danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

Als we rond 20 maart (met Michiel) weer langs de beroemde sluizentrap (les 7 Écluses des Fonceranes) te Béziers willen, blijkt dat moeilijk te verwezenlijken: achter de sluizen ligt alles over een afstand van zo’n 3 km. droog. Gevolg van een onverwacht technisch probleem – dus wachten we braafjes tot 1 april, want men belooft ons dán weer te kunnen schutten… (We drinken er, dit ter geruststelling van onze achterban, geen glaasje minder om!)

Vanmiddag hebben we Michiel weer op de TGV gezet – want hij is nog (láng nog, zo verwachten wij!) gecommitteerd aan het W***-woord.

Sedert Michiel hier is (vanaf zaterdagavond) waait het dagelijks tot 8 Beaufort uit het NNWesten (een soort uit de hand lopende Mistral..) en de temperatuur is daardoor gedaald naar een graad of 13( koud ! ). De discussie aan boord gaat nu natuurlijk over wie hieraan debet is: wij weblog-schrijvers “met véél te mooie verhalen” (aldus Michiel) of vooral Michiel zélf “omdat het duidelijk pas rotweer werd toen jij in de TGV ging zitten op weg naar hier” (aldus ondergetekenden). Intussen is het wel droog en deels zonnig, dus gewandeld, bezichtigd, geváren en ge-terras-d kan er gewoon wél worden. Géén man overboord derhalve. [Dat zou anders toch ook gewoon Michiel worden natuurlijk…] We zijn inmiddels weer zo’n 50 km. van Narbonne afgevaren – een héél klein beetje op de terugweg dus ook. Vandaar de titel.

Ik trof een kleine hof naast de kathedraal van Narbonne. Met onder grote Platanen twee beschreven stenen in het grind. De bovenste steen toonde een friestalig gedicht van Theun de Vries (1907-2005). Op de onderste steen de omzetting van Fries naar Frans. Een Fries gedicht ‘aan het eind’ van onze reis. Mij trof dat als sterke symboliek: aan het ‘begin’ ervan lieten wij immers onze stenen achter in het Friese. Oók naast de kerk. Hieronder de woorden die ik las vanaf een door Theun beschreven bank:

Hie ik in beam west –Dan hie ik stean wollen –Oan ien fan dy lytse tsjerkhôven –Omheind efter mânske liguster. Dêr komme hja dan sneintemiddies –Om nei de sarken te sjen, -Wat wilde gerzen wei te roppen –Of moas fan in namme te skrabjen. Ik woe harren wat tanúnderje –Sûnder dat se it fornamen, -En ien dy’’t it langst bleau –Ienlik, ûnferweechlik op har bank –Dimmen beskaadzje.

Een duif had plaatsgenomen op de zonnewijzer. Zoals ik tegen Wim en Tineke Fennis al schreef: het besef van de onlosmakelijke verbinding tussen ‘memento mori’ en ‘carpe diem’ maakt wezenlijk deel uit van onze onderneming…

We hadden een afspraak met de VNF (vaarwaterbeheer) om vandaag vanaf 9.30 uur te schutten van Canal du Midi naar Narbonne; zo’n 16 km met 10 sluizen en een stukkie rivier (met zandbanken..). Maar toen we gistermiddag ca. 14.30 al aankwamen bij de eerste sluis bemerkten we dat die op ‘klaar om te functioneren’ stond (als ze ‘aan’ staan zijn het zelfbedieningssluizen). Dus dachten we: ze staan zeker door de weeks overdag bepaalde tijd sowieso aan, dan kunnen we wel vast de eerste vijf sluizen afzakken en in het dan aanliggende dorp overnachten. Dit kwam ons op een (vriendelijke) berisping te staan van diezelfde VNF: wij bleken te lijden aan “Naviguer Non Authorisé !”. Uiteraard werpen wij zulk (hier té) initiatiefrijk en regel-negerend gedrag op ons Buitenlands onbegrip en inmiddels zijn we (de volgende ochtend) lekker vroeg aangekomen in Narbonne. Ons tijdelijk adres luidt nu: Bateau ‘Sydsulver’, Quai ‘d Alsaces, Narbonne (France). Dat naar verwachting tot maandagmorgenvroeg – want Michiel plukken we zaterdagavond hier uit de TGV en dán varen we weer ‘omhoog’, om via het Canal du Midi richting Séte te kiezen.

