Joop

We moesten weer AAaaa… zeggen. Dit keer niet omdat we -moedwillig- omlaag stortten, maar op last van onze nieuwe tandarts.  Samen met z’n beulsmaatje de paradontoloog/mondhygiëniste voorzag hij ons beider kauwapparatuur van uitgebreide onderhoudsplannen.  Je weet wel: boren, trekken, schaven en schrapen.  Want elke als je verhuist is het raak: een nieuwe arts? Dan ook een hernieuwde aanpak! (Zucht)  Qua tippelen in ’s Scheppers Kathedraal (da’s buiten dus) hebben we er, na ’t rondje Naardermeer, ook alweer een rondje Nijmegen op zitten., nu met andere Wandelpoolers.  Ter Eerste Oosterparklaan 132 kwam intussen een lekkage aan het licht: na de storm, met ook heel véél water, vorige week bleken er plasjes water op het vinyl van onze zolder te staan.  Vandaag vonden we uit dat de zaak rond een (klein) dakraampje al langer inwatert: je kon het hout er ter plekke zo uit elkaar pellen… We zetten er gemakshalve maar een nieuw raampje in – ’t is een standaard maatje.  Dat de Pietermannen hier in Parkwijk nog ouderwets zwart zijn zie je aan deze foto, die genomen is vanuit het ‘franse balkon’ op onze “tweede kamer”, op de bovenverdieping dus.  Afgelopen woensdag  is ons ‘bankstel’ (bank en één stoel) gearriveerd.  Onze ‘love-seat’ staat ons voortaan boven op te wachten: we kunnen daar dus ook weer naar hartelust latten !

Ach, lieve lezertjes, te onzent kabbelt het bestaan weliswaar onmiskenbaar, doch veelal uiterst traag voort. We lezen eens wat, eten maar weer eens, doen een tukje of een TUK, fietsen een eindje, stadten wat voor de vuist weg, enzovoorts.  Noot: Hanneke kreeg mij zelfs een kleding-winkel in. En we kwamen er nog met onze armen vol uit ook…  Onze wekelijkse wandeldagen zijn al routine: we hebben er sedert het vorig bericht al weer twee keer 25 km. op zitten en kuieren daar morgen nog 20 km. bij om het Naardermeer heen. Midden in deze gezapige voortgang wist Michiel echter even een hectisch en onverwacht elementje aan  te brengen: namen wij in een grijs verleden (ca. 35 jaar geleden!) dit kind mee naar de Efteling – nu nam het kind óns mee naar de Efteling. Toen was vooral het sprookjesbos een centraal punt in de dag (hoewel ik mij ook nog een misselijkmakend moment in de schipschommel herinner).  Nu deden we dit vertederende parkdeel ook wel eventjes aan, maar werden we toch meer gelokt door hetgeen luidruchtig, snel en vooral ook hevig tekeer ging. Even kicken dus – de gezapigheid er afkicken. En we deden het ook nog gedrieënlijk, want we kregen Hanneke zowel in de “Vliegende Hollander” als op de “Joris en de Draak”-baan. [En oh hélp: mét een storing op de eerste helling van de Vliegende Hollander: we aten er ons broodje op in een hellingshoek van ca. 45 graden. Hanneke na de oerend hard gaande Joris-achtbaan: “pfff, dat nooit meer!“]  Michiel en ik storten ons ook nog (letterlijk) in de nieuwste attractie: de “Baron 1898”  Die begint met 30 meter loodrecht omlaag vallen en onderaan de grond in… Nadat onze hartslag weer binnen herkenbare grenzen verkeerde én we onze maag hadden teruggedrukt naar de plek waar die hoort, bleek het ook verder nog een mooie zachte dag, niet té vol met mensen en zeer fraai in de herfstkleuren. Het geheel werd, na het invallen van de duisternis, afgerond met een grootse, mooi uitgelichte en muzikale watershow. Kortom: ook als ernstig doorgerijpte ‘kinderen’ wisten we ons daar uitstekend te vermaken Op dit fotootje wisten we nog niet of we het zouden overleven…      klik er op: uiterst rechts middelste rij, dat zijn wij

Over het weinige dat plaatsvindt te onzent, even een Update: Michiel is vandaag jarig, maar trakteerde zichzelf gisteren al op een spikplinternieuw verrijdbaar doosje van het soort dat hij voor een auto aan ziet: Wij doen het wat rustiger aan. Misschien soms iets té rustig, daarom trakteerden wij onszelf onlangs op een roei-trainer.  (Beweeg je toch maar hoef je nergens heen!)   Straks verzamelen wij ons bij Michiel ter ere van zijn 43ste verjaardag vandaag en daarna trakteert Kasper mij op een optreden van Spinvis in Castellum-theater, hier vlakbij.  Intussen kwamen er een paar Friezen in hun camper langs, tippelden we met Wandelpoolers een dagje door het herfstbos tussen Veenendaal en Wijk bij Duurstede en aten we met z’n vieren tussen velours en onder kroonluchters bij Humphreys. Om de laatste herfst in te snuiven wandelen we tenslotte morgen samen van Amersfoort naar Hollandsche Rading.

