Joop

Hallo Bloggertjes.  Alom in den Lande (en het is hier sedert gisteren juist 200 jaar “den Lande” -als je van Oranje als bindende factor uitgaat) is het weer “winter”weer. Officieel geldt vanaf vandaag namelijk de ‘Meteorologische winter’.  Op de gebruikelijke kalender rekenen we daar pas mee per 21 dec. natuurlijk.  Maar qua weer maakt dat niet echt meer uit.  Qua donker trouwens ook niet: Hanneke en ik liepen eerst donderdag en ook gisteren weer een wandeltochtje van zo’n 22 km. per keer.  Als je dan rond tienen de pas er in zet en je doet onderweg een bakkie in een Horecatent en een paar meegenomen ‘bammetjes’ op een omgevallen boomstam, dan kom je zo tegen vieren op de eindbestemming aan – en wordt het prompt donker!  In onze bostuin stikt het intussen weer van de gevleugelde (of van een pluimstaart of lange oren voorziene-)snoepers. Zelfs de kleine roodbonte specht heeft nu de pindakaas als (bij)snoepvoer ontdekt en erkent:  We staan (na onze Middellandse zee escapade tot eind oktober) inmiddels weer wel-getraind in de “wandel modus” en gaan zowel woensdag a.s. als de vrijdag weer wandeldagjes van elk 20 á 25 km. doen.  De zaterdag daarna verwachten we de knaapjes hier voor een ouderwetse gezinstraditie: het heerlijk avondje …

Harmelen vertellen, mijnheer ?!”  Tja, die mijnheer ‘Boerenbroodspot’ uit de serie van weleer (een nog heel jonge Rob de Nijs, naar ik mij kan herinneren) kon waarschijnlijk gewoon de R niet zeggen. Want het is dus niet Hamelen, maar Harmelen dat de aandacht verdient. Te onzent in elk geval, want … Michiel gaat daar over enige tijd wonen!  Aan een laan die de toerit vormt naar het plaatselijke kasteeltje “Huize Harmelen” om precies te zijn.  Adres: de Joncheerelaan 10, 3481 GR te Harmelen (!)   ( Spreek uit: Jonk-heere laan.) Zoom op dit adres ook eens in bij Google Maps, want ging het tot hier toe vooral over de straatzijde van het pand: aan de tuinzijde grenst zijn terras en de (lager gelegen) tuin direct aan de Oude Rijn. Hierlangs strekt zich dan ook zijn vorstelijke (toekomstige) uitzicht uit:

Voor nadere info op details wende men zich tot: Michiel Bruins

Ach, we rommelen ons maar wat door de Herfst heen.  Zo hebben we getweëenlijk een drietal “Klompenpaden” gekraakt.  Elk van zo’n 15 km. Op drie toevallig wél droge dagen. Zowel om weer in de Wandelpool-modus te geraken als ter bestrijding van kilo’s en overmatige luiheid bij jong-bejaarden, natuurlijk.  Verder Skype ik af en toe met Thijs, vrij tekenend in Portugal en Hanneke vooral meer met Michiel: op huisjesjacht rond Utrecht.  Gisteren bezochten wij er samen met hem vier!  Dan ben je dus bek-af; van het heen en weer rijden, het rondslenteren met handjes schudden, de social-talk én de hoeveelheid indrukken die je opdoet.  Of het nu al gaat leiden tot een keuze (en dus tot concrete onderhandelingen) weet ik nog niet, maar het scherpt de wénsen, hun volgorde en de haalbaarheid wel aan(!)  Op nattere dagen vegen en rapen we nog geregeld een bak blad bijeen. Maar het begint nu wel af te nemen, want langzamerhand worden de boompjes fors leger, gelukkig. Vanuit onze boshut is de Herfst nu, met nog zo’n 20% blad een bomen en struiken en de rest in dikke lagen ineen klinkend op de bosgrond, voor de tweede keer op z’n allermooist. Laatste fase voor het seizoen met de grote W. zullen we maar zeggen.  Mijn bijna-gratis-november-spoorkaartje-voor-vrolijke-oudjes hebben we dit keer benut voor een lange dag Leiden: we gingen om 08.50 hier de deur uit en doken ’s avonds om 23.40 weer naar binnen.  Daar zat een wélgevulde dag tussen; eerst naar het Rijksmuseum voor Volkenkunde – daar staarde onder meer het bijgaande vrolijke beestje ons aan: Toen een hapje lunch en daarna het Rijksmuseum van Oudheden. [Tussen de bedrijven door maakten we de afspraken met de vier makelaars voor de eerder genoemde huisjes-bezichtiging twee dagen later] Toen we zo rond 17.00 de zintuigen hadden volgegooid met indrukken van all over the World, doken we met twee Leidse Vrienden (een voormalige collega met Gade) eerst de kroeg in en aansluitend een eethuisje.  Bijgekletst trokken we uiteindelijk weer op onze riante blokhut aan …

