Joop

We zijn dus weer in Nederland (hoewel, Wéér ?: zie foto..) Meer specifiek: in Utrecht. Zaterdagmorgen gingen we daar naar café Florin, om toe te treden tot het publiek dat de radiouitzending van “Spijkers met Koppen” van enthousiaste achtergrondgeluiden mag voorzien . Men zendt al jaren elke week life vanuit ‘Florin’ te Utrecht uit en wij waren er al één keer eerder. Michiel is er vaker. Zijn onovertroffen bovenbuurvrouw Margreet echter is er nóg vaker – te weten altijd. Zij is er dan ook kind aan huis, hetgeen onder meer te merken was aan de volgende opmerkingen in haar richting van de vaste oppertechnicus: “Hé, tante Pollewop: Je bezem staat vast nog buiten…”

Tot onze niet geringe verrassingechter bleken ook wij, dankzij Margreet (en wellicht ook door aanvullende verhalen van Michiel) ‘wereldberoemd’ bij een deel van de vaste bezoekers van “Spijkers” – men bleek zelfs deze site wel eens te bezoeken. [ Hartelijk wélkom ladies & gentlemen!]

Wij hebben er dus handen mogen schudden en elkaar tijdens de tekstjes van Dolf, Felix, Carrie en wat dies meer zij, vervolgens vrolijk benat – daarbij klinkend op het alsmaar verwerven van meer ‘jaarringen’ voor een ieder van ons…

OK, sommige mensen wisten dat wij donderdag j.l. met de TGV naar Rotterdam zouden reizen. En wij kunnen begrijpen dat enkelen daarvan zich hierdoor wat onbehaaglijk gevoeld kunnen hebben; zoals Michiel: hij moest z’n huis extra opruimen, schoonmaken, enz. Voor zodanigen kan een vertraging van onderhavig duo dus enige verlichting brengen – maar om voor dit doel nu maar meteen het vervoer in het hele land plat te leggen… Was dat nu niet een wat overdreven reaktie, vrienden?! (Zulks kan een volgende keer óók gewoon via overleg!) Nu strandden we donderdagnamiddag eerst in Parijs en daarna ’s avonds in Brussel. (Kassa voor ’t Ibis hotel en een plaatselijk Texaans restaurant) Maar: sinds Vrijdagmorgen zijn we er tóch.

U bent gewaarschuwd!

Morgen vertrekken we voor een korte ‘vakantie’ naar Nederland. Dat zal een hele overgang zijn (zie foto van vandaag) maar we geven daarmee toe aan de behoefte om, zoals mijn Gade het kernachtig uitdrukt, “even in de kinderen te knijpen” – en nemen dan natuurlijk het onderhoud aan familie- en andere contacten meteen maar even mee. Het blijkt een fluitje van een cent: men duike in Béziers om 13.16 uur in de TGV, krijgt te Parijs 1.30 uur om zich van ’t Gare Lyonais naar het Gare du Nord te reppen, eh Voilá: om 22.09 is men alweer te Rotterdam. Een kortelings bevriende Fransoos, ook woonachtig in deze haven, brengt ons ‘en Voiture’ naar Béziers (en wacht ons bij terugkeer weer op). Dus: de winterkleding weer opgeduikeld en mét parapluutje en natuurlijk de lap-top voor onze foto’s en ’t bijhouden van deze site in onze nieuwe weekendtassen gepropt.

Kortom aan allen op ’t natte platte: ‘oant moarn’ wat ons betreft.

