Net als jullie, laatst overgebleven lezers *), zijn wij opgehokt door onze zelf-gekozen overheden. Laten wij hen dit niet al te euvel duiden: zij lijken daarbij deskundig geadviseerd. En wij houden alleen aan dit feit al waardevolle inzichten over, zoals: dat we het niet moeten hebben van ‘sociale media’ en hun –te dikwijls– nèpnieuws, maar nog altijd staat kunnen maken op échte deskundigheid. Eén belangrijk criterium, om zowel echte deskundigheid als wel opréchte bestuurlijke bekwaamheid te onderscheiden van kletspraat en megalomane zelfbevlekking, lijkt me het vermogen toe te geven vanaf waar men het zelf ook niet meer zeker weet… Grappig dat daar waar het vermogen hardop wordt betwijfeld het vertrouwen kan beginnen(!) <Geloof dus nóóit meer iemand die zegt alles zéker te weten, dat scheelt een hoop flauwekul, gedonderjaag met hersenspoelende sektes, louche rechts-populistische ‘partijtjes’ [ook zelden met stemgerechtigde leden..] en dergelijk onkruid.> Dit gezegd -en geméénd- hebbende blijf ik natuurlijk wel een wat linksere jongen met een forse argwaan jegens onze bovenlaag van economie-verslaafde politici en andere leidinggevenden. De oude discussie (voor mij vanaf de jaren 60..) tussen welvaart en welzijn is mijns inziens nog een altijd van fundamenteel belang, ook al lijkt welváárt in de aloude zin van “poet-nu-direct” al decennia dominant. 
Intussen zijn ook wij meerendeels opgehokt ten huize Eerste Oosterparklaan 132. Ook deze Paasdagen. Gelukkig, zeker met dit fraaie weer, zijn wij in het bezit van een prettige zitje voor (op meer dan 1,5 meter van de straat) en een lekker beschut achtertuintje. Vanuit beide plaatsen is een ruimhartige conversatie met de buren mogelijk. Natuurlijk horen wij tot de kwetsbaren – ik omdat ik 70+ ben en Hanneke (hoewel “nog láng geen 70″…(!) met haar longbeperking evenzo, dus voorzichtigheid geboden. Niettemin kan ik -zo eens per 5 á 6 dagen- gewapend met vinyl handschoentjes en roltas onze beide nabijgelegen supermarkten afstruinen; vaak rond 08.10 uur – wegens kalme belangstelling dan. Verder Skypen en Whatsappen we nogal eens (kinderen, familie, vrienden, kennissen…) Hanneke wandelt, ook bij wijze van conditie-building, eigenlijk elke dag wel een uurtje of iets langer. Ik ga nu en dan mee of klus een ochtendje op m’n bootje. (Alweer vaarklaar inmiddels) Beiden gebruiken we dagelijks onze roeitrainer – voor ’the finishing touch’. Samen fietsen we ook met enige regelmaat buiten een stevig rondje; meestal zo rond de 50 km. We deden dat ook al eens met Kasper. En morgen brengen we gevierenlijk een aantal uren door bij Michiel… Al met al is de zelfgekozen quarantaine voor ons wel saai – maar ook best te harden. Aan de alleenstaanden in onze directe omgeving merken we wel dat dit met z’n tweeën makkelijker is (ook niet verkeerd om te ontdekken na een halve eeuw mopperen op die ander 🙂 ) Maar natuurlijk zouden ook wij weer graag overgaan tot een meer uitbundige zijnswijze: Hanneke zou dan nu met vriendin Kea in Marokko zitten, ik kon de gezellig-strenge Havenmeester uithangen in Woerden – en meer van dat al. 
Te vrezen valt echter dat wij, ook als ’t meerendeel van de maatschappij weer los mag ‘as usual’, pas écht weer onze gang kunnen gaan als dit virus onschadelijker gemaakt kan worden.
En hoe lang dát duurt ..?!
*) Dit slechts voor familie en kennissen bedoelde blogje bestaat vanaf ons ‘vertrek per boot’ in 2006 en is sedert dien natuurlijk oneindig vaak links en rechts ingehaald door nieuw opgekomen digitale sites. We zijn er echter nog steeds: voor intimi.