We zijn (al enkele dagen) weer genesteld in het grote Eikenbos. En via het nodige gekleum, geriebel en enige verkoudheidsverschijnselen in de voorhoofdsholte langzaam aan het acclimatiseren. De ochtend nadat we aankwamen lag er bij wijze van temperatuur-contrast zelfs enig ijs op steen, gras en blad rondom(!), maar nu overheerst slechts de nattigheid. Extra herfstig is het hier natuurlijk vooral ook door de dikke lagen goudbruin blad. [Op deze plek sneeuw je minder vaak in dan dat je in-bládert, want dat laatste is élk jaar zonder meer het geval.] ( foto) 
Het ‘gewone’ leven begon voor ons vooral met was, was en nog eens was. En natuurlijk met harken/vegen, harken/vegen en nog eens harken/vegen. Noem het in beide gevallen maar: zes weken achterstallig onderhoud. Intussen halen wij de caravan leeg; die gaat hierna vóór z’n stalling eerst even voor een Bovag-beurtje naar Barneveld. Zaterdag en zondag zijn onze knaapjes al even aan komen waaien. En morgenavond zijn we weer bij Michiel – want dan is ‘ie écht 40 geworden. Vanavond verjaardag vieren bij Magda&Henk (óók achterstallig onderhoud eigenlijk!) Vervolgens komen er zondag twee ex-Elahuizer-overburen langs, zitten we alweer met onze (gebruinde) neus in het Wandelpoolboekje tochten uit te zoeken en moet Joop moet aan z’n pensioen organisatie een “bewijs leveren dat ‘ie nog in leven is” (Nou, reken maar!). Kortom: ‘business as usual’ aan de Galgenbergweg…