We zitten nu een week of wat op deze prachtige plek Colombiers aan het begin van het Canal du Midi, een km. of zeven achter Béziers – waar je met een prachtige antieke sluizentrap met ovaalvormige sluiskolken ( 7 aan elkaar ) op dit niveau wordt getild. [Foto zet ik wel even hiernaast] Van daaruit is het kanaal kronkelend tegen de heuvels aan geplakt om het ( zo’n 58 km.) op één niveau te houden – en dus sluizen te sparen. Dit heeft ook tot prettig gevolg dat wij hier op ’t water NIET op ’t laagste punt zitten zoals elders overal gebruikelijk. We hebben dus vanaf ons dek hier tussen fraaie platanen door een riant uitzicht over valleien, verre bergen en tussenliggende dorpen. 14 Km. naar het zuiden is de Middellandse Zee, zo’n 30 km. noordelijk van ons begint het veel hogere Centraal Plateau. De Mistral en haar Zuidelijke variant leveren hier, mede door een zeer strategisch gelegen historisch gebouw en het tussenliggende dorp zelf, hooguit wat vage vlagen op (die zelfs de ontvangst van Ned. t.v. via onze automatische Astra-schotel niet blijken te storen) Aangenaam beschut dus. Het is nu vrijwel dagelijks boven de 20 graden in het al vrij krachtige zonnetje; paar terrassen en winkels vlakbij; een Aldie op 2 á 3 km. fietsen en de stad Béziers op 7 km. langs het slingerende kanaal. Wij leven derhalve als God in Frankrijk. (Was een vakature wellicht?…) Het schip blijkt in vele opzichten heel compleet als woning: genoeg verschillende plekken om samen én elk te kunnen toeven, muziek luisteren, t.v. kijken of boek lezen bijv. Een lekker bed. Ruim voldoende keuken. Prettige douche, goed warm te stoken, enz.  Ik heb eigenlijk niets gemist, of het moest zijn dat onderweg hierheen -na 1 november- op nogal weinig ligplekken de stroom er op bleef (hier een gemeentelijke voorziening en zéér willekeurig van kwaliteit). Als je dagelijks vaart is dat nauwelijks lastig maar bij een paar dagen verblijf ontbreekt dan eerst warm water, daarna vereist zuinigheid een ander gebruik van koelkast, t.v. enz.  Als je graag zwerft zoals wij en bovendien ook nog wel eens lang voor anker zou kunnen gaan liggen, ik denk daarbij aan Denemarken bijv., dan is aanvulling met een generator zeker nog een optie. Vooralsnog blijft er echter weinig te wensen over. Over onze boiler-troebelen en de planning van een veertiendaags reisje naar kids en kennissen een volgende keer!

Hallo Lagelanders: er is mogelijk een complot gaande bij onze weer-instellingen: men geeft de temperaturen in Zuid-Europa systematisch 5 tot soms wel 10 graden te laag weer. Of ’t nu Erwin Krol, de weermannetjes en vrouwtjes van de kleuteromroepen (RTL, SBS, c.s.) of de weergave via de Wereldomroep betreft: allen reppen met serieuze gezichten van “…tot zo’n 15^oC” als het over dit streekje in de wereld gaat. Welnu: wij kunnen getuigen inmiddels op de blote bastjes in onze deckchairs neergevlijd te zijn. Waarbij we gisteren zelfs het zonnedakje hebben moeten opzetten om enige schaduw te bekomen (!)

Het ontgaat ons vooralsnog waarom men het eigen landje zo nog éxtra warm wenst neer te zetten. Het is “En Hollande” toch ook al warm voor de tijd van het jaar? Zou het wellicht nog een instructie zijn uit het kabinet B.(..raak)-3 betreffen? Zei Zalm naar de weer-jongens bijvoorbeeld: “Alles moet meewerken om ieder langer aan het werk te houden: dus u dient, met name het nabije, buitenland ook klimatologisch relatief onaantrekkelijk te doen schijnen en Nederland juist wat ‘op te trekken’ “.? (NB.: Zo’n Zalm heeft natuurlijk ook wel wat steekpenningen binnen handbereik…)

Let op uw saeck dus daar in ’t Noorden!

Het is nu 5 januari en we hebben prachtige dagen: ik type dit tekstje in een al aardig krachtig zonnetje op het achterdek bij zo’n graad of 18 C. Mijn gade zit ernaast op de blote blouse en leest een boekje. Zo nu en dan worden we onderbroken door langs wandelende Fransozen die ons hun ‘bon journée’ en andere hartelijke wensen toe doen komen. De eerdere Mistral, die ons hier dankzij de ligging van de havenkom totaal niet hindert, lispelt nog wat na rond het fraaie historische pand wat hem voor ons effectief wegdrukt. De eerder vermelde ligging is verder vooral geweldig omdat het Canal du Midi –om hoogteverschillen, dus sluizen, zoveel mogelijk te voorkomen- niet onder in het dal ligt, zoals water normaliter pleegt te doen, maar tegen de heuvels is gesitueerd. Zodat wij vanaf de boot een prachtig uitzicht hebben over lager gelegen dalen. Met dat zonovergoten uitzicht op de achtergrond en alvast denkend aan de inkopen zodadelijk voor de maaltijd van straks kwam het korte verhaal: Roepende Kaas –en andere buitenissigheden tot stand.

U klikt het hiernaast (onder ‘Verhalen’) aan ter vermaak…

Het is nu -na het uitgebreid uitbuiken gisteren- alweer 2 januari 2007. Wat dat hier betekent ziet u als u de meest recente foto (ook voorzien van deze datum) aanklikt. Mijn kommentaar hierbij luidt:

Het Goddelijk licht

dat wij als Zon naam gaven

warmt mijn gezicht

wordt in m’n poriën begraven

De Jaarwisseling hier, en dat is voor ons wel wat bijzonder

gaat van na- direct in voorjaar door; dat voelt bepaald gezonder!

