We lijken een abonnement te hebben op parkeerschade… Een jaarabonnement. Vorig jaar rond deze tijd reed één onzer buren schade aan de linker portieren van onze Peugeot (toen ruim € 3.000). En in de eerste gladde periode zo’n 14 dagen terug kwam een Turks/Nederlands echtpaar zo’n 10 cm. voorbij het inmiddels weer glanzende oppervlak van diezelfde portieren pas tot stilstand (schade nu ruim € 4.000) Dat was voor in de nacht, dus wij merkten niks. De auto stond bovendien niet pal voor onze woning, dus was het een hele opluchting een helder briefje met naam en telefoonnummer onder de ruitenwisser aan te treffen. Direct na zijn werk kwam de bij dat briefje behorende heer langs. Hij bleek een schoolvoorbeeld van geslaagde integratie: vanaf 1974 hier, een huis in Vleuten, beheerst de taal accentloos en vult ook moeiteloos het schadeformulier in. Tel daarbij een, ondanks de @$%#schade, opgewekt humeur en je wilt ‘m direct als buurman(!). Gezien de hoeveelheid schademeldingen, alleen al die week, kunnen we voor reparatie pas op de 27ste van deze maand terecht. (Maar geen nood: alles doet het –zolang je maar niet probeert het linker achterportier op te krijgen) 
Verdere feitjes hier? Eh, … we hebben nieuwe brillen. En de meiden waren hier weer eens afgelopen weekend – tussen het sporten door, want beiden sporten op zaterdag morgen. En de oudste –nu 10- zit op zondag ook nog eens op een “weekendschool”. Dat blijkt een initiatief van de overheid gericht op kinderen in minderbedeelde wijken. [Tekst op de site: “Op de weekendschool, in samenwerking met de Universiteit van Utrecht, ontmoeten jongeren in de leeftijd van 10 tot 14 jaar iedere zondag bevlogen professionals, die komen vertellen over hun beroep. Samen gaan ze aan de slag met het échte werk, in de klas, maar ook op excursie naar bijvoorbeeld de rechtbank, een ziekenhuis of bouwplaats. Zo maken ze kennis met vakgebieden als Architectuur, Geneeskunde, Journalistiek, Recht, Filosofie, Ondernemen of Beeldende Kunsten. Door deze lessen verbreden ze hun maatschappelijke blikveld, ontdekken ze waar hun talenten en interesses liggen en verbeteren ze vaardigheden zoals samenwerken en onderzoeken”.] ‘t Lijkt allemaal reuze verrijkend en Madeleine gaat er bovendien al vele weken met veel plezier heen. Hanneke was weer uit met twee van haar drie “Leuke Leutjes”. En ze is nog elke maandag Winkelier natuurlijk. We liepen op een zondag bij Kasper. Kregen beide zonen op visite. We liepen ook weer verder op “de Limes” – we zijn inmiddels (vanaf Katwijk) tot aan Woerden gevorderd. Aankomende woensdag is etappe 5: van Woerden (op z’n Romeins “CastellumLaurium”) naar het Castellum in onze wijk. (ca. 24 km) Die Castella lagen zo’n 20 tot 30 km. uit elkaar en bevatten destijds een ‘cohort’ soldaten, ca. 500 dus. Tussen de Castella stonden Wachttorens, op steeds twee uur gaans – dus ca. 10 km, uit elkaar. Die wachttorens werden permanent bewoond door 4 tot 6 soldaten. Overigens waren die soldaten lang niet allemaal Romeinen: er werden ook heel wat plaatselijke ‘Bataven’ geronseld. (Als je 25 jaar diende, kreeg je het Romeinse staatsburgerschap..!) 
Afgelopen zaterdag toog ik met ons Espresso aparaat naar het ‘Repair Café’ in ons buurtcentrum. ’t Ding lekte af en toe een beetje. Blij dat ik niet zelf een poging had ondernomen om ‘m te opereren: wát een zooi schroefjes, klemmetjes en plaatwerkdelen kwamen daar af! Een héle lange middag hebben we ‘m geopereerd, besnuffeld en weer in elkaar gekregen… (Pfff, dan toch maar liever een IKEA pakket.) Het lijkt er echter op dat we de lekkerij onder de knie kregen – nadat de flinterfijne gaatjes in een metalen filter in een uurtje in puur bleekwater waren heropend heb ik geen overtollig water meer aangetroffen. Vermoedelijk een kwestie van te hoog opgelopen druk dus. Enfin: jullie kunnen hier weer aan de koffie (..!)
Oh ja: Hanneke was gisteren voor nacontrole bij de cardioloog. Die was net zo tevreden als wij. Alles klopt dus – en naar behoren.
Op de foto van links naar rechts de ‘Diallo’otjes: Fatoumata, Alexia, Aissatou en Madeleine. Dat was op zaterdag. De maandag daaraanvolgend boemelden wij in de middag naar Schiphol en doken daar rond 16.30 uur boven de wolken op om ‘slechts twee uur later’ (wegens een uur tijdsverschil) in Portugal neer te dalen. Sindsdien is het elke dag zonnig en tussen 20 (schaduw) en 24 (zon) of 28 (zon in windvrije hoek) graden, dus je hoort ons niet klagen. (Bruinen en zweten wel…) Intussen is Michiel, na twee dagen varen vanuit Wladivostok, aangekomen in Japan. Daar heeft hij zich een kleine drie dagen alleen vermaakt – zie foto: ook aan de maaltijd. 
Inmiddels maakt hij deel uit van een ‘Shoestring’ reisgezelschap op een verdere rondreis door Japan. (Gisteren waren ze in Hiroshima) Wij in Portugal fietsten, treinden, lummelden, wachtten (op veerboten, perrons e.d.), zonden ons weer wat bruiner – en aten en dronken naar genoegen op diverse terrassen in diverse stadjes en strandjes. We lieten ons ook nog buitengewoon melancholiek toegalmen door Fado-musici (heel sfeervol!). En we bezochten Spanje even aan de overkant van de grensrivier, de Guadiana. L & J uit het aloude E. in Fryslân, die ons tot hiertoe vergezelden in het afgrazen van de Algarve, zwaaiden we zojuist uit, zodat we nu geheel alleen en ‘verweesd’ (zei L.) verder moeten… 
We denken wél dat dat gaat lukken! Op 8 april verwachten we uiteindelijk -vele dooie visjes met bijpassende wijn verder- weer voet op Hollandse, meer nog: Utrechtse-, bodem te zetten. Michiel is dan al één dag eerder gearriveerd. Als alles meezit, natuurlijk.