Zo – zijn jullie weer ff bij…

Weinig gebeurd hier sinds de 7de. Behalve dat Kea weer in Franeker zit en het intussen kouder werd. Dit huis blijkt wel prima geïsoleerd trouwens, want tijdens nachten van even boven nul zakt de woonkamer temp. niet meer dan anderhalve graad. Of de nieuw gemonteerde radiatoren de zaak voldoende kunnen bijhouden kunnen we natuurlijk pas in het holst van de winter (of beter nog: tijdens een ‘elf-steden-winter’) zien. Vooralsnog konden we volstaan met enige extra luxe: een infrarood straler boven de spiegel in het midden van de badkamer. Niet dat die badkamer zo koud is (hij ligt op de bovenverdieping in ’t midden) maar zo’n straler geeft naar wens binnen de minuut extra behaaglijkheid. Als je bijv. nat uit bad of douche stapt is dat reuze lekker – vindt ook mijn eigen IJskoudje Koudijsje! Verder hebben we de voor- en achtertuin nu geheel kaal gestript en er ook alweer wat nieuwe plantjes in gepoot. Gistermiddag hadden jullie iemand geheel voor kunnen gek zien lopen in Utrecht-centrum: ondergetekende deelde er flyers uit met twee sandwich borden om en een paraplu óp… (’s Avonds, bij ‘de Vorlesebühne’ trad ik zelf ook nog éven op met een tekstje).

Vanmiddag komt een (tweede) stel buurtjes op visite en avond komen de boys hier eten en … verder is er hier niks te melden – hebben jullie nog (spannend) nieuws?

Snot Jan Dorie was ongeveer de kreet die ik slaakte toen ik zag dat we alweer meer dan veertien dagen geen berichtje meer op ons -toch vrij constant bijgevulde- Blogje hebben geplaatst.  Is er dan helemaal niks voorgevallen tussen, met of rondom ons?  Natuurlijk niet.  Weliswaar niet iets érg bijzonders – maar ons leventje kabbelt gewoon voort zolang we maar onze Brinta eten, op tijd gaan slapen en uitkijken met oversteken. Net als dat van de meesten van jullie dus. Ik denk dat het ‘informatie gat’ eerder te wijten is aan vermoeidheidssymptomen bij bijna bejaarden zoals wij. Symptomen die we natuurlijk ontkennen, omdat we het ‘bijna bejaard zijn’ gewoonlijk ongaarne onder ogen zien (…)  [Hanneke eist nu dat ik verklaar dat zij vééél jonger is!  OK: zij is véél jonger …]

