Het interview waar ik in het vorige bericht op doelde heeft inmiddels plaatsgevonden. Het is op initiatief van – en bestemd voor – het blad “Relevant”. Dat blad richt zich per kwartaal of zo tot de leden van de VVE, de “Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie”. Ik ben al een jaar of 16 lid van deze vereniging, omdat die zich sterk maakt voor wetsaanpassingen leidend tot meer zelfbeschikking aan het einde van ons leven. Zoals velen van jullie wellicht al zullen weten een onderwerp dat mij, versterkt door het levenseinde van mijn moeder, na aan het hart ligt. Ooit had ik, uit ergernis, hen een mail gestuurd waarin ik mijn ongenoegen uitte over de voortdurende aandacht voor de rol van ártsen in dezen: naar mijn mening dient de ouder wordende zélf centraler te staan en niet de (‘juridische veiligheid van-) artsen. Het gaat dus m.i. niet á priori om een goed geregeld medisch handelen, maar om autonomie van de betrokkene. Dit -vrij pissige- schrijfsel van destijds bleek nu aanleiding om mij voor een interview te benaderen.
Het werd een goed gesprek, openhartig en regelmatig ook heel vrolijk, want met voldoening terugkijken op een (voltooid?) leven hoeft allerminst een treurige zaak te zijn. [Al denken ‘complot-addepten’ als GertJan Segers dat iedereen boven de 90 die zich blij voltooid voelt, slechts op zijn hulp zit te wachten ‘om het leven weer leuk te gaan vinden’. Hier spreekt G.J. Godzelf dus eigenlijk..]
Stel je overigens van het uiteindelijke artikel niet teveel voor: ruim anderhalf uur pittig gesprek wordt teruggebracht tot “500 woorden” (!) Geeft niet écht natuurlijk: het gaat er tenslotte niet om wat ene JAG Bruins roept, maar hoe dat de discussie verder voedt. We zullen wel zien wat de journalist er van bakt. 
Intussen zijn wij (eindelijk) ook spekkopers: de tweede BionTech/Pfizer prik zit er in! Vanaf juni zijn we dus meer dan 90 % beschermd én hebben we -naar de laatste wetenschappelijke inzichten- vermoedelijk navenant minder kans om het virus zelf door te geven. We worden er niet overmoedig van, maar weer eens een terrasje, een museum en veel later in ’t jaar weer naar Portugal lijkt ons wel weer zéér aantrekkelijk. Laten we binnenkort maar eens beginnen met weer met de meiden en moeder Aissa een dagje te gaan varen en het grut weer eens op visite/te logeren te krijgen. Voor het eerst in meer dan een jaar pleegden we vandaag ook weer een aankoop buiten de dagelijkse behoeften om: nieuwe eetkamerstoelen (…) 
Over een week of twee, drie kunnen jullie die desgewenst zelf uitproberen! Het adres is … och, nou ja: dat wéét je al !