danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

-Hanneke sport haar conditie nu al verscheidene weken weer ‘omhoog’ en dat werkt: we wandelden al weer tochten van respectievelijk 17 en een kleine 20 kilometer; ze kan dus weer gewoon mee met de Wandelpool deze winter.  (Joop liep tussendoor nog wel alleen een tochtje mee van zo’n 28 km., dat durfde Hanneke toen nog –nèt- niet aan.)

-We bezochten beiden weer eens het schrijver-/dichters collectief “de Vorlesebühne” in molen ‘de Ster’ in onze wijk ‘Lombok’; ondergetekende mocht daarbij ook nog even het Open Podium betreden…

-Naast enkele familieleden waren ook ons buurmeisje en een bevriende óóit-cliënt van Joop (van 45 jaar geleden!) jarig.  Marissa bezochten wij hoogstpersoonlijk, waarbij je, ook ONGEWILD,  steevast véél te horen krijgt over een zekere G. Joling (ons gelukkig nauwelijks bekend.)  Aan Zeeuwse Wim stuurden we een kaart op.  Een hele grote, met héle grote, geviltstifte ‘hanepoten’, want Wim is buitengewoon slechtziend…

-Joop ‘deed’ verder een dagje Leiden; om daar met een bevriende, kersverse weduwnaar eerst bij te kleppen, dán door musea te zwalken en tenslotte gezamenlijk door te zakken in diens stamcafé …

-Gisteravond was de najaarsvergadering van de Woerdense Watersportvereniging ‘de Greft’.  Wij staan er al een jaartje op de wachtlijst voor een ligplaats en zijn uiterst benieuwd of we volgend seizoen al ‘aan de bak’ zullen zijn!  (Dat horen we hopelijk begin maart)

-Verrassend attent: de gemeente Utrecht is deze week al begonnen aan een cadeau voor Joops 75^ste verjaardag:  ze pakken de Domtoren nu in en hopen die –geheel gerestaureerd- weer uit te pakken over ruim vijf jaar;  als ondergetekende 75 jaar wordt dus…  Leuk bedacht  Van Manen c.s.!

-Maar éérst krijgen we nog gewoon  m’n 70^ste – over een maand of vijf pas. En aankomende woensdag vertrek ik voor een paar dagen naar Portugal – om er Sinterklaas z’n ‘zoveel honderstse-‘ én Thijs’ zijn 67^ste verjaardag te vieren …

Ons in het vorig bericht beschreven traag bestaan kabbelt gestaag voort.  Met af en toe een hoogtepuntje.  Zo’n hoogtepuntje was ons bezoek aan de Cardioloog. Eén kwartaal na de hartaanval nu. Er was nu ook weer sprake van een echo en een hartfilmpje, natuurlijk.  De Cardioloog concludeerde daaruit: “Dat er niets meer aan de hand is, ook de druk in die hartkamer heeft zich volledig hersteld” (was 40, nu weer 60)  Tijdens het ‘begeleid sporten’ (3 x p.wk al om 8.00 uur – Hanneke dan dus ff balend…) blijkt ze ook tot de groep ‘prima conditie’ te behoren.  Zeer geruststellend dus allemaal; niettemin komt ze naar eigen gevoel nog te snel en te vaak adem tekort. Dat kán ook een medicatie gevolg zijn.  We hebben het er over drie maanden wel weer eens over.  Geen reden echter om iets te ontzien dus worden hier weer fijne herfstwandelingen gemaakt. (Morgen 15 km. tussen Maarn en Driebergen)  Ook direct rondom ons huis is de herfst trouwens kleurrijk aanwezig:  Heel apart was het om in Kasteel Zuilen een concert bij te wonen waarbij één van de twee musici een voormalige ‘buurjongen’ uit Elahuizen was.  (Voor liefhebbers: google even op ‘Christiaan van der Weij, saxofoon’)  Ook zijn ouders ontmoetten we daar – ik zat nog met haar in de Kerkenraad…  De planning van mijn “Limes” tochten voor deze winter is nu ook klaar: Van “Lugdunum Bataforum” (nu ‘Katwijk’) naar “Levefanum” (voorbij ‘Wijk bij Duurstede’) zijn het zeven mooie dagtochten geworden, elk tussen 20 en 24 km. Met heel wat historische punten uit de 400 jaar Romeinse geschiedenis langs deze  grens; zoiets vind ik altijd een leuk extra onderweg.  We bezochten onze vrienden in Elahuizen om zowel te bezien hoe de gehandicapte L. zich redt met haar voetbreuk als de kwaliteit van de noodzakelijke mantelzorg door J.  Wij werden volledig gerustgesteld: laat dit duo maar schuiven – zij het tijdelijk langzamer…  Ten huize van “onze meiden” vierden we de 18^de verjaardag van oudste zus Fatoumata mee. En nog altijd ‘vrijwilligd’ Hanneke haar winkel vol op maandag. Met enige regelmaat bezoek ik intussen met nóg oudere Oudjes dan wij theaters e.d. in het kader van “Vier het Leven” (Hetgeen wij beiden op eigen gelegenheid altijd al deden overigens.) Verder niks te melden?

