Tja, en toen waren we, ook als holbewoners wegens Covid-buiten, weer voorbij de belasting aangifte. Elk jaar geld terug, dank u. (Maar dat betekent natuurlijk alleen maar dat we 12 maanden lang ietsje te weinig ‘netto’ ontvingen natuurlijk …) Gebeurde er tóch nog iets, zélfs bij holbewoners ? Nou ja, kleine dingen. Zo bleek Hanneke, al van vóór ‘Texel’, last te houden van een lichte maar voortslepende tegenzin bij lekker eten. Dat wil zeggen: de eetlust was er wel, maar na een geringe consumptie sprak de maag “zo is ’t wel genoeg” – eerder dus dan voorheen. Enerzijds ben je er blij mee: want je valt af en consumeert toch bij trek. Dus dokter: ik wil óók die kwaal(!) Anderzijds denk je: dit ’s dus niet normaal, hè. De huisarts verklaarde het tot een ‘lichte voedselvergiftiging: “een échte en die kan heel wat weken duren”… Hij gaf daarop een pil mee die misselijkheid tegengaat en rade aan het daarmee “gewoon uit te zitten”. Hanneke doet dit nu en inderdaad lijkt e.e.a. -wel heel langzaam- naar de achtergrond te verdwijnen. Zij is intussen blij met haar nieuwe gewicht en hoopt dat de trek in tussendoor éxtra ‘kanen’ en ‘liflafjes’ nog geruime tijd wegblijft – zodat haar nieuwe gewicht beklijft. Daar kijk ik dus, met mijn BMI van bijna 29, dan ook buitengewoon jaloers tegenaan (terwijl ik natuurlijk intussen háár liflafjes erbij opeet!), maar ja, de Geest (alleen) is wel gewillig ….
Intussen was Aissa (de moeder van onze twee lease-kleinkinderen) jarig, evenals onze buurvrouw. We hebben, met enige fantasie natuurlijk, wel kans gezien daar -keurig op afstand- de nodige aandacht aan te geven. Zelf heb ik, door noodzaak gedreven, iets ondernomen wat mij doorgaans met de grootste tegenzin vervult: ik heb gewinkeld (!) Dat ging uiterst efficiënt, wat dat betreft beviel ’t mij wel: afspraak gemaakt met tijdslot (30 minuten) voor aanschaf van 2 denim broeken, elastisch, en 2 bijpassende overhemden – en, zo verkoos ik ter plekke: één riem. ‘k Was in 20 minuten klaar (incl. passen) en kon dus nog gemoedelijk 10 minuten van achter een bak koffie met de verkoper het leven en Den Ganschen Verdere Wereld doornemen (…) Onze caravan is grondig doorgenomen door een specialist op onvolkomenheden – en nu, hoewel al van 2003- weer klaar voor reizen en elders toeven. (Het bootje moet nog, want pas na 1 april gaat het water weer op de steigerkranen en ik begin het reinigen en herinrichten met de hogedrukspuit.
We hebben onderhand wel het gevoel AL EEUWIG te wachten op onze vaccinatie. Men is al een week of wat bezig met de groep tussen 75 en 79 (te beginnen met 79 en dan naar ‘beneden’), maar je komt er niet achter waar ze hier nu zijn aangeland: al nabij 75 of nog maar bij 78. Je hebt dus geen idee wanneer de uitnodiging voor een ‘bijna 72 jarige’ komt, laat staan voor een ‘nog geeneens 70 jarige’ en vaccinatie van die laatste is, gezien vanuit de COPD in elk geval, de opmaat naar ónze bevrijding … 
Nu zijn wij, zoals intimi weten, van het praktisch volle glas dus vullen we onze wachttijd naar vermogen prettig op: zo brachten wij vandaag de werkelijk prachtige voorjaarsdag wandelend door over landgoederen bij Bilthoven en ontmoetten daarbij een rasechte hazelworm.