danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

Driewerf “OEPS” !!:

Ons laatste bericht blijkt al bijna 2 maanden geleden te zijn geplaatst (!) Hoe is ’t mogelijk? [Een paar opties: 1. De vergeetachtigheid zet verder door.. 2. We vinden het leven al te gauw te druk.. 3. – vul zelf maar in, maar het lijkt al gauw leeftijd gerelateerd, ben ik bang]

Terugkoppelen na 14 april dus en dan is er vanzelfsprekend van alles langsgekomen bij deze Bruins-Koudijsjes: Zo werd ondergetekende, klinkend te midden van familie, bijna terloops 76. Zelfs Michiel was er. –Klik, om te zien waar hij doorgaans zoal uithangt op het linkje “Michiel is Los”, rechts onder in de kolom hiernaast. Klik ook eens op ‘periode’, dan op ‘zomer 2025′, kies dan een maand: en zie z’n route die periode–

Ook vernieuwden we beiden (na een jaar of 5 á 6 pas, zo bleek) onze smartphones. En moesten we (ALLEBEI !) twee keer terug naar onze ‘smoelensmid’ omdat de bestelde kronen niet goed bleken te passen (…) Van april op mei woonden we verder weer een weekje op ons schuitje in Woerden, wegens een vlaag van “Havenmeester”schap. Daarna kwam onze Franeker ‘Vries’ weer een paar dagen logeren en Hanneke ontdekte hier in Veenendaal intussen een fysiotherapie groep waarbij men zich ook specialiseert in op longfunctie gerichte trainingen. Als we niet ‘uit’ zijn (zoals nogal eens het geval is..) stuitert zij daar nu wekelijks heen. Met een stel buurtgenoten lieten wij ons ook een ochtendje officieel rondgidsen in de bekende ‘Blauwe Kamer’, tussen Rhenen en Wageningen. Hetgeen werd afgesloten met een gezamenlijk lunch, want het moet wel comfortabel blijven voor ons oudjes, tenslotte.(!) Onze vrienden uit het aloude Elahuizen brachten ons ook weer een bezoekje, waarna wij rond Hemelvaartsdag deelnamen aan de zg.“Starttocht” met een 17tal schepen -en hun opvarenden- uit onze jachthaven. We dineerden samen aan het einde van dag 1. in Weesp, voeren daarna bij Muiden de sluis uit om later via het IJ ten Zuiden van Amsterdam (in Nieuwe Meer) te belanden, waar we uitgebreid ‘borrelden-met-hapjes’. De volgende ochtend nog samen uitgebreid ontbeten – en toen weer ons eigen weg gegaan… (De meerderheid ging nog door naar Vinkeveen -o.m. voor een forse BBQ avond en daar zijn wij -als vlees mijders- niet zo van) Maar je merkt wel: op deze leeftijd nemen állen het er goed van. En toen was het alweer 6 juni: en verwierf Kasper officieel de sleutel van zijn nieuwe woning! Gisteren zijn we mee geweest voor een eerste “bezichtiging-in-eigendom” en natuurlijk vast wat versleepwerk zoals z’n fietsen e.d. (want alleen wij hebben een trekhaak…) Eind komende week vindt het merendeel van de verhuizing plaats. Kasper heeft daartoe al wat bevriende spierballen ingehuurd – en Michiel komt daartoe ook een kleine week terug uit de omgeving van Oslo. 

Wij kunnen volgens hem intussen gerust op (vaar)vakantie. Vanaf komende dinsdag, ‘derde Pinksterdag’ kabbelen we daarom weer kalmpjes door ons fraaie landje – vermoedelijk richting het Noordelijk deel daarvan…

 

NB: er zijn alweer 3 vakanties in ’t verschiet …  (Maar dat komt t.g.t. wel weer aan de orde)

Alweer bijna een maand ingebed tegen de Utrechtse Heuvelrug aan – in een prachtige zomer aanloop… Ons leven bleek daarin braaf voort te kabbelen. Enige elementen daaruit:

-er kwam weer meer Kasper om de hoek kijken, grote regelmaat dus

-Joop loopt maandags met wijkgenoten(1) door de bossen te struinen

-Hanneke Jeu-de-Bouled weer met wijkgenoten(2)op hun vaste baan

-We fietsten met wijkgenoten(3)een fraaie ronde door Berm & Beemd

-Joop filosofeerde weer in huiskamerverband met wijkgenoten (4)

-Wij bezochten het ‘Theater bij de Buren bij drie wijkgenoten (5)

[  NB: Tel 1, 2, 3, 4, & 5 bij elkaar op en – we lijken aardig ingeburgerd alweer ! ]

-We doken 2 x (‘Dylan’ en Vader&Zoon Scholten-van Aschat) het filmhuis in

-Joop bood ‘Wandelpoolers’ een tocht (van ca.24 km.) rond Veenendaal aan

-We hadden onze onvolprezen buurtjes op de thee

-Ooit oud-collega en nu de waarschijnlijk Langste Leidenaar kwam langs

-We hadden een familielunch in het Koudijs-brongebied: Lunteren

-Hanneke kreeg een bemoedigende uitslag op haar jaarlijkse Longtest (Portugal nasleep?)

