Dán ben je Goéd Jarig !

Stelt u zich eens even voor: (of, zoals Robert de Niro ’t uitdrukt in de film Analize this: “Picture it !”: …) Je wordt ’s morgens wakker in Valence vanwege de massieve pilaren zonlicht die zijn gericht op je bed en even later zit je achter een licht ontbijt op het zonne-terras, zacht gewiegd op de uiterst lichte deining van een haast windloze Rhône; met uitzicht op hellingen in de vele kleuren lichtgroen die bij een vergevorderde lente behoren – onmiskenbare bloemengeuren vluchtigen langs.. Nóg weer later neem je, na een wandeling over het kronkelige pad langs de oever, midden in de stad plaats op het schaduwrijke terras “Chez Fanny”, net als vele andere restaurantjes gelegen aan het zonovergoten plein achter de 13de eeuwse Romaanse Kathedraal. Daar neem je een licht, doch verrukkelijk drie gangen menu tot je, vergezeld van een hoogst passende Chardonnay. Alvorens op de terugweg door het palmrijke park te wandelen betreed je de Kathedraal – om te bemerken dat daar een recital wordt ingestudeerd door enkele samenwerkende koren, waaronder een aanzienlijk aantal kinderen. Een veel stemmig en akoestisch door het godshuis vervolmaakt “Alleluja!” valt je daarom spontaan ten deel. Op het zonnedek weergekeerd hef je, onder de schaduw van het boven je uitgespannen doek en licht bijgekoeld door een zwoele wind, een vers glas ijskoud geschonken bruiswijn ter ere van de vandaag bereikte levensspanne…Hebt u het zich allemaal voorgesteld?!

In dat geval zult u het toch eens zijn met déze samenvatting van dit geheel: dán ben je Goéd Jarig !!” [Ik heb een krullenrijke schoonzus die zoiets, zowel bezwerend als bevestigend, alsvolgt samenvat met een zwaar-Veluwse dictie: “Ònniedán?!” ] 58 Jaar oud dus vanaf heden. Mailers, SMSers, e-card zenders e.d. worden hartelijk bedankt!

naar Volle Tevredenheid…

Laat dat te en het achtervoegsel eigenlijk maar weg. Wat blijft is genoeg: Vanmorgen om 7 uur 7 precies kwam de zon op en lichtte ons uit. Zoals velen van jullie wel zullen weten heet de 7 het getal van de “volheid” te zijn. En dat wás ook zo: volle zon op deze volle vaardag, vol indrukken, ‘vol’ op de majesteitelijke Rhône, die ’t ons absoluut niet moeilijk maakte al moesten we voor één sluis 1 ½ uur wachten en gingen we in ’t totaal (op 54 km. afstand) 45 meter hemelwaarts. Een dag vol vrede.

We zijn aangekomen in zinderend warm Valence. Alweer 200 km. van de Middellandse Zee verwijdert en 110 meter boven haar waterspiegel. We blijven hier tot en met mijn 58ste jaardag, zondag a.s.

Stroomopwaarts

We liggen alweer in Avignon: de stroomsnelheden vielen reuze mee, zeker voor de tijd van het jaar. Op de Petit Rhône stond slechts 1,5 km.u. stroom en op de Rhône tussen een kleine 2 en 4 km.u. (Dit hangt vooral af van de breedte ter plaatse en natuurlijk of je een binnenbocht kunt nemen of de hoofdgeul moet aanhouden) Zodoende waren we op een heel redelijk toerental (ca. 2800 toeren, bij stilstaand water goed voor ca. 12,5 km.u.) en met twee sluizen op deze eerste van de vele tegenstroomse dagen toch al na 6 ½ uur in Avignon ( zo’n 59 km. stroomopwaarts). We kwamen daar zo om half vier aan en ’t was er BLOEDheet (dik boven de 30).

Onderweg was ’t in de wind en onder de zonnekap juist uitstekend geregeld: met prachtweer langs het lente-landschap over een reusachtige rivier trekken met natje en droogje onder handbereik is een niet te versmaden genieting!