Niet echt, want ik neem aan dat jullie niet echt zitten te wachten op reportages over bezoek aan bijvoorbeeld tandartsen, het bereiden en nuttigen van exquise dan wel geïmproviseerde maaltijden of het wel of niet naar tevredenheid vinden van aanvullende kleding of schoeisel…

PS: Kasper heeft een snór !!  In twee weken al een stevige borstel. Hij doet mee met de ‘Movember’ movement (Google de doelstellingen maar op internet… )  Aan ons meldde hij gisteren wel: dat ‘ie steevast in de lach schiet als hij ’s morgens in z’n spiegel kijkt … dus wij vermoeden nu al dat dit fenomeen alléén déze maand nog (?) te bewonderen valt!

Wat een kabbelend bestaan hebben we toch eigenlijk.  Sedert we weer thuis zijn ‘gaat alles z’n gangetje’  om een veel gebezigde uitspraak van Opa Koudijs te citeren. Vaste elementen zijn zoal: eten met de kinderen (te onzent) of ook bij zo’n kind (Michiel in dit geval); Hanneke als winkelier op maandag naar ‘Mooi’; Joop weer een Uitje met Ouwetjes via ‘Vier het Leven’ voorbereiden; samen  2018 afronden met een lunch bij de Fietsclub, bootje en tuin ‘winterklaar’ maken – zulk soort dingen dus. “Losse” klusjes zijn er natuurlijk ook.  Zoals een afspraakje ter voorbereiding van nieuwe hoortoestellen (Joop).  Of met drie andere dames naar ‘de Fundatie’ in Zwolle onder de noemer ‘Leuke Luidjes’ (Hanneke)  Overigens: dankzij een typefout vallen zij plots onder ‘Leuke Leutjes’, maar dat vindt men in dit kwartet ook OK …  Verder namen we beiden de griepprik tot ons en is Hanneke vanmorgen voor het eerst ‘begeleid’ gaan sporten in het kader van nazorg/revalidatie na haar hartinfarct.  Joop fietste vandaag ook, namelijk om Etappe 6 van zijn “Limes Lopen” in kaart te brengen – een km. of veertig vergde dat. ( Kijk voor het resultaat op  www.wandelpool.nl bij  tochten overzicht )

Last, but NOT least: Michiel werd vandaag 46…  OUD HÈ ?!