Of dat ook kán is even afwachten: het heeft hier zó weinig geregend dat men moeite heeft voldoende water in de vaarwegen te houden – het laatste stuk, Canal la Robine, had slechts 90 tot 110 cm. water staan; en WIJ hebben 90 cm. diepgang…

On Our Way again… Alle techniek is weer in orde (een zg. ‘Splitter’ laten vervangen) en dus gaan we zondagmorgen weer aan de zwerf. Zachtjes aan richting Narbonne, waar we Michiel op vrijdag uit de TGV hopen te trekken.

Toen we na één dagje varen in het wonderschone gat ‘Le Somail’ aanlegden bleek dat onze gebruiksaccu’s niet meer waren bijgeladen. We hebben dus eerst even naar Colombiers gebeld, want het leek ons ’t handigst om terug te keren naar de jongens die ook de motor hadden gedaan – en véél ‘boottechnische firma’s’ zijn er hier niet. Daarna Somail besnuffeld: veel dieren, weinig mensen, geen winkels (of elektra aan ’t water). De dieren dat betrof naast vogels, honden en katten vooral veel ganzen, eenden –kleurrijk en veelvuldig bijgevoederd- EN daartussen ook een praktisch ‘tamme’ muskusrat met het formaat van een flinke kater en de kop van een kleine zeehond.

De volgende dag zijn we dus maar weer terug gevaren –geen straf: het is een adembenemende route- naar Colombiers.

We zijn nu in afwachting van elektrisch begaafde doormeters en hun conclusies.

Adieu Jean-Pierre : il fait beau de faire votre connaissance – naviguer plaisante par 2007!

Laurie&Edmond : so this is our Weblog for family, friends, ex-colleagues (and sometimes perfect strangers also). As you can see its not only possible to follow us a little bit, they can also send a direct reaction – of course most ‘small talk’ is done by sms and e-mail. As we discussed before we don’t need a Wifi-connection: it’s all done by use of the GSM-network. Literally everywhere possible but slow: 115 kbps. If you want to see the house we lived in before “sailin’ away”: use the Link “Tsjerkewei 7” – it’s at the bottom of the right column.

De lente begint zich hier steeds duidelijker nu te manifesteren: elke dag ca. 20 ⁰ C, amandelbloesem volop, de eerste frisgroene blaadjes al weer zichtbaar en de overige knoppen staan op barsten; bovendien is luid en duidelijk sprake van aanzwellende vogeldrukte. Gisteren werd aan onze motor op bekwame wijze (de monteur heeft zélf een praktisch identieke Yanmar-diesel in zíjn boot!) groot onderhoud gepleegd én hebben we weer zo’n 450 liter in de brandstoftank. We gaan, kortom, na zo’n 75 dagen hier te hebben gelegen, maar weer eens varen. ’t Zal wel dinsdag worden, want er moet her en der nog even ‘afscheid’ worden genomen; voorál van Terrasjes natuurlijk! Er staat nog genoeg water in het Canal du Midi (dat kán soms een probleem zijn) en het is er ronduit práchtig dus gaan we eerst nog maar eens wat vaardagen verder naar het westen (richting Narcassonne/Toulouse). Op de 17^de zal Michiel aan komen treinen voor een weekje meevaren, waarschijnlijk zakken we dan weer wat af naar Narbonne – dan kan hij zó uit de TGV de Boot in… We zien nog wel. Hier in Colombier hebben we werkelijk héérlijk overwinterd (en heel wat dorpseigen typen waargenomen, ik noem u: het ‘Broodvrouwtje’, het ‘Museumstuk’ en de ‘Trap-oma’), maar nu begint het ‘Verder Verkennen te Water’ ons ook weer te trekken. Gisteravond hadden we op uitnodiging van de Fransman die we steeds ‘de Buurman’ noemden – hoewel zijn boot “le St. Elias” een stuk verderop ligt. Jean-Pierre Dupre (zo heet hij in ’t echt) bleek nog enkele bootburen (een Engelse en een Amerikaans echtpaar) te hebben uitgenodigd, want ook híj gaat weer in beweging. Het werd een ratjetoe van talen, handen en mimiek bóven de tafel en van apératiefjes, wijnen, kazen en worstjes eróp…

We ronden aldus nog even af en dan … AHOI !