Diezelfde  hut  die  zich  op  dit  moment  weldadig  vult  met  de  rijke  geur  van     Hannekes Exquise Erwtensoep … !

Eerst die harde windvlagen overleefd (hier in ’t park is overigens niets kapot gewaaid of onder een omvallende boom gekomen) en sedertdien water, water en nog eens water. Lekkere eerste weken thuis dus. Eigenlijk wilden wij weer lekker opstarten met  onze winter-wandelgewoonten, maar dat is nog maar twee keer gelukt. Enigszins dan, want we hebben ’t daarbij over staptochtjes van een km. of 15, 16 – en dat moet voor Wandelpooldoeleinden weer vlot naar 20 á 25 km. natuurlijk. Zelf heb ik daar voor jan., febr. en begin maart weer een aantal eigen tochten laten inboeken, net als elk jaar. Misschien lukt het morgen om voor 15.oo uur (dan schijnt ’t weer nattiger te worden) weer even een km. of 18 achter de zolen te laten: we denken eraan daartoe wat klompenpaden rond Ederveen en Renswoude aan elkaar te plakken. Enfin, dat zien we morgen wel. Intussen zijn we weer geheel ingeburgerd hier; de caravan is daarbij nog even op de brug geweest, want op de terugweg bleek de kachel er ineens mee op te houden. Gaf verder niet, want we hebben als noodvoorziening, nog uit ons vorige sleurhutje, ook  nog een elektrisch kacheltje mee. Een koker-insect bleek zich, naar eigen inzicht behaaglijk, te hebben genesteld in de gasopening van de kachel. Brand nu weer als een tierelier! [Hoewel we ‘m praktisch gezien hooguit vijf keer per jaar een uurtje of wat zachtjes aan hebben. Want doorgaans zoeken we mooi weer op en op killere avonden is de vloerverwarming meestal al voldoende om in die paar kubieke meter een temperatuur van rond 20 graden te handhaven.] Langzaamaan dwarrelt het laatste prachtige herfstblad omlaag.  Na de stormen zit er nu hooguit nog maar een kwart aan.  Volop paddenstoelen nog wel en, lekkerder nog: volop smikkelbare kastanjes. Tot ruim rond Utrecht heeft Michiel inmiddels zo’n 10 mogelijk interessante koopwoningen bekeken. Bij de twee ‘voorlopige koplopers’ zijn we beiden met hem mee geweest.  De keuze is echter nog niet gemaakt, want er wordt heel wat aangeboden en daar zit er elke week wel weer één bij die het bezichtigen waard lijkt. Maar door al dat neuzen wordt het hem wel  steeds duidelijker wat zijn hoe zijn ‘ideale’ woning er uit zou moeten zien. Te verwachten valt dus dat er t.g.t. opnieuw zal worden geklust en verhuisd. Ter voorbereiding daarop hebben we hem voor zijn verjaardag, als onderdeel van zijn cadeau, alvast een aantal klusbonnen gegeven. Elk goed voor twee Pa&Ma-uren…

