Ken je dit: Je zet je digidingetje (bij mij de laptop) aan. En je ziet dat je laatste bericht alweer van twee weken geleden is. En je denkt: wat is er te melden, hier gebeurt immers niks?! Zoiets overkomt je natuurlijk alleen als je zo dwaas bent om met grote regelmaat digitaal naar anderen (jullie dus) iets te roepen over je reilen en zeilen. Zo dwaas als ik al jaren doe dus. (Wellicht dat familieleden die zich te buiten gaan op allerlei sociale media trouwens soortgelijke ervaringen hebben (…) Het voelt ook echt zo: “er gebeurt hier eigenlijk nooit iets”, maar het grappige aan zo’n doorlopend Blogje als dit is dat je maar in je agenda (of op een kalender of in een boodschappen kladblokje) hoeft te kijken en je merkt dat zich ALTIJD wel wat afspeelt. Het leven is weliswaar vaak verre van spectaculair, maar het gaat wél van dag tot dag voort. [Als we alle 11 jaar dat dit ‘voortgangsverslagje van het dagelijks leven’ bestaat bekijken staan we er zelfs verstelt van hoeveel er allemaal terloops plaatsvindt. Het is maar goed dat zo weinig van al dat ‘terloopse’ bij ons in gedachten blijft, want dan zou de grijze massa gauw overkoken, denk ik …] Uit onze agenda notities dezer dagen blijkt onder meer:
– dat ondergetekende bij ‘kaakchirurgie’ krachtdadig (en kóstbaar!) van enkele zenuwbaan-resten in een kies is verlost
–dat neef Frits, Fatoumata (grote zus van onze ‘meiden’) en nicht Bea jarig waren; terwijl nicht Marjan en ons buurmeisje ‘aanstaande feestvarkens’ zijn
–dat Joop deelnam aan een ‘benefietavondje’ bedoeld om een ons bekende kunstenaar aan tickets voor Canada te helpen
-dat dit weekend een spectaculaire ver-plaatsing en daarna werkelijke plaatsing van een tweede spoorbrug (tussen twee andere bruggen) plaatsvindt. [Life te volgen via You tube, adres: https://www.youtube.com/watch?v=Lmu5EGRT-w4
–en dat Hanneke op maandag weer trouw het cadeau & curiosa winkeltje in winkelcentrum ‘Vleuterweide’ runt.
Maandag ben ik mét voornoemd buurmeisje, Marissa, op wie ik moest passen en die dit weekend alweer 14 wordt, daar bij Hanneke op bezoek gegaan. Zo kon ze in die winkel en in de werkplaatsen en ateliers daarachter, eens kijken hoe ‘werken’ er voor haar uit zou kunnen zien als ze over vier jaar van school komt. Ze werd direct door haar oudere ‘voorgangers’ herkend als ‘één van hen’ en voelde zich er ook moeiteloos tussen thuis. Het was kortom een geslaagd bezoekje – en ook leuk voor Hanneke om haar rond te leiden. 
Enige tijd geleden hebben we ons aangemeld bij “Watersport vereniging de Greft” in Woerden, omdat ze daar een leuk haventje hebben, geheel gerund door de verenigingsleden (als vrijwilliger dus) Leek ons een prima plek om een permanente ligplaats te hebben, km. of 15 van hier. Gisteren maakten we kennis met het bestuur, helaas is er een stevige wachtlijst, dus het kan zomaar ergens tussen een half jaar en wel drie jaar duren voor er een plekje (van passend formaat) vrijkomt. We kijken dus ook rond voor een boot-ligplaats tussentijds. Als één van jullie –via, via(!)- zoiets weet te vinden, dan houden we ons aanbevolen! [Een nat en te water aan te varen plekje van 8 meter lang en een kleine 3 meter breed dus ]
Intussen ben ik voor Alexia een fietsje aan het opknappen en “Pimpen” Tja, ook een nep-opa is inzetbaar als bejaarde-met-tijd-om-te-klussen !