Kletstrochwiet ! (Klèddernat)

Geheel in tegenstelling tot ons kikkerlandje is het hier al enkele dagen achtereen regenachtig, sinds gisteren zelfs kleddernat. Pijpenstelen dus of, uit ’t Engels: katten en honden! Temperatuur slechts zo’n 17, 180 C. Maar de boot is zeer waterdicht, zoals juist een boot ook betaamd, én we hebben volop stroom, water en een leuke historische stad bij de hand (Aigues Mortes) dus we zitten dit wel gemoedelijk uit. ’t Kan natuurlijk zijn dat de Rhône –een typische regenrivier- hierna ook nog een paar dagen onbevaarbaar blijft wegens te hoge stroomsnelheid, maar ook dat valt onder de categorie: rustig aan dan breekt het lijntje (of ‘trosje’ dus) niet. Voor puzzelaars onder u hiernaast een foto van onder ‘optisch bedrog’ beschilderde zijwanden in Agde; de vraag luidt dus: wat is écht ? Veel plezier. (Oók met het huidige mooie weer En Hollande!)

Naar het Oosten

Vandaag al om 08.15 uur vertrokken uit Marseillan om vóór 10 uur (ochtend-opening van de vijf bruggen naar Zee) voor de bruggen te liggen. In de haven vonden we -na vier maanden dus- Dieter terug: een duitser met wie we maaltijden e.d. uitwisselend op de heenweg vanaf Givet tot la Méditerrannée trokken. Na lekker bijkletsen zijn we in één ruk doorgeprutteld naar Aigues Mortes, nabij het begin van de ‘Petite Rhône’. Zo’n 55 km. naar het Oosten is dat. Nog een twintig km. oostwaarts en dan beginnen we aan de lange (tegenstroomse) klim de grote rivieren op, terug naar het Noorden. Natuurlijk niet sneller dan dat de zomer meegaat. Zie kop hierboven…

2 Philipenzen: 1 en 2

Na ons hoog-culinaire bezoek aan ‘Chez Philipe’ gisteren (op eerste Paasavond) was het gewoon verleidelijk voor mij bovenstaande titel te gebruiken, vooral voor de bijbelgetrouwen en/of bijbelopgevoeden onder u.. Hij dekt echter niet geheel de lading: want na ”Philippe” is men weliswaar voldaan maar van echte pénzen kan geen sprake zijn: de maaltijden zijn gelukkig gebaseerd op smaak en niet op hoeveelheid.

Intussen blijft het hier gewéldig weer: voor ‘t eerst ontbeet ik ook al buiten en moeten we al tamelijk snel daarna “in de schaduw”. Om dan tussen vijf en acht uur in de vooravond weer in de zon plaats te kunnen nemen. Heerlijk wandelen en fietsen dus ook. Ondermeer naar ‘Marseillan-Plage: een heel vrolijke kruising tussen Scheveningen en Harlingen…

Héét !

Vandaag 23 graden ‘vól in de schaduw’ en maar liefst 38 graden ‘vól in de zon’; dit laatste volgens onze thermometer – zelf waag ik me daar niet aan. Hoe dan ook: eerste dag van alweer buiten ontbijten en overdag onder het zonnedek schuilen.. Rond 20.30 uur (al een heel franse tijd) sluiten we deze prachtdag af met een visrijke salade, een glaasje koude witte en enórme -kreeftgrote- garnalen. ’t Blijft áfzien zo’n pensioen…

Weer op Zout Water

We zijn weer in zout water: in Marseillan (Aan de westkant van het lange, met de zee verbonden meer “Etang de Thau”)