Vanaf de 9^de oktober, zie vorig (plaatjes-)bericht, zijn we inderdaad noordwaarts gegaan.  Meestal is het dan, in onze langjarige ervaring, meteen afgelopen met het zachte weer en moeten er weer fleece vesten e.d. worden aangetrokken.  Zo niet deze keer: het hele midden en noorden van Europa (inclusief bij jullie in Nederland) baadde nog in vriendelijk zonnig weer – met absurde temperaturen voor de tijd van het jaar.  Wij gingen eerst een kilometer of tweehonderd ‘omhoog’ naar het vriendelijke plaatsje Anse in een zij-dal van de Rhône.  Dat reizen gaat, met name over de tolwegen, stukken relaxter nu we in het bezit zijn van de ‘Telepéage tool’ achter de vooruit.  Wanneer we een tolpoort naderen rijden we er langzaam door, horen “Biep! .. .en de slagboom zwaait direct open.  (Op de computer zie je vervolgens keurig opgesomd welke afstanden je op welke data via de tolweg hebt afgelegd – en wat daarvoor in rekening wordt gebracht. Tegen het einde van de lopende maand volgt dan de afschrijving.  Ideaal geregeld!) Na de omgeving van Anse een dag of drie te  hebben besnuffeld  trokken we weer een km. of 350 ‘hoger op’ naar de stadscamping van Troyes.  Hier was het nog steeds zonnig en een graad of 26 Celsius op het midden van de dag.  Een hele fijne plek voor stads-wandelen (Troyes is zéér bezichtigingswaardig – het heeft meer dan 1000(!) heel antieke vakwerkpanden…) én voor fietsen in de omgeving: relatief lage, glooiende heuvels vol kleine dorpen.  Op zondag 14 oktober reden we weer zo’n kleine 400 km. naar het Noorden – om te belanden op een fraaie terrascamping bij Epen (in ’t Geul-dal)  Naar onze eerdere ervaringen hét wandelgebied te onzent. Ook hier was ’t nog heerlijk weer, hoewel dat natuurlijk pas wat later in de dag ‘tot volle bloei’ kwam.  We tippelden er twee dagen, bezochten Mechelen, Valkenburg, Gulpen enzo – én aten er ‘Zuur Vlees’ met Frites e.d.  Gisteren kwamen we weer thuis aan, waar onze blauwe druiven aardig opgesnoept bleken (door onder meer onze koolmezen) en Hanneke’s vijgen blauwpaars en rijp aan de struik blonken. (zie direct hier boven) Vandaag zijn we al weer wat wasmachines verder, hebben we de  caravan opgeruimd, schoongemaakt en weer naar de stalling gebracht…  Kortom: we zijn weer paraat vanuit de eigen stek. (Na vijf weken + drie dagen)Nog steeds zonnig.  Waar blijft dat dieprode blad??  Kom maar op met die herfst!

We zitten nu al weer een dag of acht in Saintes Marie de la Mer (eerder geweest) en zwerven door de Camarque. Het is hier heerlijk fietsen en/of wandelen – bij een graad of 25 nog.  Vanaf morgen wordt het (iets) kouder, want dan trekken we weer Noordwaarts…

Er zit een flink (tijd-)gat tussen dit bericht en het vorige. Dat heeft alles te maken met de oorsprong van onze uitdrukking “met de Franse slag”. Betekenis: daar direct onder België doen ze zo maar wat > weinig effectief en altijd achter de feiten aan…  In dit geval bemerkten we dat er op onze tocht naar het Zuiden geen enkele sprake was van een 3G, laat staan 4G, GSM-netwerk. Dat sloot de telefoon als Wifi hotspot dus uit.  Laat er nu op onze campings (tot deze dan) ook niet of nauwelijks enige digitale verbinding zijn (of betaalbaar zijn).  Een dag halve dag voor € 8 ?? Vrij naar Wim Sonneveld: “ja, ‘k ben belazerd!” Op dit moment –aan de Middellandse- is de beschikbaarheid ook beperkt, maar met een uur gratis per dag, en op alle apparaten (tablet -voor doorlopende spelletjes, telefoon -voor kort mailverkeer, whatsappjes e.d en laptop, voor meer uitgebreide communicatie) valt prima te leven.