De laatste dag van het jaar. Volgens enkele van onze mailers (alweer) een dag vol contemplatie en inkeer. Ik heb dat niet zo eigenlijk. Misschien omdat ik de neiging heb altijd wel wat terug te ploegen en te verinnerlijken. Maar een meer profane reden zou ook mijn ‘natuurlijke dwarskontigheid’ kunnen zijn: als ze het allemaal lijken te doen dan doet Joop het juist niet… Of wellicht ligt het veel eenvoudiger: het is hier zonnig, 16⁰C op het zonnedek en dus blijft 31 dec. wat meer gewoon maar een kalenderdatum? Ik weet het niet: kiest U maar! [Heeft u nog weer geheel andere opvattingen betreffende de mogelijke motieven van ondergetekende: mail ze vrolijk door! En wees daarbij vooral NIET voorzichtig mag ik u bidden: eigenwijs als ik ben moet uw ongezouten mening daar ook nog doorheen zien te komen, nietwaar?..] Ondanks bovenstaande beweringen is er toch wel iets beschouwends bij mij binnengeslopen op deze ‘oudejaarsdag’ (=een merkwaardig woord op zich zelf al, vind u niet?) – U leze daartoe het vandaag geproduceerde verhaal: “Aarding”

Als u weer wakker wordt staat u een hartelijk en verwachtingsvol te aanvaarden geheel nieuw jaar te wachten.Veel plezier en liefs daarin toegewenst!

Hoewel we in het verleden, vanuit idealisme geïnspireerde principes, juist de Kerstmaaltijden inhoudelijk vrij bescheiden hielden, verleidt het rozige Zuiden van ‘la douce France’ natuurlijk ook in Gastronomische zin.

Sedert wij aanzienlijk minder dan het minimumloon (p.p.) toucheren, dus als oprechte armoedzaaiers, wensen we daaraan natuurlijk onbekommerd toe te geven (dan maar een ‘staatsbegrafenis..). De zelf-gepensioneerde staat verplicht tenslotte tot optimaal genieten ! Wij besloten daarbij ook e.e.a. in étappes op te bouwen en boekten daarom op Eerste Kerstdag een kerstmenu in het hier gekende havenrestaurant “’l Éclusier” (‘de Sluiswachter’). Én bespraken voor 31 december alvast het ‘Menu St.Sylvestre’ (alleen op voorinschrijving) in het zeer gerenommeerde ‘Chateau de Colombier’ (ook werkelijk in een Kasteel: een fabelachtige ambiance, die bovendien deel uitmaakt van één van de vele Gastronomische ‘ketens’ hier in Frankrijk).

Na ons maal van gisteren (tussen 12.30 en 16.00 uur) moesten we van het genotene – van de 6 gangen vóór de koffie en óók van de gelijktijdige, niet zuinige doch zeer bijpassende, alcoholicaconsumptie – tenminste een halve dag bijkomen. Dat voorspelt nog wat voor oudejaarsavond (tussen 20.00 en 00.00 uur), want dan staan er maar liefst 8 gangen op de kaart en mét bijbehorende aperitief-, wijn- en champagnekeuze…

[Het is dus mogelijk dat u tussen 31 dec. en –zeg- 3 januari wat minder op de hoogte wordt gehouden; doch: wie dán leeft…]

Vandaag, tweede Kerstdag, hebben we de –alweer strak zonnige- dag benut voor een prachtige wandeling rond het ‘Étang de Colombier’, feitelijk een voormalig meer, want het werd al in 1270 (!) drooggelegd. De wijze waarop dit destijds tot stand werd gebracht tekent zich nog prachtig af: lange, stervormige afwateringslijnen naar een centraal cirkelvormig laagste punt. ( zie foto ) Vandaar werd er via een steeds dieper uitgegraven en uiteindelijk zelfs deels ondergronds afwateringskanaaltje weggewaterd. Dat levert weer een heel aardig beeld op bij een nabijgelegen kalkzandsteenrichel: er over heen loopt een weg, door een tunnel kort daaronder loopt ons kanaal(-du Midi), daar weer onderdoor loopt de spoorlijn en tenslotte daar weer onderdoor die afwateringsgeul van deze middeleeuwse polder.

Hopenlijk genieten jullie ook allemaal van deze feest- en (ook voor de meeste niet-gepensioneerden:) vrije dagen.

