We hebben te onzent een hectisch weekje achter de rug. Ik beschrijf het hier in een soort telegramstijl, want zo ging het ook: alle gebeurtenissen volgden elkaar ‘volautomatisch’ op. We hadden totaal geen tijd om de gebeurtenissen “in te laten dalen”, er in ons binnenste dus een soort betekenis aan te geven. Het liep als volgt: Zondag 29 juli hadden we met onze jongens nog in alle gemoedsrust uitgebreid Sushi getafeld in het Julianapark alhier. Maandag 30 (onze 47ste trouwdag) voelde Hanneke zich op de fiets naar haar vrijwilligersbaan plots niet lekker worden. Ze is even afgestapt, maar besloot toch –kalm aan- haar weg te vervolgen. ’s Avonds ging het echter mis: pijn op de borst en heel beroerd dus wij snel naar de nabije huisartspost. Daar dacht men in eerste instantie eerder aan ’het Syndroom van Thieze’ (Rheumatische ontsteking rond ’t borstbeen), maar “omdat we ’t hart niet helemaal uit mogen sluiten morgenvroeg nog naar de huisarts voor een hartfilmpje”. De nacht -met pijnstillers- ging goed, maar de pijn op de borst verdween niet geheel. De huisarts echter hoorde het verhaal de volgende ochtend maar heel kort aan: ze stuurde Hanneke direct door naar het Sint Anthonius in Nieuwegein (de meest gespecialiseerde hartafdeling in onze regio). Ze mocht zelfs niet meer naar de auto terug lopen- die moest ik voorrijden. In het St. Anthonius controleerde men het bloed, vond daarin wat attack-resten en dus werd Hanneke onmiddellijk opgenomen en aan diverse apparaten en monitoren gelegd. 
De volgende dag werd, via de pols, een katheder ingebracht. Men vond twee duidelijke vernauwingen in één kransslagader, waarvan één met een wel heel nauwe doorgang (op de röntgenfoto die we hebben goed te zien) Gelukkig werd ze gelijk gedotterd en werd er ook een ‘stent’ aangebracht. (Zie bv. filmpje op de site van de Hartstichting) Hanneke was toen, door die behandeling, door de contrastvloeistof e.d. behoorlijk uitgewoond, maar die nacht en zeker de volgende ochtend voelde ze zich alweer aanmerkelijk beter en – mocht ze door naar huis!
Dat was donderdag. Inmiddels lopen we allang weer prettig buiten rond en is het een alleen nog maar kwestie van rustig aan de conditie herwinnen. (Daarbij krijg je ook gespecialiseerde fysio-trainers aangeboden – om goed gecontroleerd te ervaren hoever je weer kunt gaan) Hoe je enen en ander verwerkt is weer een heel andere zaak. Beetje onduidelijk ook, want zelfs de schrik van het begin werd direct ‘ingehaald’ door de opname, inclusief het gevoel van veiligheid dat daardoor weer ontstaat. En één dag later is alles niet alleen in kaart gebracht, maar feitelijk ook al “opgelost”. Niet alleen de dreiging is dan dus weg maar Hanneke voelt zich nu zelfs beter dan in de maanden vóór de opname. (Best mogelijk dus dat de vernauwing haar al maanden langer parten speelde!). De gebeurtenissen moeten, zoals boven al gezegd, dus vanaf heden bij ons nog verder “indalen”. Voorlopig zijn we echter al heel tevreden met de uitkomst!
NB Bijkomend effect: Hanneke is nu wél thuis met/rond haar verjaardag …