Het vorig bericht kondigde ons kort verblijf in Wolvega al aan, dus daar beginnen we nu mee. De treinreis op de heenweg naar dit (súpervoordelige) arrangementje onderbraken we –met onze rugzakken op dus- in Harderwijk. Altijd leuk om in rond te neuzen, maar wat een kaalslag aan de waterkanten daar(!) Daarna door naar Wolvega: maaltijd en hotelkamer in een (deel van een) bejaardenflat, konden we vast oefenen..?! De volgende, dus ‘tussenliggende’, dag treinden we eerst van Wolvega naar Steenwijk en liepen toen vandaar naar en dwars door Giethoorn. Waarbij ’t ons opviel dat het Noordelijke deel van Giethoorn eigenlijk nog Pittoresker is dan het veel bekendere, zuidelijke deel. (Dat noordelijke deel is kleinschaliger, smaller pad en veel minder bezocht, vooral omdat er een km. of twee aan kale asfaltweg tussen die beide delen zit) 
Er waren -op deze winterse dag- gelukkig weinig ‘Chinese horden’ te bekennen. Dat bleef bij één familie – bij de bushalte retour … We besloten onze terugreis de volgende dag te onderbreken in Zwolle en daar weer eens museum “De Fundatie” in te duiken (die hebben vaak heel goede drie maandelijkse exposities rond een thema of specifieke kunstvorm) Kort nadat we de trein ingestapt waren bleek bij controle dat Hanneke geheel zwart reisde op oranje … Dat ging zo: ze had op het station keurig de ‘meereis korting’ op haar (gele) OVkaart laten zetten en die weer opgeborgen tot we ’t perron opliepen. Daar meende ze bij de incheckpaal dan ook met díe pas in te checken – in werkelijkheid echter had ze haar bankpasje beet. En dat ging weer zo in de trein: de snel opdoemende conducteur reikte zij achteloos haar pasje aan, waarop hij sprak: “Reist u altijd oranje?” waarbij hij het glimlachend teruggaf(…) De echte OVpas moest toen uit tasje en/of jaszakken opgediept worden, waardoor hij dóórliep door met een luchtig “Zoekt u maar rustig door: ik geloof u wel..” Dus pas ná de controle merkte Hanneke dat ze ook met haar bankpas had ‘ingecheckt’ – zoals in Zwolle bij ’t ‘uitchecken’ ook werd bevestigd. Tussen Wolvega en Zwolle dus op (vals) Oranje dus zeer Zwart gereden! Voor de goede orde: na Zwolle reisden we beiden weer geheel groen, zoals ook te doen gebruikelijk (!). 
Zaterdag stuiterden we met Zus&Zwager door de binnenstad, waarbij het handig is dat wij ook naamloze OVpasjes voor gasten hebben. Wij hebben allemaal ook een museumjaarkaart – vaak ook reuze handig bij stads-zwerven, al hebben we ‘m deze keer niet ingezet. Zondag vierden we met Michiel & Kasper als vanouds Sinterklaas: dat komt neer op prettig eten en dan kleine kado’s volgens loting, elk voorzien van ‘gedichten’ (Rijmwerken die zich bewegen tussen ‘moeizaam in elkaar geknutseld’ en ‘een bijna briljante vondst’) Toen Kea deze week kwam logeren (ze is nu net weer onderweg naar huis) hebben we wél gebruik gemaakt van de museumjaarkaarten: ook met haar zwierven we door de stad, we doken daarbij ook het Stadsmuseum in – waar als extra een flinke expositie van ‘Pyke’ Koch is ingericht (met bevriende kunstenaars als Karel Willink en Toorop ook in historische context geplaatst) 
Een dagje later wandelden we om en in de stad Woerden – waar ook een heel knus museumpje in het voormalige stadhuis bleek te zijn ingericht met nu een vriendelijke kleine expositie: “Kaas in de Kunst”. Vanavond zijn we, door een vrijwilligers organisatie waar we mee verbonden zijn, uitgenodigd voor een klassiek concert in Tivoli Vredenburg en morgenvroeg nemen we deel aan het “Vergeetwoorden Gala 2017” vanuit een theater in Wijk bij Duurstede. Dat Gala is georganiseerd door het radioprogramma “Taalstaat” van Frits Spits op zaterdag tussen 11.00 en 13.00 uur; het wordt dus ook live uitgezonden. [Ik heb ooit bij dit programma “Habbekrats” als vergeetwoord ‘geadopteerd’ – en het ‘adoptiebewijs’ dat daarbij hoort is ons toegangsbewijs voor het Gala]
Van alles te doen dus plots hier. Maar goed ook – want buiten valt de natte sneeuw traag uit een loden lucht… Saai !! Wacht eens effe..: Ah, daar is de zon alweer – en plots ligt die natte kledderige sneeuw er fraai bij op de haag en het golfplaten-dak van ons schuurtje. ’t Is net het leven zelf: na elk dipje straalt dat je weer tegemoet. [“Of niet dan?!”, zou een Edese Schoonzus hier aan toevoegen … ]