UitgeZomerd. Het moge duidelijk zijn: we zijn teruggekeerd in de herfstige bossen aan de Veluwerand. Op de foto zie je dat het allereerste dat bij thuiskomst gedaan moet worden het creëren van een redelijk begaanbaar pad naar de voordeur is. Dat gekrab gaat nog wel even door ook, want nu hebben we niet meer te maken met het (ruim 3 cm. dikke) naaldentapijt (dat is in vier keer met de krui afgevoerd), nu zijn het de ruimhartig opgestrooide bladeren die een nieuwe vloerbedekking vormen. Door ervaring wijzer geworden doen we hier voorlopig nog weinig aan (staat ook wel aardig intussen): als het ff wat gaat waaien is driekwart er volgende week wel af. En dan is een meer succesvolle aanpak te verwachten. Inmiddels is de caravan weer gestald en hebben we ook de wandelspieren weer gewekt. [Alvórens ons weer in de Wandelpool-dagafstanden te storten moet er nog wel even vaker voorgelopen worden vrezen wij…] De ganse week was er sprake van heel veel wasgoed én het omwisselen van zomer- en winterkleding en schoeisel in onze kasten en zolderdozen. Vandaag gaan we ons kroost weer eens life belagen en dan vannacht ook nog de klok een uur terug: ja, we zijn duidelijk UitgeZomerd. Niet getreurd. We storten ons evenzovrolijk maar weer dit aanmerkelijk frissere seizoen in. En jullie kunnen weer aanwaaien natuurlijk (want dat geldt niet alleen voor het blad…) Oh ja: we kregen gisteren plots een telefoontje van een collega van mij, nog uit Doetinchem (dus van 35 jaar geleden), ook die komt binnenkort langs waaien. Kunnen jullie niet achterblijven!

Jawel, Vrolijk Volgende Vrienden: we zijn toch nog maar even hier in het ‘diepe Zuiden’ gebleven.  Nu recht onder de “Route du Soleil” – je weet wel: die snelle weg van Noord naar Zuid: waarop je vooral alsmaar tol mag dokken!  Wij gebruiken die “Route” natuurlijk binnenkort vooral als “Route du Vitesse au Nord” of “Route d’Automne” (Route naar de Herfst).  De twee bewolkte dagen die we nu net weer achter de rug hebben (slechts 20 graden) hebben we onder meer doorgebracht met een bezoek aan een op Venetië lijkend  stadje tussen de Middellandse Zee en een enorm zout-meren complex (foto). Verder ook aan een geweldig historisch kasteelstadje (Les Beaux-de-Provence) op zo’n 8 km. van hier in de heuvels van ‘les Alpilles'(= de kleine Alpen).  En het eveneens middeleeuws geconserveerde centrum van Saint-Rémy-de-Provence (12 km. van hier).  Kortom: als altijd in deze streken is er weer zoveel, zo fraai en zo stokoud dat wij er tijdens ons leven vermoedelijk niet meer op uit gekeken raken…  Vandaag was het hier overigens in de schaduw ruim 25 graden – in de zon zelfs boven de 32!  Niettemin gaan we morgen maar weer eens ‘op ’t hoge Noorden aan’ – eerste stap: tot Chalon-sur-Saône.  Da’s een km. of 420 hogerop, dus zo’n 6 uur door het landschap rollen, met de ruime pauzes mee dan zoals we die gewoon zijn.  Lékker is dat hier in Frankrijk, behoudens scherpe afdalingen, geen afwijkende max. snelheden gelden voor een auto met caravan. Bij weinig (zij-)wind toert onze combi heel lekker rond zo’n 105 km/uur en dat gaat ook prima op de tolwegen, want die zijn vrij consequent zesbaans zodat je niemand ophoudt als je vrachtwagens e.d. inhaalt. Hoelang we rond Chalon, een stad die we nog kennen van de dagen die we er per schip doorbrachten (in 2006 en 2007), blijven rondhangen zal vooral van het weer afhangen.  De voorspellingen luiden voor de eerste dagen ‘zonnig en  zo rond de 20 graden’.  Toch denk ik dat we ook dan ergens rond zondag/maandag wel weer verder dóórstoten; want vaak begint dan de late, dieprode Herfst in Lunteren óók weer aan ons te trekken!  Tja: het leven is te kort voor al het moois … maar wij doen ons best.

