Joop

“Vooruit dan maar!”  Uiteindelijk moeten ook wij aan de Herfst geloven.  Dat dachten we ruim een week geleden en dus trokken we vanaf de Middellandse Zeekust alvast een 150 km. naar het Noord-Oosten: een bescheiden begin van de terugweg, dachten wij.  Maar dat liep anders: het was daar, even boven Arles, nog warmer dan aan de Middellandse – ruim boven de 24 graden in de middag.  Wel werden de dagen korter, want we zaten v.a. een uur of zeven wel binnen wegens het invallend duister.  Geen straf overigens met een boekje, (Hollandse) t.v., roemruchte Franse kaasjes en een glaasje wijn… Overdag restte ons niets anders dan in het zweet ons’ aanschijns de heuvels door te wandelen en per fiets plaatsen als Arles en Tarascon/Beaucaire te besnuffelen.  Maandag j.l. reden we vervolgens een dikke vierhonderd km. naar het Noorden, naar Beaune om precies te zijn.  Toen we daar aankwamen was het ook daar weer meer dan 24 graden, maar: die nacht regende het pijpenstelen en dinsdag bleef het wat miezerig en was ’t plots wel 10 graden kouder!  Wel hebben we (ook weer op ’t fietsie) de fraaie historische binnenstad van /beaune afgegraasd.  Waarna we vandaag nog eens bijna vijfhonderd km. ‘omhoog’ reden om (rond 14.30 uur) neer te strijken in de Belgische Ardennen, nabij La Roche.  Wat schetst onze verbazing: ook hier is het weer geweldig weer … Als dat morgen nog zo blijkt dan blijven we nog een nachtje (of twee?).  We denken dus weer in het Grote Eikenbos tegen de Lunterse Berg aan neer te strijken op vrijdag of zaterdag a.s. (zal wel zo rond 14.00 uur worden dan, want ’t is nog 270 km.).  Tot gauw dus – en dan maar meteen gewoon écht  Herfst c.q. Winterweer(?)

En inderdaad: we zijn hier twaalf dagen achtereen gebleven (zie slotzin vorig bericht).  Voor ons, “trekkers”, duidelijk langer dan gebruikelijk.  Maar er waren voldoende redenen.  Allereerst bleek het weer direct aan de Middellandse Zee duidelijk beter dan een honderd km. landinwaarts: we hebben bijvoorbeeld maar één keer een bui gehad – en dat nog ’s nachts.  Verder is het, ook op de drie meer bewolkte dagen, eigenlijk niet onder de 20 graden geweest en in de zon was het vaak nog aanzienlijk  warmer (zelfs ’s nachts is het nog zo’n 17 en nog geen dauw in de vroege ochtend).  Voorts kan er in vele richtingen lekker gefietst worden en/of langs de waterlijn gedwaald (blootvoets en in flodderkleding) of over terras gevulde boulevards geflaneerd worden (slechts een ietsje meer aangekleed). We hebben de auto niet aangeraakt, maar wel bezochten we onder meer Béziers (langs Canal du Midi), Sête en Marseillan. Kortom: een feest der herkenning, al kwamen wij er destijds pas eind december en daarna weer begin april langs, zodat de zaak nu nog veel meer in blad zat en ook veel meer gevuld met nazomerende mensen.  De onvermijdelijke Herfst begint hier nu ook langzaam meer kenbaar te worden: te beginnen met het papierdroge blad van de vele Platanen.  Vrijdag aankomende zal het kwik hier dan ook voor meerdere dagen onder de 20 graden duiken en wordt er bovendien redelijk veel regenwater verwacht (hard nodig ook voor ’t “groen” hier, dat wel). Wij zagen dat de hoeveelheid verwacht regenwater iets noord-oostelijk van  hier behoorlijk minder lijkt en we gaan mede daarom morgen vast een heel klein eindje op de “terugweg”: tot even boven Arles, dus ook vast mooi aan de “route du Nord”.  Hoelang we daar blijven zal vooral van het weer afhangen. We verwachten wel eind oktober weer in ons kikkerlandje te arriveren – we zien nog wel wanneer precies.