-Allebei krijgen we ook nieuwe Kronen aangemeten; dit is voor ons dus nu al een ‘Kroon’jaar…

Vandaag deden we onze ‘Fruitbloesemtocht’: fietsend door de bossen naar Amerongen, pontje over en dan langs Eck en Wiel, Ingen, Lienden en Kesteren – terug via de Grebbeberg. Heel fraai nu bij de fruitbloei (deden we eerder ook); tegen het voldragen fruit aan gaan we natuurlijk weer.

Grootste genietingen hier zijn voor ons de véle variaties in het omringende landschap: de zwaar beboste en stille Heuvelrug, de Lek met haar rivierdijken en uiterwaarden, de Betuwe met z’n fruitteelt landschap, de eindeloze Grebbedijkjes met hun aarden forten en antieke waterwerken, het agrarische coulissen landschap van Woudenberg tot Lunteren en de prachtige natte ‘Veenvelden’ langs het Valleikanaal: allemaal hebben ze hun eigen schoonheid. Overal veel ruimte en verstilling. Overal kun je ‘dekking zoeken’ in het struweel voor een broodje en/of een slokje. (Of wat verder tussen de struiken voor een nog noodzakelijker bezigheid..!) En dat allemaal binnen 20 km. omtrek – het blijft alsmaar ‘vrij beschikbaar’  De grote variatie in natuur hier kortom altijd in de aanbieding!

Kasper heeft, rondlopend te onzent, ook trék gekregen om wat dieper de bossen in te duiken: hij is druk doende een leuk appartement binnen te slepen in de wijk Kerckebosch, behorend tot Zeist en aangenaam gelegen in de bossen tussen Zeist en Driebergen !  Intussen trekt Michiel weer naar onze Noordelijker streken: komend vanuit Spanje is hij inmiddels bovenin de Elzas beland.Beide knapen kan ik dus op mijn verjaardag (op “Paas-Dinsdag” ) tegemoet zien…

We zijn nu alweer een maandje hier en al aardig ingeburgerd ook.  Vooral in praktische zin natuurlijk: we weten inmiddels strandovergangen en supermarkten prima te vinden.  Ook zéér diverse terrassen en achterliggende keukens in de twee ons omringende dorpen hebben allengs minder geheimen voor ons.  De verder gelegen stadjes, wandel- en fietspaden daarvandaan en ernaartoe en ook de spoorweg en haar stationnetjes hadden we al jaren goed in ’t snotje…  Wel verrassend is het weer: in al die jaren dat we hier al komen is het nog nooit zó lang zó “wisselvallig” geweest: van miezer tot regenbuien – de Portugezen zijn er blij mee, maar wij navigeren er zo veel mogelijk omheen!  Het patroon lijkt: elke derde dag droog en zonniger en de tussenliggende dagen ’s morgens droog en ’s middags -toenemend- nat.  Wij passen ons uitgaanspatroon daarop natuurlijk aan.  Intussen verleid de temperatuur je gewoon naar buiten: want zonder zon is het altijd nog ergens rond 17, 18 graden Celsius. IN diezelfde zon is het al gauw behoorlijk boven de twintig – en begint dus na enige tijd algauw enig puffen.  Dát bestrijden wij weer met tijdig een terras opzoeken, of een bankje nabij ’t strand of in de duinen (er zijn hier -kilometerslange- vlonders door de duinen, met aangebouwde bankjes).  Zo kuieren we kort -zelfs tussen buien door- of lang : een hele (droge) dag naar Monte Gordo v.v. (ca. 14 km) of van station “Luz” naar een favoriet grill terras in Luzeta (ca. 10 km) door dit aangename landschap.  Voor de Portugezen is dit nog praktisch winter – die komen hier ’s zomers naar toe, omdat ’t hier bij zee dán zo’n 28 graden blijft, terwijl het ’s binnenlands tegen de 40 graden wordt.  Daarom is het nu voor minder dan een kwart bezet met “overwinteraars”: allen uit Noord Europa.  (Vooral Engelsen, Nederlanders en Duitsers)  Dat maakt het heerlijk rustig op de paden en in dorp en stad – en alles goed bereikbaar qua terrassen, paden en (trein)reizen.  Onze laatste week hier is nu ingezet.  We moeten dus maar weer wat gaan “uit-burgeren”…  We gaan nog een keer een dag uit met onze Fryske Gezusters en we bezoeken Thijs in Tavira ten afscheid vast ook nog wel.  Verder geen echte plannen; van de hand in de tand leven – op z’n Portugees: “Viver de mão em boca”

(NB: te betwijfelen valt of zij dit gezegde kennen;  een dwaze ‘omtaling’ mijnerzijds dus..!)

