Na ons vorig bericht verwacht u veel: bijvoorbeeld schrikwekkende gebeurtenissen. Tja, dat valt eigenlijk nogal mee, qua ‘schrikwekkendheid’: dat heb je ervan als je dingen té ‘spannend’ opschrijft.
Goed, de eerste gebeurtenis in dit kader was: Michiel, onze oudste, werd 50 jaar. Voor óns is dit natuurlijk schokkend: als je kínd is al een halve eeuw oud is, dan moeten wíj toch al zo ongeveer gemummificeerd worden, nietwaar?! Teruggrijpend op Michiel’s makabere verleden vierden we het met een midweekje “Efteling” (hij had ooit een jaar lang een abonnement..!) 
We hadden er een prachtig huisje met onbeperkt toegang tot het pretpark. We droomden ouderwets weg in het sprookjesbos, storten ons in “de Baron” vanaf grote hoogte ondergronds, overleefden daarbij een ‘kurkentrekker’, enz. NB: De beschreven marteling liet Hanneke, in haar eigen-wijsheid, aan zich voorbij gaan; wél stortte zij zich met ons via de “Vliegende Hollander” na heftig stijgen omlaag in de plomp (waarna ze ook al bleekjes genoeg uitstapte..) We hadden alle tijd, dus ook ‘mensjes kijken’ en broodjes eten in traag voortgesleurde bootjes kwam aan de orde. 
Weer thuis geraakt liep ik met mijn eerste ‘Wandelpool’groepje sinds febr.2020 een fraaie tocht via bos, hei, heuvels en uiterwaarden van hier via Elst naar Rhenen. Het bleek dat die ruim 20 km. voortstappen nog onverkort in de spieren ingetraind zijn gebleven…
Afgelopen week (d.w.z. maandag tot en met maandag) toefden wij met onze Elahuizer vrienden L&J op Ameland in het kader van de ‘Kunstmaand’ aldaar. Noot: ook kunst -of wat daarvoor doorgaat- kan behoorlijk ‘schrikwekkend’zijn! 
We hadden er, op één dag na, behoorlijk goed weer en zo scharrelden we dus in meerdere dagen langs een kunstenaartje of 30 (of ‘kunstenmakertje’, want die zitten er ook tussen!). Net voor de terugweg richting de Veerboot bleek ik m’n fietssleutel te zijn verloren (op ’t strand vermoedelijk, bij het handschoenen-te-voorschijn-trekken..) Dat werd dus een heel gesjouw: de fiets aan, en van- boord sjouwen met het achterwiel (inclusief fietstassen met alle spullen voor die week) omhoog… Fietsjes op ’t fietsenrek te Holwerd was natuurlijk weer geen probleem, maar: thuisgekomen bleek er ook geen reservesleutel te vinden (onbegrijpelijk, maar verhuizingen leiden klaarblijkelijk ook tot onverklaarbare vermissingen). Gelukkig bleek het eenvoudig om on-line sleutels voor Axa sloten te laten aanrukken: ik fiets al weer! Intussen is onze boot winterklaar, is de najaarsvergadering van onze jachthaven alweer achter de rug én gaan we zaterdag met onze havengenoten ‘Bowlen’; maar dat is alweer in de toekomst.
En dit stukje besprak het -recente- verléden.
Groeten van ons!