Sedert twee dagen zijn we in Grau d’Agde (‘Agde aan Zee’), pal aan de Middellandse Zee dus.  We werden er warm ontvangen: het blijkt hier dagelijks bij half bewolkt nog tot 26 graden C.  (’s nachts 17 graden, ’s morgens ca. 08.30 uur -naar de bakker, op 100 meter, voor vers knapperig stokbrood of ‘flute’- 20 graden, ’s middags ca. 15.00 uur 26/27 graden en ’s avonds 18.30 -etenstijd- zo’n 24 graden; daarna binnen t.v. of buiten boek -tot 22.00 uur nog 21 graden …) Aan deze kust is relatief veel vlak land, dus -naast strand wandelen (foto)- is het voor blije rondkijkertjes ook vooral: fietsen geblazen!  Gisteren verkenden we daarmee de omgeving: eerst langs de rivier de ‘Hérault’ naar de oude stad Agde. Daar lekker rondgedard door de vele antieke straatjes, waar het stadje bekend om is.  Vervolgens naar ‘Cap d’Agde’ (de Kaap van Agde), een zeer uitgebreid stelsel van havens, zowel voor Zeeschepen (en twee grote veren naar Marokko), als eindeloze steigers voor pleziervaartuigen.  Natuurlijk voorzien van even eindeloze kaden met honderden winkeltjes en -vooral!- terrassen.  Wij aten er een plaatselijke variatie op mosselen en togen toen weer door de drukte via boulevards en groene doorsteekjes naar ons sta-plekje.  Vandaag maakten we een wat langere peddeltocht op onze fietsjes: via het rivieroeverpad en daarna langs het Canal du Midi naar Béziers en terug.  Zowel de Hérault als het Canal du Midi hebben we hier bevaren in 2006/2007, dus er was veel herkenning in dit aangenaam weerzien inbegrepen.  Duidelijk was ook dat wij er destijds rond de derde week van December rondvoeren in alle stilte: nu zijn er (nog) veel meer (huur-)boten op het water te  bespeuren!  De fraaie zeehavenstad ‘Sète’ (waar we ook een week hebben gelegen en waar we destijds afscheid van ‘onze Dieter’ namen) ligt op een kilometer of 20. De stad is bovendien bereikbaar langs wegen die zich tussen het majestueuze ‘ Étang de Thau’ (vol flamingo’s en oesterschermen) en de Middellandse Zee bevinden.  Daar trappen we ons binnenkort dus ook vast heen… Nemen we de weersvooruitzichten vervolgens ook nog mee, dan laat het zich aanzien dat we hier nog wel even toeven  [ á € 12 per nacht, all in, is ’t ook wel vol te houden …]!  Enfin, jullie horen ’t nog wel in een volgend bericht.

Sedert zondag zijn we neergestreken op een (‘Nederlandse’) camping in een klein dal haaks op de Rhône, een kilometer of twintig onder Valence. We houden domicilie op een liefelijke zuidhelling boven een dorpje dat te klein is voor een supermarkt, maar -geheel Frans- nog groot genoeg voor twee bakkers. Het is hier, met een graad of 23 in de middag, nog aardig zomer en we vermijen ons dan ook vooral buiten. Gisteren een stevige wandeling (werkelijk prachtige, soms tamelijk steile, heuvel paden hier) en eergisteren fietsten we vele kilometers over het talud van een voormalige spoorlijn, dat tot fiets/wandelroute is omgetoverd. Gezien de weersverwachting (kijk zelf maar even op bijv. Weeronline bij ‘Valence’) zullen we hier nog wel een dag of wat blijven, denk ik.