Maar goed vanaf 23 september dus alsnog: bij dezen een kleine inhaal manoeuvre. Zo wilden we bijvoorbeeld een (eiken) salon tafeltje, maar dan wel een kleintje: ongeveer 90 bij 50 cm.  Daar bleek niet aan te komen, want eiken salontafels bleken ofwel minimaal 120 bij 80 te zijn óf je had te maken met de meest bizarre ‘design’ gevalletjes. We gaven daarom de man van het door ons ingezette klusbedrijf, van huis uit een timmerman, opdracht voor ons een eikenhouten blad te maken van 90 x 50 x (ca.)3.5 cm.  Dat blad is hier zojuist afgeleverd en kan dus (na het monteren van de pootjes en het aanbrengen van een lak-laagje of twee, drie) in onze zithoek dienst gaan doen. Verder waren we twee weekends terug uitgenodigd om te eten bij Michiel en hebben daar toen, wegens redelijk lekker weer, een half dagje fietsen aan vast geknoopt: van hier via Woerden (incl. bezichtiging binnenstad), Oudewater en Montfoort naar Harmelen – en na het diner weer naar huis.  Rechtstreeks van hier naar Michiel fietsen is trouwens 7,6 km. en naar Kasper is het 7,4 km.  We zitten dus vrij nauwkeurig in het midden!  Aankomende vrijdag komen ze weer hier eten (-en dan is Kasper t.g.t. natuurlijk weer de klos.  Heel gezellig allemaal.  In huis is nu ’t meeste voorlopig wel klaar.  ’t Wachten is nu op een woonkamer-gordijn (nog ca. 2 weken) en op meubels voor de zithoek (nog zo’n 6 weken).  Intussen heb ik de thermostaat vervangen omdat de oude geen kamertemperatuur aan gaf.  Buiten zijn we bijna klaar met kappen, zagen, wortels verwijderen, enzovoorts (ik heb nog fiks spierpijn van het hanteren van een forse bijl!).  Het oorspronkelijke tuinontwerp (bestrating, vormgeving, integratie van een ‘grind terras’ en een vijver) zoals dat gaandeweg tevoorschijn kwam, bevalt ons wel – dus nu komt het aan op bijplanten naar onze smaak.  De eind-inspectie en sleuteloverdracht van de Stempelslaan aan de nieuwe bewoners is ook achter de rug.  Ze aanvaarden de woning graag, we moeten de fles wijn die we kregen voor alles wat we (in overleg) achterlieten nog aanbreken.  Toen hadden we zin in een uitje en treinden we met de rugzak op naar Middelburg, waar we een hotelovernachting hadden ‘gescoord’  We verkenden de stad, aten er een bijzonder plateau zeefruit en wandelden de volgende ochtend langs ’t water door naar Vlissingen.  Daar vandaan bezochten we een oude vriend (40 jaar geleden een ‘cliënt’ toen ik bij Bartimeus werkte) en we smikkelden er een luxe High Tea weg – met uitzicht over Zee en Schelde.  Die High Tea kreeg Hanneke van Kasper als verjaardagsgeschenk. Afgelopen zaterdag gingen we bij Hanneke’s jongste Zus en haar Gade in Ede op verjaarsvisite van deiden  – voor het eerst in jaren, want doorgaans zwerven we rond deze tijd weken lang langs de Middellandse Zee…  Maandag j.l. ‘deden’ we de verjaardag van een lieve vriendin in Elahuizen (we hebben ook in hém geknepen, want we zien elkaar -wegens tussenliggende kilometers- gauw véél te weinig!)  Daarná reden we door naar Franeker, pitten er bij onze aloude Kea – en sleurden haar vervolgens mee naar Utrecht: ze zit hier dus nu op de bank en test boven onze nieuwe (volgens ons tamelijk riante) logeer accommodatie uit. [We zijn gedrieën net terug van de film “Holland, natuur in de Delta” – opvolger van “De nieuwe Wildernis”.  Sedert twee weken hebben we in Utrecht namelijk ook een ‘Cinemec’ – en wel op loop afstand van ons huidige adresje.   En vanaf morgen neem ik voor de rest van het semester een taal/computer cursus over van een zieke docent.  ‘Business as Usual’ dus weer min of meer.

Zij het nu vanuit “Parkwijk”.

Tja, blog-volgende vrienden, die laatste loodjes hè?!.  Dat zie je ook hierboven: onze slaapbank verkocht en daarna een kleiner bankje (een zg. “love-seat!“) op de koop getikt.  ’t Was voor beiden -via Marktplaats-  zo gepiept, dat wel.  Maar de love-seat stond elders in Utrecht en ik was het gesleur met ‘Pak ’n Bak’ bakken goed zat – dus vond deze voorlopige afronding van ons interieur per bakfiets(je) plaats…  Voorlopig, omdat het door ons bestelde definitieve meubilair pas eind november z’n opwachting zal maken (,mits niemand in die lijn tussentijds failliet gaat natuurlijk).  Maar verder zijn we -en voelen we ons- nu al weer heel aardig ‘genesteld hier’ op de Eerste Oosterparklaan 132.  De vorige woning is galmend leeg en zal volgende week woensdag worden overgedragen aan een jeugdig duo uit Duivendrecht. Wij gaan direct daarna een overnachtinkje doen in Middelburg (met wandeling naar Vlissingen, bij aardig weer over Oudekerk – waar een oude vriend (nog uit mijn ‘Bartimeus’tijd) woont.  De dag na thuiskomst bezoeken we jarige familieleden op de Veluwerand.  Twee dagen later ‘doen’ we zeer dierbare vrienden in Elahuizen lekker uitgebreid aan(komt ook weer gebak e.d. bij kijken) en overnachten dan bij een andere nabije in Franeker.  Haar sleuren we vervolgens mee naar Utrecht voor een paar dagen…  Intussen is mijn vrijwilligerswerk in de Molen de Ster (Lombok) natuurlijk weer begonnen en gaat dat van Hanneke altijd gewoon door.  Ik geef toe: we zijn beiden zo af en toe nog wel een tikje bek-af.  Daarom prutsen we nu, tussendoor, enkel nog wat in de tuin, lezen verder wat en doen tukjes op allerlei tijdstippen (…)

Een bezoekje, voor een dagdeel dan wel inclusief één of meerdere nachtje in onze -nu riante- logeer mogelijkheid, kan echter altijd. Want dat heb je met permanent werkelozen: ze hebben héél véél tijd in eigen hand!