Sedert half februari toeven wij nu in de Algarve. De omgeving is ons -fietsend of wandelend- bekend, maar ’t plekje waar ons appartement zich nu bevindt was ons nog niet bekend. We houden van variatie, maar zoeken zo natuurlijk ‘proefondervindelijk’ ook uit wat de meer-/minderwaarde van de diverse accommodaties is. Dat lijkt ons extra handig, nu we van plan zijn ons hier 2 x per winter een paar weken te nestelen. We zetten de voor- en nadelen op een rij in de sfeer van: hoe ver is het naar zee, waar zit de supermarkt, is er genoeg Wifi en hoeveel fijne restaurantjes/terrassen zijn er gemakkelijk bereikbaar…? (NB. Dit zijn de belangrijkste criteria, maar ook uitzicht, zonligging t.o.v. het terras, kwaliteit van de bedjes en de badkamer enz. tellen mee) Natuurlijk moet je voor “restaurantjes/terrassen” lezen: schroei-inrichtingen, want de Zuid-Portugeese cuisine culinaire berust voor 90% op de kolengeschroeide vis-aflevering…

Intussen is het hier praktisch elke dag 17 á 19 graden. Dat wil natuurlijk zeggen: de algemene luchttemperatuur in wind & schaduw. Haal die schaduw weg en het voelt ca.22 graden; ga uit de wind én in de zon zitten – en je zoekt vanzelf de schaduw weer op: té heet … Wij kennen hier de omgeving door de jaren heen inmiddels wel zo goed dat we , samen of élk voor zich, gemakkelijk wandel- en fietsroutes kunnen nemen; al of niet voorzien van ook treingebruik. Dat laatste is handig -alle stationnetjes op max. 3 km. van de kust- en ook nog extreem goedkoop. Voorbeeldje: twee stadjes verderop met de trein -met flinke korting als 65+er- € 0,80 p.p. (Daar heb je hier dus geen NS-jaarkaart voor nodig)! Vanuit zo’n stadje langs ’t strand of door de duinen terug wandelen (-of datzelfde tussen twee stationnetjes) is dus steeds een optie. We laten ons leiden door zin, zon en wind … Onderwijl was Michiel (die met z’n camper in Spanje zat) van plan hier, ergens in onze vijf weken, langs te komen. Kasper pikte dit op, had wel zin in een weekje vakantie, en dus spraken af dat Kasper naar Sevilla zou vliegen – waar Michiel ‘m vorige week zaterdag oppikte. Daarna zijn ze beiden in die camper deze kant op komen zwerven. Donderdag j.l. kregen wij dit duo Zonen op ons ‘dak’. Voor drie dagen samen-op trekken. Leuk! Vandaag zetten we Kasper weer op de trein naar Faro (vliegt laat in de middag naar Utrecht) en zwaaiden we Michiel weer uit: hij vertrekt weer richting Spanje – om, met het weer mee, via Frankrijk weer langzamerhand naar ‘ons’ Noorden te trekken. Wij blijven hier dus ‘moederziel alleen’ (óók weer lekker..!!) achter. Maar niet voor al te lang, want …

woensdag a.s. komen de gezusters K. en A., uit het Fryske stadje F., in deze contreien aan…

Ongetwijfeld om hier –uitsluitend met óns nu– hun beider verjaardag te vieren …

            Vanaf Zaterdag a.s. is het al Lente  -korte broekenweer-       …        Wédden ?!

Een paar weken dit nieuwe jaar in – en ’t lijkt alweer verrekte veel op dat vórige jaar en trouwens ook al eerdere jaren hier. Ja, jarén … want op de 15de van deze januari-maand wonen we hier alweer 3 jaar(!).  De échte tijd (die om ons heen) is altijd weer sneller dan de ervaren tijd (die in ons hoofd) … Dat geldt ook voor het alsmaar verouderen, zoals in ons vorig bericht uitbundig werd vermeld, aan de hand van verjaardagen van diverse familieleden en kennissen. Aan dat rijtje kunnen wij nu onze oudste zwager toevoegen: hij werd vorige week 82 jaar.  De tijd snelt langs, wij gaan traag voorwaarts.