Nadat we ons een weg banen door watergevulde Platanen-lanen arriveren we precies op aanvang Winter te Colombiers… Dat zit zo: 1.Al zolang we van de Rhône af zijn mompelt een iegelijk “die ’t weten kan” in onze tolerante oorschelpjes dat er nérgens plek is, dat alles werkelijk bomvol ligt, dat het er daarom ook zo verloederd dat het niet leuk meer is en dat zoveel gestolen wordt, dat er weinig plekken zijn met water en dat elektriciteit al helemaal een probleem is, en … 2.In en na Sète werden we ook nog nader geïnformeerd over enkele nog wél begaanbare overwinteringsplekken, die daarom nu ook concentratieplekken zijn geworden van hele troepen van met name Nederlanders en Engelsen. Om elektriciteit zou er, wegens schaarste, zwaar worden gemanipuleerd, ja zelfs gevochten. (Nu hebben wij de schaarste aan water- en elektra aansluitingen inderdaad al vanaf de NoordFranse grens kunnen constateren, zij vindt haar oorsprong in het ontbreken van particulier initiatief: alles ligt geheel in de zeer bureaucratische handen der Gemeenten; die hier even klantgericht en anticiperend werken als in ons eigen Platte Landje gebruikelijk is..) 3.Wegens allerhande onderhoudssluitingen van grote kanaalvakken lijkt de kernperiode van onze overwintering het best gesitueerd te kunnen worden op het Canal du Midi ten westen van Béziers. Dat betekent wel: waar die koloniën en samenhangende problemen zich bevinden. Bovendien – áls we daar eenmaal zijn kunnen we tussen 30 dec.’06 en 19 febr.’07 niet meer weg..

Nu houden wij niet zo van massaal samentroepende allochtonen zoals Nederlanders en Engelsen hier om ons heen (een énkele tegelijk vinden we wél leuk!). Voorts willen we graag én rustig, landelijk, zonovergoten e.d. liggen én tegelijk in directe nabijheid kunnen profiteren van faciliteiten zoals elektra, water, leuk oer-Frans dorpje, bakker, super, restaurants/terrasjes, enz. Tenslotte mag het dan ook nog niet te druk zijn in het schattige haventje, laten we zeggen: zo’n tien overwinteraars (divers) en een aardig aantal ‘dooie’ boten daartussen als volumineuze afstand bewaarders en rust stimulatoren. Eén en ander lijkt op ’t eerste gezicht wat lastig te rijmen met de berichtgeving uit 1, 2 en 3.

Wat dus te doen?? Wij papten aan met een clochardachtige Fransoos die ons opliep bij de eerste sluis vanaf de Middellandse Zee. De man, die wij onmiddellijk tot AMI Francais no. 1 verklaarden en enig noodzakelijk gereedschap leenden om zijn brik drijvende te houden, meldde ons onderweg te zijn naar Colombiers, waar hij jaarlijks overwinterde en welbekend was. Zijn beschrijving van dorp, havenkom en verder klonk in het licht van bovenstaand wensenlijstje uiterst aantrekkelijk. “Vol?”, vroegen wij. Volgens hem was dat een rekkelijk begrip, het hing natúúrlijk ook gewoon van ‘contacten’ af – en hij verklaarde zich ogenblikkelijk bereid zijn gewicht per GSM in de strijd te werpen bij ‘le Capitainerie’ waarmee hij uitstekend op zei te kunnen schieten…

Eh Voila: nous sommes arrivé ! Wij kunnen umededelen dat Colombiers de natte droom is van elke schizofrene overwinteraar die én op fraai vormgegeven rust uit is én op totaal comfort. We blijven hier dus wel zo tot en mét februari. Moraal: luister niet te zeer naar “wie het weten kan” – maar trek uw eigen plan ! De zeer nabij gelegen woonark van de ‘Capitain du Port Colombiers’ brengt ons met zijn lichtelijk overdadige, doch fleurige verlichting al direct geheel in Kerststemming. Uit de (uitstekend) ontvangen Nederlandse t.v.zenders vingen wij op dat Maarten Biesheuvel zijns ondanks alsnog een grote literaire prijs krijgt: op de foto heb ik daarom maar weer eens een boek van hem ter hand genomen… ( men lette echter óók op de ándere hand ).

Allen: fijne dagen! (Hier is het al 14 dagen: +2 tot -4 ’s nachts [ín de boot +4 tot we de verwarming aanzetten natuurlijk] en overdag strakblauw en uit de zon + 12 en in de zon + 16⁰ C)