Het onze wel: wij kunnen er onze voortreffelijke zit(+slaap)bank NIET door omhoog brengen…  Dus is hij plotseling “overcompleet”.  Het is een stoffen bank, die wij in Lunteren nog full time gebruikten en die wij hier op onze ’tweede kamer’ (boven) wilden plaatsen.  Hij zit uitstekend en ziet er nog puntgaaf uit. Omdat er een mooi lattenbodem bed uit kan rollen (-slaapt ook prima!) is deze bank vrij zwaar en niet te demonteren  We hebben ‘m nu dus over.  Heeft iemand in jullie kring er trek in?  Het is een top kwaliteit bank én een prima extra bed – desgewenst: je ‘rolt’ de lattenbodem er mét matras zo uit.  Maten – bank: 190 breed, 90 diep en 80 hoog. Slaapmaat: ca. 200 x 140  Zie foto’s – als er een liefhebber is laat het direct even horen.  (Wel af halen met een kar, want dit krijg je niet meer in je limousine!)

Intussen zijn wij al aardig op orde: de Stempelslaan is praktisch leeg en op de Eerste Oosterparklaan 132 zitten we er alweer heel huiselijk bij…  Maar bekijk dat t.g.t. zélf maar eens; je bent van harte welkom!

Er zit schot in! Na veel gekrab, geschroef, zelfs enig gebreek én bovenal veel gesjouw (zelfs internet/radio/t.v. weer aan de praat gekregen; NB: ik herken een moderne telefoon aansluiting niet meer – Kasper gelukkig wel), zijn we sinds eergisteren feitelijk “over”. We wonen en slapen nu dus op de Eerste Oosterparklaan 132. (We slapen weliswaar op onze nieuwe logeerbedden, maar alla – da’s van zeer tijdelijke aard; bovendien hebben we ze daarmee ‘ingewerkt’ voor toekomstige gasten – jullie misschien wel)  Met een ‘boedelbak’ konden we zaterdag in vier uur en drie keer heen en weer de meeste grotere stukken overbrengen; ’t is ook maar een km. of vier afstand natuurlijk. De zwaarste stukken (wasser, droger en niet demontabele slaapbank) laten we nog overbrengen – één trap af en twee trappen op … mijn rug niet gezien. De rest gaat met een aantal tassen, dozen en zakken per tig autoritjes.  Over een weekje of twee zijn we wel helemaal rond , denk ik. (Na het schroefjes en spijkers verwijderen, gaatjes dichten, oude kledingkasten slopen en afvoeren e.d.) Natuurlijk gaat de rest van het leven intussen ook gewoon door: Hanneke bezocht vandaag haar oudere heer en ik fiets van de week weer krantjes rond voor het nieuwe ‘Bühne’seizoen (eerste voorstelling: 19 september)  Kasper zette intussen m’n nieuwe verhaaltje op Verhaaltjes.net en morgen komen onze beide zonen mee-eten.

Ook voor jullie geldt: langskomen kán alweer prima.  We moeten dan onszelf steeds eerst ontgruizen … Maar met een douche én een bubbelbad kunnen we dat desnoods tegelijkertijd!

