Túúrlijk, gewoon dóórgaan … tot, eh, waar zít dat gaatje eigenlijk ? [ A. van Duin leest dit blogje naar verwachting niet, dus daar komen we niet van hem uit achter…] Hoe ’t ook zij: gedurende een deel van de water-overlast-perikelen op de Vondellaan (zie vorig stukje) trokken wij in Frankrijk rond, prettig gehuisvest in ons aloude Kippetje, een “Navigator 44 TDS”. We begonnen, op 20 sept., op een camping aan de Franse NoordWestkust – ruim 50 km. onder Calais. Daar was ’t prachtig fietsen naar ‘Le Crotoy’ en vissersplaatje aan de ‘Bay de Somme’. Daarna zakten we nog even door naar het zuiden en belandden in Veulles-les-Roses, in Hautes Normandie. 
Daar zijn fikse krijtrotsen: die doen niet onder voor die in Zuid-Engeland (zou me niet verbazen als dit ooit aan elkaar vast zat). Het weer was wisselend: een graad of twee warmer dan in NL, maar even wisselvallig. Daar hoorden we over de lekkage in Veenendaal, dus besloten we niet verder naar het zuiden te gaan maar op één of twee dagen van huis te blijven. Volgende stopplaats was Parijs, een bosrijke camping aan de Seine op zo’n km. of 20 van ’t centrum – met op 800 meter een metrostation: 2x per uur een directe lijn (25 min.) naar de Arc du Triomphe, les Halles en wat dies meer zij. In de voorstad “Maisson Lafitte”, we stonden er al eerder. Prima plek voor enkee zwerfdagen Parijs. Enig nadeel: als je weer verder wilt sleurt je navigatiesysteem je praktisch door het centrum van Parijs, mét de Caravan dus. Ik lig daar niet meer wakker van maar mijn vriendin krijgt daar nog altijd zweethandjes van (…) Hierna streken we neer in ‘Rombard’, ergens tussen Dijon en Troyes. Daar flink gefietst: vooral langs het ‘Canal de Bourgogne’, één van de weinig kanalen die we NIET zelf hebben bevaren van 2006 op 2007… Nog verder naar het Oosten streken we (het is dan inmiddels 6 oktober) neer in Épinal, een stadje aan het ‘Canal des Vosges’ dat nu is omgedoopt tot ‘Canal de l’Est’. We beklommen er het kasteel, fietsten langs onze voormalige vaarroute én kwamen onverwacht in aanraking met een bloemen festijn (“Saint Fleur”, de bloesem was dus ook geheiligd?) dat zich voornamelijk in de immense kathedraal leek af te spelen. Werkelijk gróóts versierd met pracht boeketten, droogbloesems enz. 
Intussen werden we geïnformeerd dat de bron van de lekkages in Veenendaal -eindelijk- was gevonden: als we het weekend nog wegbleven zou e.e.a. gerepareerd zijn – én her-betegeld (…) We besloten nog 3 nachtjes in Terblijt door te brengen, dat ligt tussen Maastricht en Valkenburg, waar we dus ook rond keutelden en ’terrasten’ (!) Vanaf 11 oktober is ons Kippetje dus weer (in Harmelen) opgehokt en toeven wij weer te midden van onze, inmiddels geliefde!, bossen.
Wel dienden zich (van) hier (uit) al snel weer enkele “schrikwekkende gebeurtenissen” aan…
Doch daarover volgende keer meer.