Nog even over Gaudi’s “Basilica Sagrada Familia” in Barcelona. We brachten er twee keer een bezoek aan. De tweede keer om vooral de binnenzijde van het gebouw, allerlei details en de expo over de ontstaansgeschiedenis meer aandacht te geven.  Het gebouw is ronduit overweldigend in meerderlij opzicht:  in uiterlijk, in ligging, in omvang en zeker ook ‘en detail’.  Toch laat het, naast oprechte bewondering voor wat het best ronduit met ‘schoonheid’ kan worden omschreven, ook wel hoofdschudden en vervreemding na.  Veel is bizar.  Soms ook te overdadig.  Regelmatig is elke religieuze annotatie zoek. En het feit dat er al bijna een eeuw aan gewerkt wordt is m.i. óók merkbaar in een verminderende eenheid. Wij ervoeren tenminste duidelijke gedateerdheid (tot soms ‘Jeroen Bosch-achtige’ beeldvoering toe) naast zeer up-to-date belijningen (zoals de verdere abstrahering van Gaudi’s ‘boom-vertakkende-pilaren’ in de schuine Zuilen van het nieuwe front-in-aanleg).  Maar al met al: zeer de moeite waard. Eenmaal weer in Frankrijk, een camping op ca. 4 km. van zee nabij Perpignan, hadden we dus de twee wat mindere dagen (de ‘Dip’) uit het vorige bericht. Eén van die dagen hebben we benut door net over de grens in Spanje de plaats Figueres te bezoeken Dat is de geboortestad van Salvador Dali met een heel bijzonder “Theater-Museum” dat aan die bizarre meester is gewijd.  Dali trok bij leven al zo’n mix aan idiote én briljante visie’s en uitvoeringen in verf, steen, beelden en wat dies meer zij open, dat je in zijn nalatenschap ook zomaar weer verzuipt. (Op de foto -aanklikken!- bijvoorbeeld een juweel van Dali)  Toch weer zéér de moeite waard vonden wij – ook door de manier waarop e.e.a. is ondergebracht: in een gebouw dat op zichzelf aleen bizarre kruising is – tussen een Middeleeuwse burcht en een Theater uit de dertiger jaren van de vorige eeuw(!)  Verder brengen we onze tijd als vanouds door met vooral fietsen, (strand- en boulevard)wandelen, lezen, (Nederlandse)TVkijken en natuurlijk: lekker eten.  We zitten inmiddels al een dag of wat nabij Montpellier. ’t Is hier weer steevast zo’n graad of 24 á 25 in de middag.  Wel merk je dat het wat later in de dag zo warm is, want de dagen worden langzaamaan kotrter en de (dus langere-) nachten eindigen in een koelere (vroege) ochtend.  Vanavond zullen we even de Franse weersvoorspellingen bekijken (er werd eerder al gemeld dat er periode van ‘onder de 20 graden weer’ aan zit te komen) om te zien of het veel uitmaakt of we eerst nog wat bij de Zuidkust blijven of alweer iets “omhoog” gaan…

Sedert zondag jl. zijn we Spanje weer uit.  We streken direct ten zuiden van de Pyreneeën neer in Frankrijk, op zo’n 4 kilometer van de kust. Er is hier uitstekend te fietsen, vooral op de redelijk vlakke strook van een km. of 10 breed langs de kust hier, met haar vele halfverharde landbouwweggetjes.  (We maken tijdens onze vakantiereizen überhaupt praktisch alléén gebruik van de auto om ons huisje te verplaatsen – al ons ‘plaatselijk’ vervoer gaat gewoonlijk per fiets of voeten…) Tot en met gisteren was het ook hier weer behoorlijk warm, zo tussen 25 en 28 graden bij weinig wind (zo’n 2 Bf. uit het oosten).  In die temperaturen fietsten we naar de kust: strand en haven van “Saint-Cypriën-plage” en na een uitgebreide bezichtiging daar later ook nog naar de oude binnenstad van “Elne” (vlakbij de camping).  Gisteren peddelden we onder een al ietwat bewolkter zwerk naar het wat verder gelegen Perpignan, dat met z’n vele stokoude, zeer smalle winkelstraatjes ook zeer besnuffelwaardig bleek.  De fietsafstand heen en terug was zo’n 35 km. (licht heuvelig) en we liepen zo’n km. of zes, zeven.  Ook qua lichaamsbeweging, die onder meer het smikkelen in deze contreien natuurlijk moet compenseren(!), zodoende weer een prima dagje. (Klik op de foto: mooi hè?) Maar vandaag vertoont het weer, voor het eerst sedert we langs de Middellandse Zee zwerven, een duidelijke dip: vandaag én morgen stevig bewolkt, zo rond 22 graden én verspreide buien! Gelukkig luidt de voorspelling voor  zaterdag een de dagen daarna weer: volop zon bij een graad of 25.  Dan gaan we vermoedelijk de smalle strook tussen het grote, brakke flamingo-meer en de zee befietsen naar de stranden en de boulevard van Canet-plage.  (Na eerst een wasje in de wind te hebben gehangen, denk ik). We denken er intussen sterk over om zondag a.s. weer een stukkie verder te trekken.  Naar een plekje nabij Montpellier vermoedelijk.  Maar dat zien we nog wel.  Vooralsnog is het echter vooral: met een glaasje en een boek toeven onder de luifel …