Alors: Notre Histoire Compact [Nu dan: onze geschiedenis in ’t kort]  We reisden, zoals in het vorig bericht al aangekondigd werd, op woensdag 12 sept. volgens traditie ‘zomer-verlengend’ naar het zuiden af.  Traditie kun je het beslist al wel noemen, want dit is de 10^de keer dat we, (sedert 2008) in september voor een zonnige nazomer een week of 4, 5 á 6 zijn afgereisd.  We begonnen dit keer in het Zuid-Belgische Arlon(1).  Daar staan we nogal eens als laatste stop tijdens onze terugreis. Dan is het zo tegen november, vaak koud en nat, dus overnachten we alleen op de ‘doorreis-camping’ aldaar om de volgende middag redelijk op tijd in Utrecht aan te komen.  Nu wilden we de omgeving wel eens verkennen en dat lukte, want het was er zo vroeg in september prachtweer. Daarna nestelden we ons in Santenay, nabij Chalon-sur-Saônne(2). Ook een plekje dat wij eerder op de terugweg aandeden: dan zijn alle wijn-hellingen er zó prachtig rood/goud dat we vaak even blijven hangen. Daarom weten we dat er heel fijn te fietsen valt – op het voormalig jaagpad langs het Canal du Centre bijvoorbeeld. Nu dus een dag of zes gebleven om daar méér van te genieten (nu bij 28 graden en meer!)  Vervolgens belandden we in “Saint Laurent-du-Pape”(3), in een zijdal  van de Rhône ter hoogte van Valence. Daar troffen we aan: een befietsbare voormalige spoorbaan aan (slechts een lichte helling, dus redelijk gemakkelijk vele kilometers diep de heuvels in gefietst), een pittig beklimbaar Kasteel (voor die beklimming staat ter plekke 4,5 uur – Joop deed ’t in 2 uur 55 minuten; hé!) en een nog-niet-besnuffelde stad (Montélimar)  Langs alles hier zijn we natuurlijk in 2006 en 2007 ook al eens traag heen en terug geváren – dus is er her en der uitbundig sprake van de nodige herkenning… Kort daarna kozen we domicilie bij Arles(4) Hoewel het daar nogal heet was (ruim 30 C) fietsten we er een km. of 45 door de Camarque en verkenden de stad en haar (Romeinse) oudheden grondig. Tijdens deze fietstocht kwamen we de “Van Gogh-brug” tegen; hierbij foto’s van deze brug in Van Gogh’s tijd en nu; 130 jaar later.

Opmerking: Hanneke kan allerlei inspanningen van deze aard al weer prima aan – wat ons natuurlijk éxtra veel plezier oplevert.

De camping bij Arles vonden we minder dan de omgeving, dus zijn we gisteren neergestreken in “Saintes Marie-de-la-Mér”(5), het hart van de Camarque. (Een km. of 40 verderop) We waren hier al twee keer eerder en vallen steeds weer voor de intense wijdsheid en ruigte van deze platte, nauwelijks te bewerken, historisch brakke Rhôhne delta.  Centraal daarin slechts één Zee-stad(je) met slechts twee toegangswegen (elk ca. 30 km.) en verder alleen de (Middellandse-)Zee en ruigte – véél ruigte. Gisteren was het hier ruim 30 graden, vandaag tot dinsdag staat er een stevig Noorder en zal het tussen 20 en 25 graden zijn –wel veel zon, daarna is de verwachting weer minimaal 25 graden Celcius. Alles bijeen genomen ligt het voor de hand dat we hier wel een weekje ofzo blijven.

Bijkomend voordeel: het eerder vermelde Wifi bereik- waaraan je dit bericht dan ook te danken hebt.