We hebben ons weekje Zeeuws Vlaanderen (nabij Oostburg), met Zus&Zwager genoeglijk doorgebracht. Tamelijk actief ook, achteraf bekeken: op de –doornatte– zondag na kon er elke dag gefietst, gewandeld of ‘geStad’ worden. We fietsten bijvoorbeeld naar Breskens, lieten ons overzetten naar Vlissingen en fietsten dan door voor een bezoekje aan Middelburg – en weer terug natuurlijk.  Ook was er een “Visserijdag” in Vlissingen, waarbij vis, vissers(-gerij) en allerlei andere Zee Zaken te bezichtigen (en te proeven) waren.  Bezocht werden verder oeroude stadjes als Sluis -een wondermooi Vestingstadje- en natuurlijk Brugge.  Deze laatste stad bezochten wij al eerder, maar ze blijkt elke keer weer overweldigend qua middeleeuwse schoonheid.  Zo zagen we er deze 16de-eeuwse gevelsteen: Dat ook de huidige tijd zich wel tussen alle oudheid weet op te dringen, moge blijken uit onderstaande bizarre oprisping binnen de aloude Belgische chocolade”cultuur” …  Intussen zijn we zondag j.l. onbeschadigd de pittige Zuidwester Storm doorgekomen en zijn we vanmorgen uitgewuifd vertrokken, globaal naar het ZuidOosten nu.  We streken een uurtje of twee geleden voor enkele dagen neer in een natuurgebied (aan een fors meer) nabij Troyes.  Ook een prachtige stad in onze herinnering – vooral de vele, zeer goed bewaarde, vakwerkgevels in het centrum. (Die zijn van een geheel andere, meer verticaal gerichte, structuur dan het Duitse vakwerk)  We nemen ons bij dezen voor die herinnering gauw weer te gaan opfrissen…

Nazomer heimwee dus. Dat hebben we meteen als de herfst zich weer aandient. Gisteren, met de Koudijs-familiedag die we doorbrachten in de speeltuin van “het Uilenbos” op de Lunterse berg, was het gelukkig nog heel aardig buitenweer. Toch wordt het einde van de zomer pijnlijk duidelijk in het naderbij sluipen van een stilaan vochtiger weertype met soms al wat gure elementen. Dan krijgen wij de najaars-trek-kriebels. Dus hij staat alweer klaar: (op de foto klikken voor vergroting) Morgenvroeg trekken we, om er in te komen, eerst een weekje naar Zeeland. Samen met onze zwikverslaafde Z(us)&Z(wager) R&B.  [Aangezien de maximale winst bij ons, na een week fanatiek zwikken, zo’n drie doosjes lucifers bedraagt is een afkick centrum nog niet direct nodig; dank u]  We zitten op ‘De Bonte Hoeve’, Eiland 4 te Oostburg in Zeeuws Vlaanderen. Daarna gaan zij weer terug en wij door.  De routing naar Zuid laten we, als immer, sterk van de dan geldende weersverwachting afhangen; maar zoals temperatuur, wind en wolken in Midden-Europa nu al worden aangekondigd, zal ’t wel zoiets worden als: 2. Troyes,  3. Valence en 4. Ergens aan de Middellandse Zee.  Telkens voor een paar dagen tot een week, want wij vinden het afgrazen stadjes en vergezichten, valleien en kusten, via nog te ontdekken wandel- en fietspaden nog steeds het aller fijnste dat er bestaat. Naast lekker zitten bij zo’n 20 graden in een duurzaam opgehangen zonnetje  met een boek en een glas dan natuurlijk, dat spreekt vanzelf! Volgende bericht vermoedelijk dus vanuit het Zilte Zeeland – mogelijk met een indringend verslag over luciferhoutjes (?!)…

Een klein berichtje dit keer, want er gebeurd met en rond jong bejaarden als wij natuurlijk nauwelijks iets. In kort bestek dus: 1. we kwamen (nog net) in aanraking met een lesauto van de Edese rijschool Speelziek. De big boss himself zat in de L-auto, waarmee men zonder op of om te kijken met zo’n 40 km/u over een volstrekt onoverzichtelijk kruispunt snelde. Wij naderden van rechts op fietssnelheid, maar konden toch nèt niet meer op tijd stilstaan. Resultaat: wij enige lichte beschadigingen (Garage zegt dat ’t met een honderdje wel bekeken is) en de lesauto heeft over de gehele zijkant het uiterlijk van een onregelmatig vormgegeven wasbord… 2. We zijn toen met een provisorisch bevestigde kentekenplaat toch maar gewoon naar het startpunt voor een fraaie heidefietstocht gegaan, waarin we het Openlucht Museum in Arnhem ook hadden meegenomen. 3. Hanneke heeft als verjaardagskadeau (ze werd ‘stiekem’ 61 in Oostenrijk) in gebruik genomen: de Panasonic Lumix ZT30; een kwaliteits-fototoestel met uitgebreide mogelijkheden. 4. Morgen beginnen we aan een Lang Weekend met de Zonen in een centerpark-cottage aan de Belgische grens. We vieren er nog een beetje Hanneke’s verjaardag na, maar lopen vooral vooruit op Michiel’s 40ste ! (Hij trakteert dan ook op dit weekend). Tot zover deze keer.