Tja, het is al weer even geleden dat hier een voortgangsberichtje verscheen. De reden daarvan is natuurlijk dat wij zijn ondergedompeld in een soort klus-maraton.  Net zoiets als “Help, mijn man is klusser”, maar gelukkig met meer geregelde voortgang. Woonkamer (mét plafond mee), WC en slaapkamers (zonder plafond mee) zijn ‘gewit’. Er ligt vinyl i.p.v. tapijt op de slaapkamers. De zolder en de schuur werden kaalgestript. De vele kieren in het -deels uit planken bestaande- plafond van de bovenkamer zijn dicht gekit en er is zonnewering in de schuifpui daar opgehangen – in de vorm van grijskleurige verticale lamellen.  Die bovenkamer noemen wij onze ‘Tweede Kamer’, omdat hij wordt ingericht als ‘uitwijk’ruimte; dus met tweede t.v./radio/wifi/leeslamp/makkelijke bank en dergelijke.  (Voor het broodnodige latten binnen de relatie!)  In de woonkamer zijn de onhandige, lage, dikke plaatradiatoren vervangen door slanke verticale zuilen, zodat er veel meer muur te verdelen blijft.  Naast de plek voor wasmachine en droger op de voorzolder is een was/spoel/bak gemonteerd. Verder werd er een raam in de binnendeur naar de woonkamer geplaatst en bij de schuur werden een dakplaat en de schuurdeur zelf vervangen. Tenslotte laten we álle sloten, tot en met die in de tuindeur, voortaan op slechts één sleutel werken. Zojuist heb ik een gehele wand bedekkende kledingkast in elkaar gezet (zes deurs) en intussen staat er ook logeerbed (of desgewenst: logeerbeddén) klaar.  Hanneke heeft een speciale naaitafel boven en ze heeft buiten ook vast enig broodnodig snoeiwerk verricht.  Morgen en dinsdag hebben we een ‘break’: morgen omdat Castellum Hoge Woerd (da’s vlak bij ons) wordt geopend. [Kijk op: http://www.utrecht.nl/castellum-hoge-woerd/ ] En dinsdag hebben we een (fiets)dagje met familiebezoek omdat de auto zijn beurt nog steeds in Lunteren krijgt…

Waarschijnlijk gaan we eind volgende week ‘over’ al betekent dat nog lang geen eind aan de klus-periode. We hebben ook het (nog jonge) stel dat na ons op op de Stempelslaan 3 gaat wonen ontmoet.  Da’s makkelijk want we kwamen overeen dat we veel hier gewoon kunnen laten zitten.

Tot  …  kijk zelf maar: de koffiezetter is al ‘over’!

De tocht over de Hardanger Vidda leek ons achteraf nog wat zwaarder te vallen dan in 2011. Met name de afdaling bij Kinsarvik aan ’t eind viel ons tegen. (Je daalt dan in één keer pittig steil af van 1300 meter naar Fjordniveau – dus Seelevel) Omdat het mooi weer was hadden wij ons dat nu aanzienlijk lichter verondersteld dan vier jaar geleden, omdat het toen ronduit zeer gevaarlijk aanvoelde tijdens stortregens en minder dan 30 meter zicht. Achteraf denk ik dat er twee zaken zijn die hierin meespelen: 1. wij begonnen er al vermoeider aan dan toen, vooral door de vele sneeuwvelden die we de dagen voor deze afdaling op de Westelijke Hardanger moesten bedwingen – dat doet een veel hoger beroep op je spieren dan voortgaan over vaste grond en 2: Juist omdat we nu zo’n goed zicht hadden deden we twee uur korter over de afdaling dan toen en ook dát doet een veel pittiger beroep op de (been)spieren, die in een hogere frequentie je eigen gewicht plus rugzak met elke stap omlaag moeten opvangen. Overigens was het maar goed dat we in 2011 zo weinig zicht hadden: nu, bij goed overzicht, zag ik eens zo duidelijk hóe gevaarlijk onze afdaling toén eigenlijk is geweest…  Al met al was het natuurlijk weer een gewéldige week: met z’n vieren door die prachtige leegte in gezamenlijke inspanning over keien, sneeuw, ‘zomer’bruggetjes en door (ijskoud) water. Zo’n week die jarenlang blijft stáán in je geheugen…

Afgelopen zondag vertrokken we van onze laatste standplaats aan de Elbe (even ten Zuiden van Hamburg) weer naar huis. Dat wil zeggen naar de Stempelslaan 3, want vanaf maandag kunnen we t/m de maand september spreken over onze thuizen, want om 10.00 uur is dan de Eerste Oosterparlaan 132 ook van ons!  We waren dus net voor Kaspers verjaardag terug: die werd afgelopen maandag 38.  Minder lekker is dat we allebei flink last hebben van een ‘zomergriep’: Hanneke bracht ‘m mee uit Duitsland en samen lopen we nu nog aardig ‘na te gammelen’.  Beetje trager verhuizen dus maar – we hebben tenslotte zes hele weken de tijd.

NB: Wie Hanneke donderdag 20 aug. met haar 64ste verjaardag wil komen feliciteren is hartelijk welkom op de Eerste Oosterparklaan 132.  Voor zover er tenminste voldoende tuinstoelen of muurverf-emmers zijn om op te zitten!