Het vorige bericht eindigde met een mysterieuze opmerking: hoe werd onze (nu 2,5 jaar oude) keuken plots € 5 goedkoper?  Wel, dat ging zo: het handwaspompje dat in ons aanrecht is ingebouwd weigerde dienst. IKEA vind dat het minstens 5 jaar mee moet kunnen – dus kreeg ik de aanschafkosten ad € 19,95 terug.  Vervolgens kocht ik een nieuw (verbeterd) inbouwpompje, dat € 14,95 bleek te kosten.  Na montage was m’n keuken dus € 5 goedkoper…  Inmiddels is onze Franeker vriendin alweer in Friesland en is de bootreis van onze andere Friese vrienden na twee dagen al beëindigt: we ontvingen een WhatsApp-fotootje waarop de bootsvrouw met een gipsbeen in een rolstoel zit.  Geen ideale zeil-conditie: beterschap! Op het Leidsche Rijn Festival kwam ik intussen Jeroen Schipper tegen – een Muzikale liedjes & verhaaltjes man, die m’n Website “Verhaaltjes.net” vele jaren geleden enthousiast onthaalde.  Nu kon ik ‘m even ‘life’ begroeten – en hem mijn verhalen boekje (met opdracht) uitreiken.  Leuk!  Wat betreft nazorg-activiteiten in relatie tot Hanneke’s hartkwaal hebben we een voorlichtingsbijeenkomst bezocht ( conditie onderhoud, voedingsdetails e.d.) en heeft Hanneke de ‘fietstest’ ondergaan.  De test-dame, een gespecialiseerde fysiotherapeute in dienst van het Hartcentrum, meldde ook bij stevige inspanning ‘niets te kunnen vinden dat aan hartfalen doet denken’.  Ze hoeft zich dus nergens om in te houden en bij té heftige inspanning is het gebrek aan adem –als vanouds- haar bovengrens.  Afgelopen vrijdag voeren wij de boot vanuit de Loosdrechtse Plassen naar haar winterligplaats in de verenigingshaven bij Woerden.  (Voor een zomer ligplaats daar staan we nog op de wachtlijst..)  Onze jongens kwamen die dag ook weer terug van hun gezamenlijke vakantie in Oost Europa, zondag hebben ze ons, tijdens het diner alhier, bijgepraat (mét foto’s)  Gisteren ‘vrijwilligde’ Hanneke weer een winkeldag vol, terwijl ik de caravan ‘van Stal’ haalde. Want het wordt weer eens tijd om lekker naar het Zonnige Zuiden te koersen.  We willen graag nog even boven de 20 graden blijven…  Vandaag ruimden we de ’t onroerend goed wat op en vulden we ons mobiele huisje en de auto met de meest nodige spullen – morgen ‘taaien we af’  (Noot: we zijn als echte Euro-trotters  inmiddels ook voorzien van een Tolweg-detector achter onze vooruit, dus zelfs stilstaan bij de tolpoortjes hoeft al niet meer…)

Tot over een week of vijf, zes dus! Wat betreft eventueel langskomen dan: deze pagina vol kletsen blijf ik -van nature- wel doen.

Noot: Eérder langskomen mag ook – maar dan moet je wel de bereidheid hebben er heen en terug zo’n kilometertje of 2600 in te steken… 

Rondom Hannekes (67^ste) verjaardag hadden we aardig aanloop en leek mijn Gade daarvan nog aardig slapjes te worden, maar een dagje verderop fietsten wij een rondje van ca. 35 km. over Oudewater – en daarbij voelde ze zich alweer lekker fit. Inmiddels zijn er alweer wat meer fiets- en wandeltochten ondernomen en lijkt de conditie gaandeweg gewoon terug te keren. Een échte check volgt komende woensdag want dan krijgt ze – bij wijze van nazorg – de ‘fietstest’: dat betekent flink aanpoten op een fietstrainer, die daarbij steeds zwaarder gezet wordt. Eén en ander vindt plaats in de fysio-zaal van het ziekenhuis, onder deskundige begeleiding en aangesloten op hartmonitor, bloeddrukmeter e.d.  Hanneke vindt ’t tijdstip wel lekker, omdat het vermoedelijk ook een mooie indicatie geeft hoeveel ze kan inzetten in onze vakantie later deze maand (en in oktober natuurlijk…)  Handig zou ook nog zijn: iets te horen over waar je op zou kunnen letten als signaal voor ’t ‘aan je taks raken’…  Van onze zonen kreeg ze onder meer een High Tea-bon, die hebben we (ook weer grotendeels op de fiets) onlangs soldaat gemaakt in Amersfoort.  Onze zonen zijn nu halverwege een gezamenlijke vakantie – in Michiel z’n “schoenlepel” autootje, dus met een minimum aan bagage, reizen ze door zeer Oost Europese streken…  Intussen dwarrelden wij vandaag in het nabijgelegen Modern Romeinse “Castellum” rond, want daar was een vrolijk, vooral op kinderen gericht, festival gaande. Vandaag is onze keuken € 5.-  goedkoper geworden (… hè ?) en morgen komt onze aloude vriendin K. uit Franeker logeren.

