Weer Wél en nauwelijks Wee te onzent na het vorig bericht, ruim twee weken geleden. Zoals steeds: hierbij enige opsomming én als altijd: niet persé in volgorde van belang. (Eerder in de volgorde van de zooi in m’n bovenkamer, maar dat terzijde…)
Zo waren onze zonen dezer weken samen op vakantie – in Michiels sportwagen op bijna speelgoed=formaat. Elk dus met een zo kleine bagagetas dat van B&B naar hotelkamer geslalomd moest worden. Vanwege de Corona drempels op grenzen hebben ze zich dit keer beperkt tot vooral Frankrijk; te beginnen in een (poep-chique) hotel in het middeleeuwse oude centrum van Carcasonne. Dat bij M’s autootje het dak gemakkelijk wegklappen kan, konden wij onlangs bij terugkeer gemakkelijk waarnemen: aan twee roestbruine koppen! Een nieuw-meegenomen drone bleek heel goede en extra leuke beelden vanuit de lucht op te leveren.
Ook een aardig nieuwtje is dat een interview met ondergetekende onlangs werd geplaatst in de “Relevant”, het magazine van de VVE (Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie). Voor dit artikel werd ons ook een professionele fotograaf op ons dak gestuurd. Het resultaat – interview met foto’s – kun je vinden in het septembernummer op blz.12, klik: https://relevant.nvve.nl/relevant-2021-3/in-de-regiestoel/ 
Aardig was ook dat de fotograaf hier één dag voor ons 50-jarig huwelijk langskwam; toen hij daarvan hoorde zette hij ons prompt -geheel voor nop- op de foto (in enórme pixeldichtheid, dus uit te vergoten tot ‘Nachtwacht’formaat …), de foto hierbij in ’t klein. Met onze buurtjes zijn we nog een, vermoedelijk dit seizoen wel laatste, dagje gaan varen. Die buurman staat nu onze kozijnen te schilderen, maar er is geen sprake van steekpenningen of omkoperij !! (Aangifte heeft geen zin) Inmiddels hebben we natuurlijk ook weer diverse fietsclub-tochten ondernomen; maar voor mij waren die , hoe gezellig ook, toch wat te braaf voor echt conditie-onderhoud… Dus heb ik de afgelopen weken, telkens als Hanneke een dagje vrijwilligster was bij ‘Mooi’ (op de maandag), een wat langere fietstocht gemaakt, met een aanzienlijk hoger scheur-gemiddelde. Steeds ruim 100 km., steeds met de wind in de rug, steeds v.a. 8 uur ’s morgens ongeveer: want dan sta je rond 15.00 uur op een station – voor een treinreis terug. (Want: de fiets mag niet mee tussen 16.00 en 18.30 uur…) 
Bij westenwind kwam ik via Veluwse bosroutes en het veer bij Rheden om zo rond 14.00 uur uit bij Zevenaar. (‘k Had dus -qua tijd en energie- nog best dóór gekund naar bijv. Emmerich, maar dan is terug-treinen aanzienlijk lastiger) Afgelopen maandag werd het bij zuidenwind Egmond aan Zee (via riviertjes als Vecht, Angstel, Holendrecht, Amstel en dwars door Amsterdam en de Zaanstreek). Vandaar was het maar 9 km. naar het station van Alkmaar voor de terugreis. Ik vind het een heel fijne dagactiviteit en hoop dat ’t weer vaak meewerkt, want afgelopen maandag bleef ik de regen steeds maar nét voor…
Dus dat was letterlijk: pómpen (op de pedalen) of verzuipen!