Volgende week weer een aflevering van de eindeloze vrijetijds-soap op dit Blog…

Hallo digitale vrienden & bekenden, dit keer een keur van onderwerpen – zoals de titel al deed vermoeden. [En -in tegenstelling tot wat ene Jaap S., ooit uit Elahuizen, verwacht: ook nog in Kort Bestek!] Allereerst dus de Eekhoorn. Een aardig beestje om te zien. Akkoord. Leuk ook dat ‘ie langs ons heen rent alsof wij tot de inboedel van het bos behoren. Akkoord. Dat zo’n beestje ook moet eten én dat ‘ie van de zaadjes verborgen in een dennenappel  houdt: akkoord. Maar dat hij vervolgens binnen een uurtje of twee zes vierkante meter terras weet vol te gooien … niet akkoord! (Maar ja, hij is niet voor -menselijke- rede vatbaar: dús verdragen we ‘m maar gewoon – Iets waar Wilders’ stemmers nog véééél van kunnen leren…)  Deze latente ergernis uit de weg geruimd hebbende, kan ondergetekende u mededelen: JA!!!, ze is weer -heelhuids- teruggekeerd uit Oostenrijk: het lekkere ding dat ik, op gezag van een ambtenaar uit Ede, sedert 1971 mijn Gade mag noemen. Met haar zit ik op dit moment in Friesland, want wij hebben gisteren ‘voorlopig definitief’ *) afscheid genomen van ons schip, de “HOOITE”. Die heeft vanaf heden onderdak gevonden in een verkoophaven hier.  Kijk zelf voor details op de website van Het Wakend Oog. Nog na-snikkend verkennen wij onze oude woonplaats Franeker vandaag weer eens en daarna zijn we, vanaf hedenavond, weer ‘gewoon’ te vinden in het grote bos tegen de Lunterse Berg aan. Mèt die asociale eekhoorn, zo valt wel te vrezen …

*) Voorlopig definitief, want het ís in deze tijden denkbaar dat ons schip bijvoorbeeld volgend jaar mei nog niet verkocht is (wat stom is van de potentiële kopers gezien de kwaliteit ervan en de prettige vraagprijs). In dat geval echter, varen we er ook in de zomer van 2013 nog in rond alvorens  haar wéér te koop te leggen…