Doch daarover wellicht – in een volgend bericht…

Alweer een dag of tien verder dan ons vorige bericht geven we ‘met blijdschap kennis’ van het feit dat het best gaat met Hanneke en mij. De eerste week na het vers-gedotterd-thuiskomen stond vooral in het licht van bijkomen. En van kaartjes, telefoontjes, mailtjes & WhatsApp berichten.  Daarnaast ook nog vrolijk veel visite; kortom: over belangstelling niet te klagen. Zo langzamerhand neemt het leven z’n gewone ‘gangetje’ (om met wijlen opa Koudijs te spreken…).  We wandelen, stadten en fietsen weer naar hartelust.  Dat bevalt ook best.  Wel is goed te merken dat Hanneke nog sneller moe is dan ze gewend was, dus daar houden we nog wel rekening mee.  Daar lijken haar longen en/of hart eigenlijk niet zozeer rol in te spelen – die voelen voor haar juist ‘fitter’ dan eerder dit seizoen.  De medici waarschuwden echter al voor dit effect en ze verkondigden ook dat ’t zeker de eerste maand het geval zou zijn en vermoedelijk nog wat langer.  Zij denken dat vooral de hoeveelheid nieuwe medicatie hierin een rol speelt.  Kennelijk heeft het lichaam tijd nodig om daarnaartoe te schakelen.  Op die wat eerder optredende vermoeidheid en soms een vage hoofdpijn (ook een effect van vaat verwijdende middelen) na heeft Hanneke geen last van bijverschijnselen.  Volgende week volgt een intake vanuit op de hartfunctie gespecialiseerde fysio therapie en daarna een afspraak voor een zg. ‘fietstest’, waarbij je je huidige inspanningsniveau kunt ontdekken (en een plan bespreken om e.e.a. desgewenst –begeleid- op te voeren)

Intussen vierden we Kaspers verjaardag met een etentje bij het 41 jarige ‘slachtoffer’. Hanneke is ook al twee keer weer op haar vrijwilligerswerk geweest, zij het nog alleen op bezoek.  Zelf heb ik een dagje tussen Katwijk aan Zee en Alphen aan de Rijn rondgescharreld (per trein, met m’n vouwfietsje mee)  Dit om de eerste twee van mijn Winterse Wandelpool wandelingen uit te zetten.  Het idee is om dit jaar ‘de Limes te lopen’, de oude grens van het Romeinse Rijk langs dus.  Die loopt langs de toenmalige Rijnoevers, nu grotendeels de loop van de Oude Rijn (Katwijk > Utrecht) en de Kromme Rijn (Utrecht > Wijk bij Duurstede).  Ik denk dat te doen in 7 etappes van rond de 23 km.  Gisterochtend (vrij vroeg!) brachten we ons autootje voor de APK+ naar Lunteren (we houden nog steeds onze ‘oude’ garage aan). Daarvandaan fietsten we naar een zus in Barneveld – met wie Hanneke vervolgens het toeristisch evenement “de Oud Veluwse Markt” afstroopte. En in de middag, enigszins tegen de wind in,  weer terug om ’t autootje op te halen. [Ging Hanneke puik af, maar dan moet ze tot de maaltijd wel even op de bank…] Vandaag en morgen trekken we met onze meiden op – die hadden we weken lang niet te logeren gehad – ook omdat ze de eerste helft van de schoolvakantie met hun vader onder meer door Italië zwierven.  (Wel waren ze al met moeder en grote zus op visite geweest om te kijken hoe ’t met Hanneke was)  Ze kwamen voor ’t eerst per fiets –met rugtasjes op- een leuk extraatje met dit fijne weer, dus we hebben meteen het park doorgecrossed en de Italiaanse IJsboer opgezocht…  Vervolgens is er een hete-plaat maaltijd voorbereid en werd er fanatiek gepést! (met kaarten gelukkig).

