danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

Weer prachtweer hier (na één regenachtige dag er tussendoor). We wandelen flinke afstanden, vaak dwars over fraaie hellingen en plateau’s, ook als die eigenlijk niet aan elkaar verbonden blijken (kwestie van: olijfgaard doorsteken, droge afwateringsgeul en het daarbij horende valleitje doorklauteren, aan de andere kant een wijngaard doorsteken – eh voilá: een volgend landbouwweggetje). Verder wordt er natuurlijk ook vrolijk rondgefietst EN brengen we daarnaast vele prettige uren door op onze zondoorbakken deckchairs; want het moet natuurlijk wel á la Pensionada blijven allemaal. De lente laat zich al duidelijk voelen (en horen in de vogelgeluiden). Inmiddels barsten de amandelbomen uit in bloei!

Gisteren, juist toen Joop even weg was (op z’n fietsje met de roltas eraan) om onze drankenvoorraad aan te vullen, hoorde ik plotseling schoten vlakbij ons schip hier in de haven van Colombiers. Ik zag de man die ook gisteren luidruchtig liep rond te zwalken nu lopen met een geweer. Hij keek eigenlijk niet onvriendelijk, maar sprak allerlei mensen aan en als die wat van het geweer zeiden, richtte hij slordig van zich af en schoot! Vast losse flodders dacht ik nog, maar toch… De havenmeester vond ’t ook maar niks: ik zag hem bellen en even later arriveerden tal van agenten en die voerden de druktemaker mee. Volgens de havenmeester slikte de man wel meer dan alleen teveel glaasjes alcohol…

– Hanneke

Sinds het creëren van een leven waarin NIET gew**** wordt (het woord ‘werken’ is nu te onzent taboe, wij spreken van “het w-woord”) én we bovendien met de Noorderzon zijn vertrokken, hebben wij te maken met een vrijwel lege agenda. We hebben er weliswaar hier één aangeschaft die bol staat van de meest fraaie plaatjes van onze huidige omgeving: op slechts énkele dagen is er iets ingevuld – zoals: “Riet jarig” of “Kea houdt het w-woord nu óók voor gezien”. Dit resultaat mag geheel gewenst heten; daarop dus geen woord van kritiek. Maar omdat we ook al geruime tijd niet meer varen –het laatste wat nog énige planning in zich droeg- deed zich een nieuw fenomeen voor: het vrijwel geheel ontbreken van structuur. De laatste restanten van zoiets als een cadans waren nog herkenbaar in: Als het érg lang al donker is EN de t.v gaat zich herhalen, DAN gaan we naar bed. Of: Als beide schouders zijn gaan doorliggen, de zon staat al ruim in de boot EN de klok wijst na negenen, DAN staan we op. Of: Omdat er iets zeer laag in mij blíjft dóórgrommen zal er wel weer eens gegeten moeten worden (maar Anderzijds: ik heb m’n boek nog niet uit…) Verder riepen wij steeds vaker tegen elkaar (en tegen onszelf): “Welke dág is het vandaag eigenlijk?” Of, afgeleid daarvan: “Waarom is die *&*$%&*-winkel deze middag dicht?!” Toen de (gelukkig váág gebleven) behoefte aan enige nadere indeling; het herstel dus van een –bij voorkeur zo primitief mogelijke- routine; zich aldus liet gelden, bleek hoe snood en doeltreffend wij inmiddels onze diverse basale behoeften in één lijn weten te brengen om daarmee een dubbel bevredigend effect te sorteren… We besloten voortaan ELKE Zondag buitenshuis te gaan eten (ook de winkelsluiting wordt dus nu tijdig onderkend) én op door de weekse dagen STEEVAST te gaan lopen of fietsen (waarmee de, mede door veel terrassen ontstane, horizontale bandjes worden bestreden terwijl het nieuwe ritme feitelijk wordt geconsumeerd). Gewenste inspanning blijkt dus geheel OK, zolang het maar niet op ****** (het w-woord) gaat lijken.

Tot nog toe werkt deze ‘regeling nieuwe ritmiek’ voortreffelijk. Op de foto ziet u de plaats van een recente Zondagse invulling… Wat ik zei: voortreffelijk !

“Je gaat hier voor je plezier Z**k*n!”, aldus Hanneke toen ik –staande voor de toiletpot- verkondigde hoe mooi de Platanen ’s avonds worden uitgelicht; gezien vanuit onze patrijspoort in de WC. Ze heeft gelijk: de historische wijnopslagplaats van Colombiers schuin achter ons wordt uitgelicht met jodiumlampen die in het rotsgestapelde plaveisel zijn opgenomen. Deels via ’t water van de havenkom en het Canal du Midi en deels rechtstreeks aangestraald, steken hierdoor de zware platanen krachtig af als een voorste coulise (en dubbel, want: weerspiegeld) waarachter de verre lichtjes twinkelen in het zwart van de vallei. zie (zwart/wit-)foto

Zo tekenen ze elke avond een weergaloos laatste beeld op ons netvlies voordat de slaap ons omarmt met weer geheel eigen vergezichten…

*** Mijn uitroep is welliswaar helemaal juist weergegeven, maar niet alles behoort zómaar op een publieke site te worden weergegeven volgens mij.  Daarom heb ik beperkte censuur toegepast…

– Hanneke

Na een –nu wél- vlotte overtocht met de TGV (een héérlijk reismiddel in vergelijking tot auto en vliegtuig!) toeven we vanaf heden weer prettig tussen Dorp en Platanen. Achttien dagen lang reisden we rond en ontmoetten we al met al zo’n twintig aan ons leven gebakken ‘contacten’, waaronder 8 met familie (inclusief 2 héle nieuwe) en 4 ex-buren (uit de Zeister-, de Franeker- en de Elahuizer periode). Dat is zowel érg leuk als bloedvermoeiend én je wordt er zéér goed gevoederd ook… Spontaan en ondernemend als we (óók kunnen) zijn hebben we ons inmiddels ook nog even een ‘buiten’ aangeschaft, zodat we na terugkomst ons behalve bij Michiel en in ons schip óók nog heerlijk in de Veluwse bossen kunnen terugtrekken! (En dan is daar natuurlijk onze mee-rijdende ambiance nog – onze ‘vut-hut’).

