdsluis en voeren (dinsdag dus) over de Vecht terug naar onze ligplaats. Toen werd het al flink warm, anders hadden we er wellicht nog een dagje aan vast geknoopt.  De toenemende warmte is er ook de oorzaak van dat we voor tamelijk lange vaardagen gingen kiezen: rustig voort pruttelen, in de schaduw van ons zonnedekje met een beetje wind om je heen, bleek prettiger dan te vroeg aanleggen… ( ’t Beschreven tochtje is zo’n 190 vaar-kilometers lang)

Hou je -ook in de hitte- Haaks !