Morgen gaan we varen, vermoedelijk zelfs achter anker liggend worstjes braden en zo meer. Kortom, we vermaken ons hier wel met elkaar. Heel langzaam komt zelfs onze GROTE vakantie weer in zicht – we zijn van plan zo rond 11, 12 september weer la Route du Soleil te kiezen.  Maar … éérst is mijn Geliefde nog jarig; maandag a.s. (!)

We hebben te onzent een hectisch weekje achter de rug.  Ik beschrijf het hier in een soort telegramstijl, want zo ging het ook: alle gebeurtenissen volgden elkaar ‘volautomatisch’ op.  We hadden totaal geen tijd om de gebeurtenissen “in te laten dalen”, er in ons binnenste dus een soort betekenis aan te geven. Het liep als volgt:  Zondag 29 juli hadden we met onze jongens nog in alle gemoedsrust uitgebreid Sushi getafeld in het Julianapark alhier.  Maandag 30 (onze 47^ste trouwdag) voelde Hanneke zich op de fiets naar haar vrijwilligersbaan plots niet lekker worden. Ze is even afgestapt, maar besloot toch –kalm aan-  haar weg te vervolgen.  ’s Avonds ging het echter mis: pijn op de borst en heel beroerd dus wij snel naar de nabije huisartspost.  Daar dacht men in eerste instantie eerder aan ’het  Syndroom van Thieze’ (Rheumatische ontsteking rond ’t borstbeen), maar “omdat we ’t hart niet helemaal uit mogen sluiten morgenvroeg nog naar de huisarts voor een hartfilmpje”. De nacht -met pijnstillers- ging goed, maar de pijn op de borst verdween niet geheel. De huisarts echter hoorde het verhaal de volgende ochtend maar heel kort aan: ze stuurde Hanneke direct door naar het Sint Anthonius in Nieuwegein (de meest gespecialiseerde hartafdeling in onze regio).  Ze mocht zelfs niet meer naar de auto terug lopen- die moest ik voorrijden.  In het St. Anthonius controleerde men het bloed, vond daarin wat attack-resten en dus werd Hanneke onmiddellijk opgenomen en aan diverse apparaten en monitoren gelegd. De volgende dag werd, via de pols, een katheder ingebracht.  Men vond twee duidelijke vernauwingen in één kransslagader, waarvan één met een wel heel nauwe doorgang (op de röntgenfoto die we hebben goed te zien)  Gelukkig werd ze gelijk gedotterd en werd er ook een ‘stent’ aangebracht. (Zie bv. filmpje op de site van de Hartstichting) Hanneke was toen, door die behandeling, door de contrastvloeistof e.d. behoorlijk uitgewoond, maar die nacht en zeker de volgende ochtend voelde ze zich alweer aanmerkelijk beter en – mocht ze door naar huis!

Dat was donderdag. Inmiddels lopen we allang weer prettig buiten rond en is het een alleen nog maar kwestie van rustig aan de conditie herwinnen. (Daarbij krijg je ook gespecialiseerde fysio-trainers aangeboden – om goed gecontroleerd te ervaren hoever je weer kunt gaan) Hoe je enen en ander verwerkt is weer een heel andere zaak.  Beetje onduidelijk ook, want zelfs de schrik van het begin werd direct ‘ingehaald’ door de opname, inclusief het gevoel van veiligheid dat daardoor weer ontstaat. En één dag later is alles niet alleen in kaart gebracht, maar feitelijk ook al “opgelost”.  Niet alleen de dreiging is dan dus weg maar Hanneke voelt zich nu zelfs beter dan in de maanden vóór de opname. (Best mogelijk dus dat de vernauwing haar al maanden langer parten speelde!). De gebeurtenissen moeten, zoals boven al gezegd, dus vanaf heden bij ons nog verder “indalen”.  Voorlopig zijn we echter al heel tevreden met de uitkomst!

NB   Bijkomend effect: Hanneke is nu wél thuis met/rond haar verjaardag …