Erg hè?!

Na een heerlijke week aan de Franse Méditerrane Kust zijn we gisteren zo’n 260 km. ‘doorgestoken’, onder meer over een Pyreneën-pas, naar Spanje. We bivakkeren nu bij de stad Mataró, zo’n 25 km. ten Noorden van Barçelona.  Vandaag besnuffelden wij Mataró en morgen doen we hetzelfde met Barcelona. Vanaf de camping wordt je met een eigen 20-personen busje met airco op afroep naar beide binnensteden vervoerd. Gratis – waar vind je dat nog in onze eigen platte landerijen aan de zee? NA één of twee dagen rondzwerven in en om Barçelona gaan we wel weer terug naar la Douce France, want het is hier ‘gevulder-met mensen’, lawaaieriger en vooral: érg warm – elke dag ruim 27 graden nog… Hoewel de Wifi hier te zwak is voor Skype kunnen we er wel min of meer ‘continue’ op. Ook is ons probleempje met het mail-ophalen weer opgelost. Morgen dus o.a. ‘la Sacrada Familia’ van Gaudí.  Hoewel we al iets van hem gezien hebben, want hier in Mataró staat een jeugd-ontwerp van hem. Een kleinere markthal in houten bogen, die nu dienstdoet als expositie ruimte. Kortom: wij bruinen -al rondzwervend- als terloops nog even verder.

See you (later)

We waren dit jaar, wegens de vroege -en meteen ook forse!- inval van de Herfst,   nogal vroeg vertrokken naar Zuid.  Daarom dachten we, na een eerste tussenstopje van twee nachten op een camping aan de Seine nabij Parijs, wel een weekje ofzo in Midden-Frankrijk te kunnen toeven.  Daar drijven Frank & Wil van Lier bijvoorbeeld een prettige, wat kleinere en zéér gemoedelijke camping midden in een fraai en goed befietsbaar landschap in de buurt van het stadje “la Châtre”.  Hun camping het “le Bonhomme” en die goede man staat, met zijn dame, in puur natuur ook aan de poort. (zie foto)  Helaas werden wij ook bij hen dit jaar ingehaald door het rotweer dat zo’n beetje het hele Europese vasteland sinds meer dan  een week teistert: régen en temperaturen rond  14 á 15 graden.  Bovendien was de voorspelling daar dat dit nog wel een dag of wat zou duren…  We zijn daarom maar in één keer doorgekacheld naar de Middellandse Zeekust. (Zo’n 500 km. verder, dus een uur of zeven ‘verplaatsen’, als je de pauzes onderweg meerekent)  Daar kwamen we gisteren rond 16.30 uur aan (een camping met strand tussen Agde en Béziers) en het bleek er rond die tijd 24 graden Celcius.  Wat een genot is het toch om een compleet huishouden neer te kunnen zetten waar je maar wilt!  (In dit geval voor € 14 per nacht, incl.)  De weersvoorspelling luidt hier nu: de komende vijf dagen droog, half bewolkt tot geheel zonnig, en zo’n 24 graden C. in de (na-)middag.  Die eerste avonds maakten wij dus meteen maar een lekker lange strandwandeling …
Oh ja: we hebben ff een probleempje met mail-verzenden. Ontvangen gaat wel, maar voorlopig zullen we moeten reageren per sms (of af en toe via Whatsapp of Skype, maar daar moeten we dan wel voor naar het Wifi punt bij de receptie; dus Skypers moeten zich even aankondigen per sms ofzo…)