Kortom: de ons ter beschikking staande tijd tijdens de ‘wintertoer’ door Nederland werd zéér goed benut. We zijn békaf! Er zal dus weer uitgebreid niets worden uitgevoerd alhier, zo valt te vermoeden…

Behoudens ‘bewegen in de vrije natuur’ én ‘lekker (mager!) smikkelen met wijn erbij’ natuurlijk!

Vanmiddag met een gezellig familie-etentje deze twee weken vól bezoeken afgesloten. Vanaf morgen weer onder de platanen. Oók weer heerlijk!

– Hanneke

Deze twee ‘wintervakantieweken’ in Nederland zijn hard werken gebleken: inmiddels logeerden we op 5 adressen, bezochten daarnaast nog negen anderen – waaronder twee spiksplinternieuwe familielidjes en regelden terloops een buitenverblijfje voor bij onze terugkeer. Tel daarbij op het feit dat overal met name ook véél aandacht werd besteed aan onze inwendige mens, vooral via forse schotels winterkost en aanmerkelijke hoeveelheden goede wijn mét ook nog “krans” en je voelt wel: wij werden alweer ronder.

En we waren al zo stom geweest om op de eerste dag hier op Michiel z’n weegschaal te gaan staan: schrikken !!! Nog erger geworden dus. Je begrijpt: we gaan maandag schielijk (=Veluws..) terug naar Colombiers om uit te buiken en weer geheel tot rust te komen …

Inmiddels toeven we alweer meer dan een week in het u allen welbekende Kikkerland. Liet het zich eerst van ongekend goede zijde zien: heldere luchten, vrieskoud weer en laag licht – nu is het er weer gewóón grauw en vochtig. Waterland dus. Wij bezochten ook al aardig wat waterlanders waaronder enkele spiksplinter nieuwe. Welkom in ons midden “Elise” & “Zoë “!

We logeerden tot op heden in Utrecht(zoon); Lunteren , Barneveld & Voorthuizen(allen zussen/ schoonzussen) en nu ook te Franeker(vriendin/ wandelgenote). Op ieder adres zet de ontvangende partij zijn of haar beste beentje voor – men verwent ons derhalve te pletter! Omdat wij nooit te beroerd zijn om iemand –laat staan onszelf- een lol te doen groeien we hier pas geheel dicht… En dat terwijl we al onbedoeld aardig aan persoonlijk gewicht hadden weten te winnen. Het goede leven, hè. En nu dus ritmisch volgooien en weer uitbuiken in ons Waterland: het is er niet te harden grijs en nat – maar wel zéér goed van eten en drinken!

We hebben nog een weekje te gaan, dus we kunnen slechts hopen dat de TGV ons op maandag de 5^de februari nog vermag te trekken…

We zijn dus weer in Nederland (hoewel, Wéér ?: zie foto..) Meer specifiek: in Utrecht. Zaterdagmorgen gingen we daar naar café Florin, om toe te treden tot het publiek dat de radiouitzending van “Spijkers met Koppen” van enthousiaste achtergrondgeluiden mag voorzien . Men zendt al jaren elke week life vanuit ‘Florin’ te Utrecht uit en wij waren er al één keer eerder. Michiel is er vaker. Zijn onovertroffen bovenbuurvrouw Margreet echter is er nóg vaker – te weten altijd. Zij is er dan ook kind aan huis, hetgeen onder meer te merken was aan de volgende opmerkingen in haar richting van de vaste oppertechnicus: “Hé, tante Pollewop: Je bezem staat vast nog buiten…”

Tot onze niet geringe verrassingechter bleken ook wij, dankzij Margreet (en wellicht ook door aanvullende verhalen van Michiel) ‘wereldberoemd’ bij een deel van de vaste bezoekers van “Spijkers” – men bleek zelfs deze site wel eens te bezoeken. [ Hartelijk wélkom ladies & gentlemen!]

Wij hebben er dus handen mogen schudden en elkaar tijdens de tekstjes van Dolf, Felix, Carrie en wat dies meer zij, vervolgens vrolijk benat – daarbij klinkend op het alsmaar verwerven van meer ‘jaarringen’ voor een ieder van ons…

OK, sommige mensen wisten dat wij donderdag j.l. met de TGV naar Rotterdam zouden reizen. En wij kunnen begrijpen dat enkelen daarvan zich hierdoor wat onbehaaglijk gevoeld kunnen hebben; zoals Michiel: hij moest z’n huis extra opruimen, schoonmaken, enz. Voor zodanigen kan een vertraging van onderhavig duo dus enige verlichting brengen – maar om voor dit doel nu maar meteen het vervoer in het hele land plat te leggen… Was dat nu niet een wat overdreven reaktie, vrienden?! (Zulks kan een volgende keer óók gewoon via overleg!) Nu strandden we donderdagnamiddag eerst in Parijs en daarna ’s avonds in Brussel. (Kassa voor ’t Ibis hotel en een plaatselijk Texaans restaurant) Maar: sinds Vrijdagmorgen zijn we er tóch.

U bent gewaarschuwd!