– en ándere fiets aangelegenheden …

Hanneke en schrijver dezes zijn voor 10 hele dagen uit elkaar. Wij gaan dan beiden nog wel eens enigszins vreemd. Zíj gaat bijvoorbeeld al die tijd, 24 uur per dag, plots intensief om met de nodige zeer van het gemiddelde afwijkende Landgenoten (en dan bedoel ik niet persé alleen de cliënt/reizigers). En ze eet, als ’t even tegenzit, zomaar gedurende 10 dagen achtereen wagenwiel-grote schnitzels. En dat allemaal vrijwillig ook nog.  Daarenboven gaat ze dit keer als 60 jarige van huis en keert als 61 jarige terug..!  Ondergetekende liet zich inspireren door de prettige verwachtingen van Erwin Krol c.s. betreffende een volle week fraai, droog weer en sprong op een fietsje vol goederen (zoals reserve kleding, tentje, gasflesje met brander, luchtbed met pomp, enz.) om zich ongepland naar vaag omlijnde horizonten te spoeden. Terwijl Hanneke dus net aan haar tweede wagenwiel toewas in het verre Tiroler Gerlos, stoof ondergetekende al van Tilburg af in de richting van Walcheren. (In Koudekerke, achter Middelburg, woont nog een oude vriend vanuit Bartimeushage [1972-1976],  dus die zat al wel vast in de verder nogal vage planning)  Mijn ervaring is dat bij zeer warm weer fietsen prettiger is dan stilzitten: bij rustig peddelen worden volvochtige zweters zoals  ik -zolang ze rijden tenminste- minder nat en houden het hoofd beter koel. Al op dag 2 bleek echter dat zoiets bij voor Nederland opmerkelijke temperaturen van rond de 35 graden C. (!) tóch niet geheel consequentie-vrij is: aan ’t eind van die dag bleek ik op m’n linkerbil een ‘doorzit’ plek te hebben – waar ‘k de volgende 3 dagen vrolijk op heen en weer mocht blijven schuiven… (We zullen zondag wel horen of Hanneke’s escapades ook voor ongemakken blijken te hebben gezorgd; op de weegschaal be-ijvoorbeeld, of niet meer uit bed te krijgen…) Niet getreurd echter: het bleef, ook mét wrijfplek, een heerlijke fietstocht.  Ruim 360 km. bij stralend weer door het westen van Brabant en de oude kern van Zeeland bood een keer aan uitzichten over land- en waterschappen en tot de verbeelding sprekende historische steden en stadjes, zoals: Chaam, Krabbendijke, Kruiningen, Arnemuiden, Middelburg, Veere, Goes, Yerseke, Tholen en Breda.  Alleengaand peddelen met een klein koepeltentje is behalve goed voor conditie en algemene levensvreugde ook nog spotgoedkoop:  duurste overnachting € 12, goedkoopste € 6,20 –incl. douchen!  Het leven is bovendien uiterst eenvoudig: rond 13.00 uur ergens aanstrijken en op een zonnig terras een eenvoudige warme lunch tot je nemen (pakweg € 10, incl. drinken), rond 15.30 wederom een terras voor een koele dronk, dan wel koffie o.i.d.  Vervolgens kort voor een beoogde camping -even daarvoor naar geïnformeerd of via Google op de smartphone opgezocht- vluchtig langs een supermarkt voor broodjes en beleg ( avondeten en onbijt), eventueel met een soepje erbij… Vul dat aan met een bijpassen gekozen flesje wijn, en: bij aankomst is alles geregeld!  Het tentje staat, met opblaasbedje enz.,klaar binnen 30 minuten en je kunt op het meegebrachte stoeltje je (e-)boek verder lezen, kranten of ’t journaal doornemen (op de smartphone), radio, muziek of een Bommel-aflevering luisteren (via de Mp3 speler), een praatje maken met de buren(en/of hun kindertjes) of eerst nog even lekker gaan douchen. Wat volgt is de zonsondergang, zwoele bosgeuren, wijntje erbij en naar bed zodra en zolang je zin hebt.  Je kunt minder relaxed leven … Wat ik al jaren beweer blijkt ook zo waar: minder (gedoe/spullen) is meer(tijd/leven).  Gewoon véél wegdoen en daarna de boel klein houden dus!  Toch zijn er ook dan wel van die ‘verdorie’-dingetjes natuurlijk.  Zoals mijn doorzit-bil.  Én een achterband met een kanvas-breuk (waardoor ik zo’n 7 km. om moest fietsen om in een verder gelegen dorp op zaterdag nog na 17.00 uur bij een bouwmarkt aan een nieuwe band te kunnen komen).  Én een losgebroken ketting’kast’  (die ik 60 km. later bij een Zeeuwse fietsenmaker met behulp van een accuboormachientje en een tye-ribje, geheel zonder kosten, zelf mocht repareren).  Maar al-met-al:  peanuts aan zorgjes en een wereld aan indrukken.  Nu, weer thuis, dus ook een volgegooide ‘harde schijf’ (tussen de oren) aan zintuiglijke waarnemingen. Gelukkig zijn de foto’s er nog om e.e.a. op te bergen en zodoende voor (te) snelle vergetelheid te behoeden.  Daar is zo’n smartphone ook al goed voor, foto’s. Terwijl je bovendien je mail bij kunt houden wanneer je dat uitkomt – met bijna niets weg en toch bijna alles ‘net als thuis.)  Er werden dus honderden km.’s volop genoten in vijf dag-etappes. Alles nogal geïmproviseerd (ik houd na m’n wereknd leven steeds minder van planning en steeds meer van puur impulsief handelen en was dus al weg binnen twee uur na m’n besluit om een tocht te gaan maken. Er hoefde weinig kleding mee (’t bleef toch mooi weer), een vaag route idee zelfs alleen een richting-keuze is voldoende (verder soms op kaart of zelfs globaal op de zonnepositie, dan weer een stuk volgens fietsknooppunten…) en een onbepaalde lengte is ook OK (het kon drie, maar mocht ook gerust zes dagen duren).  ‘k Ben nu krap 24 uur weer thuis en alles is alweer  opgeruimd – waar van toepassing ook al uitgewassen en droog.
Dit was de vierde keer spontaan met een tentje wegrijden voor mij.  ’t Zal vast nog wel eens gebeuren. Hoewel: niet alleen de eigenaar, maar ook de fiets begint wel veel mankementen en gekraak te vertonen… Maar ja, de één is 63 en de ander doet al zo’n 20 jaar trouwe dienst. Bij beiden is enig gepiep bij flinke belasting (meer dan 100 kg. totaal …) dan ook niet zo gek natuurlijk.  ‘k Zal de trouwe tweewieler eens wat liefdevolle aandacht schenken, daar schijnt ‘ie behoefte aan te hebben.  Zelf kom ik dan zondag weer aan de bak: dan is mijn Geliefde weer aanwezig en beknuffelbaar – dan heeft die fiets het nakijken!