Een prachtig plaatsje waar we ook zélf een zodanig prachtig plaatsje aan de oude kade vonden dat we hebben besloten tot volgende week woensdag te blijven liggen. Dat ‘het seizoen’ hier na 1 april weer begonnen is blijkt intussen ook uit de liggelden: die stegen van 12.50 per dag (tot 1 april) naar 24,70 per dag nu. De Zuid-Franse opvatting van een ‘april-grap’ zullen we maar denken en je krijgt er wel een uitbundig stukje buitenleven geheel gratis bij… Dit is de stad van de “Noilly Prat”, een bijzonder krachtige en niet zoete variant ‘Vermouth’ die uitsluitend hier wordt geproduceerd. Wij maakten eerder kennis met dit vocht tijdens de kookcursus met ‘chef-kok’ Jaap Sluis in Elahuizen.(Als ‘Jaques Écluse’ slijt ook hij zijn dagen nu hier in Zuid-Frankrijk zei het zo’n 300 km. meer naar het Oosten) Van hem is ook de dringende opdracht: ”Kom je ooit in Marseillant, ga dan beslist eten bij ‘Chez Phillipe’!” En wie zijn wij op dat te weerstaan? Sterker nog: wij zijn inmiddels overtuigde ‘Menu ïsten’. Een heel prettige levensovertuiging waarvan we bovendien kunnen stellen dat hij wereldwijd uitstekend kan worden gepraktiseerd. Dit Weekend zijn we dus ongetwijfeld “in” Phillippe…

Druk, druk, druk…

Het is hier vast al Paasvakantie, want er zijn plotseling heel wat mensen waar te nemen om ons heen. En bootjes, want vanaf nu is het niet meer ‘winter’- maar ’tussenseizoen’. dat betekent ook dat alle sluizen weer elke dag bemand of bevrouwd zijn. Wij konden nu ook weer over het kanaal en langs de sluizentrap van Béziers (zie eerder bericht: ‘drooglegging’). Daar hadden we veel bekijks bij ’t schutten.

Om het wat gemakkelijker te maken (voor liefhebbers) om te volgen hoe we precies varen heeft Joop een compleet overzicht gemaakt, helemaal vanaf Elahuizen op 3 sept.2006. We zullen dit overzicht steeds bijwerken tot vandaag (of hooguit eergisteren). Hiervoor kun je op de balk onder het plaatje op de Home-page klikken op “Route“, dan wijst het zich vanzelf. Nu zijn we in Vias, 1200 meter van het Middellandsezeestrand.

Het Goede Leven…

Gisteren was ondergetekende uit een trein gestapt in Carcassonne om daar door het spectaculair bewaard gebleven Middeleeuwse stadsdeel te dwalen. Bij wijze van uitzondering was het er een regenachtige dag. (Onderwijl bleek Hanneke 100 km. oostelijker gelukkig in het zonnetje op het dek te kunnen blijven toeven). De prachtige 13de eeuwse muren én busladingen vol mensen (tot zelfs Japanners toe…), beiden druilerig, even ontvluchtend dook ik tussen de middag een klein etablissement in. Dáár ontstonden deze overdenksels én de beschouwing ‘Causerie Culinaire’.

Het leven is een Lust of een Last. Nogal wat mensen verkeren in de veronderstelling dat deze twee (uiterste) posities afhankelijk zijn van wat zij méémaken in hun bestaan. Langjarige observaties -ook binnen mijn werkzaamheden in de Gezondheidszorg- gekoppeld aan mijn eigen ervaringen leidden tot grote stelligheid in mijn oordeel: “Grotendeels Onzin!” De ervaring Lust of Last is veel minder het resultaat van ervaringen als wel van Keuze. Wij besloten, gaandeweg steeds overtuigder, dat het leven ontegenzeggelijk een Gave is en daarmee een Lust moet zijn. Mét Wim Sonneveld zou ik daarna willen zeggen: “En verdomd als het niet wáár is!” Van de vele lusten werk ik er hierbij één uit, een zéér innemende: omdat we die hier onontkoombaar nader hebben mogen verkennen. Bovendien is het een Lust waar wij wel pap van lusten. Lees er dus alles over in de korte beschouwing onder de titel: Causerie Culinairedie je in de kolom links hiernaast kunt aanklikken.