Zodra Matthijs, Joop’s boezemvriend uit Portugal had aangekondigd onderweg te zijn (vanuit Tavira) naar ons toe, joegen kletterende buien over ons schip – fors aangejaagd door een niet misselijke Mistral. Geen goed voorteken dus. Maar gelukkig zette de dag daarna in met een blauwe hemel zodat de (nog steeds forse Mistral) mild werd gemaakt in z’n effect en we lekker konden terrassen – zowel op ’t zonnedek als in Montady [het terras dat aangegeven werd op ’n foto of wat eerder]. Hierbij enige welvoldane blikken van de beide genieters van het goede leven – vastgelegd door Hanneke…

Zoals de meeste van jullie weten hebben wij ook ‘In Den Vreemde’ tegenwoordig de beschikking over zowat alle ‘Vaderlandse’ televisiezenders dankzij een volautomatische satellietschotel. Een wondertje van techniek: wij drukken een knopje in, het plateau richt zich op en keert zich -doorgaans in luttele seconden- naar de gewenste satelliet; in dit geval de Astra. Eh Violá: gestoken scherpe beelden vanuit Nederlandstalige studio’s. Helaas zijn de toegezonden producten nog al eens van een kwaliteit die mij via Toenemend Tandenknarsen ronduit in Vlammen doet uitslaan. Zulks was zeer onlangs weer eens het geval. Om relatief onschuldige omstanders zoals Hanneke niet dadelijk met dit soort Vurigheid te Oververhitten of zelfs enigszins te Blakeren, heb ik het maar in een soort ‘Schotschrift’ van me afgeschreven.

Wie wel van enige opwinding houdt en zich door een flink pissig stukje niet van de wijs laat brengen leze: ‘Een einde aan de VerWildering graag !’ [Zie de ‘Verhalen’kolom hiernaast]Stelt u zich overigens gerust: ná de pissigheid strekt ondergetekende zich gewoon weer tevreden uit op de DeckChair met een prettig boek…

Zoals eerder gemeld gaan we -‘foar de ferdivedaasje’ zoals de Fries zegt- tenminste elke zondag uit eten [want als Pensionado dient men enkele daarbij passende levensgewoonten te kweken]. Zoals wij als kampeerders al reeds hadden ontdekt wordt men ‘en France’ in kwalitatief opzicht extra goed voorzien: wij kregen bij voorbeeld niet éénmaal kregen dezelfde versie van welk gerecht dan ook op ons bordje… Hierbij -als willekeurig voorbeeld- het hapje van vandaag (le Menu du Weekend) in ons eigen havenrestaurant “Chez l’ Exclusier”. Amuze (‘Mise en Bouche’): twee lepeltjes roompuree van Groene Bonen met wat olijfolie)Voorgerecht(‘Entree’): Eendeharten in een Selderijsaus met partjes Rode Grapefruit. Hoofdgerecht: Rundermedaillon met bijpassende Fond & Groentenratatouille. Tussengerecht: Inktvis in tomatenmousse met groene kruiden. Nagerecht(’Dessert’): Bladdeeg gevuld me Kaneelappel overgoten met Vanillesaus, chocolade accent en gegarneerd met slagroom. Afsluiting: deux petite CaféTer begeleiding naast de bekende stokbroodjes ook een fles ‘Vin de Colombiers’: “Chateau du Laussaus” – het plaatselijke Grand-Cru product. We zitten hier nu –‘en Bateaux’- verder (toch al gauw de rest van de dag) weer zachtjes uit te buiken.

Er waren destijds enkele collegae en legio kennissen die verkondigden dat ‘zij onze keuze om zo vroeg te stoppen met werken en het leven minder vooraf georganiseerd aan te gaan wel sympathiek vonden, maar dat zij zélf dat toch maar niet deden omdat ze dachten niet buiten de luxe in ons huidige bestaan te kunnen’ Destijds al dachten wij dat het begrip “luxe” door dezulken niet gans werd begrepen. Nu weten we dat pertinent zeker: jullie zitten er grondig náást jongens – de échte luxe staat absoluut niet op je bankboekje; die staat op je tafel, staat aan de hemel of staat je anderszins zeer concreet voor de ogen. Je neemt haar in, ademt haar en maakt haar hoe dan ook deel van jezelf… Abstracte luxe (‘= weet hebben van denkbeeldige “Rijkdom”) is gewoon kletskoek: wat niet ervaren wordt ís in dit opzicht in het geheel niet!

We hebben nu nog steeds lieve kennissen met ‘appeltjes’ voor een dorst die ze zich bij leven nooit zullen toestaan. Wakker worden jongens – het kán nu nog (nét)!

Liefhebbers klikken hiernaast op: Correspondentie met J.P.