PS.  Enne, jullie weet ’t, hè: een plaatje aanklikken = het vergroten ervan…

Vanmorgen rond 8.30 uur zette uw reporter zijn geliefde bij de Rijnhal in Arnhem af bij een bus vol feestgangers-met-een-etiketje ( fotootje 1). Zij is nu met die meute onderweg  naar Gerlos in Oostenrijk. Een bekend landje voor ons, Oostenrijk.  Schrijver dezes verkende het reeds vanaf 13-jarige leeftijd met zijn ouders; ook toen met via busreizen.  Hanneke kwam er voor het eerst in 71, op onze Huwelijksreis. Als licht-astmatisch typetje kwam zij zichzelf prompt tegen tijdens onze eerste beklimming van een nabije top (zie fotootje 2). Ik was overigens net zo moe, moet ik, met terug werkende kracht, toegeven. Extra schrijnend voor ons, jonge twintigers toen, was het te vernemen dat de ruim 70-jaar oude pastoor van een aanpalend dorpje diezelfde top elke zondag fluitend beklom – om er een mis op te dragen ….  De heren Erwin Krol, P.Paulusma en hun -tegenwoordig gelukkig ook vrouwelijke- weergenoten beweren inmiddels eendrachtig dat het vele dagen achtereen warm en (op hier en daar een onweersbui na) droog zal blijven! Voor mij een prima uitgangspunt om weer eens met mini tentje (en verdere minimale attributen) solo een meerdaagse fietstocht te gaan maken. Heerlijk ongepland peddelend voortgaan en willekeurig ergens neerstrijken!  Als startplek kies ik (al eens eerder gedaan) voor Tilburg -vanaf Kasperplace dus. Morgen verwacht ik rond 10/11 uur daar vandaan in de richting van Woensdrecht en later Middelburg te vertrekken.  Een rondje Walcheren dus als verste punt.  Naar verwachting ben ik zo rond woensdag terug;  maar dat wordt natuurlijk beïnvloed door dingen als: onverwacht veel regen, plots harde wind tegen en/of de conditie … (Tja, ‘k ben tenslotte 63 en meer van dat geneuzel) We zien het wel.  Genieten jullie inmiddels vooral ook van deze alsnog fraaie zomerse buitendagen – blijf dus vooral niet onnozel achter die vervelings-buis of idem computer-spelletjes hangen!  Je kunt natuurlijk ook je Jodelen oefenen – dan halen we Hanneke zondag over een week gewoon met z’n allen Jodelend in bij Arnhem.  (Zou veel bekijks hebben!)