Begrijp ons goed: we klagen niet, sterker nog: wij beleven deze levensfase als uitzonderlijk ongebonden en buitengewoon luxe (!) – maar hij dòòòòndert wel in razend tempo langs.

Wat er zoal plaatsvond? : Nadat Kasper (op 1/1) en Michiel (op 2/1) weer naar respectievelijk Utrecht (NL) en Faro (P) waren vertrokken, gingen wij over op ‘business as usual’ Dat betekent hier: een boswandeling, bezoek aan een filmhuisfilm, een boswandeling, een zaterdagje Utrecht doen, een boswandeling, een koffie ochtend (Hanneke), plastic aan de weg (-kleine container -max. 1x p.week), een boswandeling, een ‘Wandelpool’tocht naar Maarn (Joop), een boswandeling, een ‘Fietsclub’tocht en een filosofiegroep bijeenkomst (Joop), een boswandeling en extra conditie-bosrondjes-door-de-modder (Hanneke), een boswandeling (nu samen) én natuurlijk: papier aan de weg (gróte container -max. 1 x p.3 weken).  Verder: Kasper op bezoek, Kea op Skype (elke zondag), Michiel op Skype (te Hooi en te Gras) en zeer regelmatig spelletjes doen -met anderen on-line én op de puzzleplaat thuis(Hanneke) én puur voor jezelf on-line(Joop).  TV, radio en muziekkeuzen hier effe niet meegerekend.

Tevens worden te onzent -naast diverse kranten e.d.- ook veel boeken gelezen. (Ken je dat nog: ‘Boeken’ – en die dan zélf lezen; ’t schijnt dat diverse Landgenoten ze alleen in ‘gesproken’ vorm nog aan kunnen … de stakkerds !)

Tja, wat je niet gebruikt raak je kwijt…

Het bovenstaande geldt ook voor je hersens; maar ik wil het NIET hebben over wat er morgen gebeurt over de Atlantische Plas (en wat er hiér gebeurde bij onze meest recente verkiezingen)… Het geldt helaas óók voor diverse spiergroepen, zo heb ik bij mezelf opgemerkt. De oplettende hondenwandelaar hier, die van buiten naar binnen kijkt, kan mij nu dus ’s morgens rond 9.20 uur driftig zien dartelen op TV2-instructie vanuit “Nederland Beweegt” …

Zo boeren wij braaf voort, in afwachting van 15/2: want dan vertrekken we weer voor 36 dagen naar de Algarve. Intussen hebben we alvast ook maar een 12 daags reisje naar Schotland geboekt; maar dat is pas per 25/8 dit jaar, dus daar zit nog een héle zomer (bootje, havenmeester e.d.) tussen, waaronder ook ons beider verjaardagen – dus dat zien we dán wel weer.

Voor nú treden we elke, veel te vaak een veel te grijze, dag opgewekt tegemoet – tot we weer uitreizen en zo het voorjaar al omarmen halverwege februari.

Sneu eigenlijk wel hè, die bejaarden …

Nadat we vanuit Portugal weer in Veenendaal belandden (op vrijdag de 13de – zónder dat er iets fout ging!) hernam ons leventje weer zijn trage, immers bejaarde, gangetje. Goede vrienden uit Elahuizen kwamen op bezoek. Kasper kwam langs. De Ons mini kerstboompje werd geplaatst, samen met wat extra (ook: mini-) lichtjes. Joop wandelde (elke maandag) met wijkgenoten. Hanneke bezocht haar kapper. De filosofiegroep kwam bijeen – bij ons deze keer. We gingen naar het maandelijkse zaterdagconcert in de nabijgelegen kerkzaal. Hanneke werd gemold door een mondhygiëniste. We gingen (drie keer zelfs) naar het Filmhuis – laatste film: “monsieur Aznavour” (En vanavond naar “De Z van Zus”) Hanneke nam, bij redelijk weer, haar dagelijkse tippel weer op (ga soms ook mee natuurlijk).  Het Jeu-de-Boules ging niet door en ook voor de fietsclub-tocht vonden we het te nat.  Ik liep wel mijn ‘Wandelpool’tocht met een tiental ‘volgelingen’ uit.  Kortom: we vielen direct gewoon in onze vertrouwde Veenendaalse leefwijze terug …  Dat wil zeggen: die eerste anderhalve week, want vanaf de 24ste (tot even na Nieuwjaar) kwamen Michiel -met ’t vliegtuig- en Kasper -per automobiel- bij ons logeren. De ‘donkerste dagen’ brachten we dus knus met z’n vieren door. We bleken -ook op deze, slechts 94 vierkante meter- als vanouds heel aardig met elkaar op te kunnen schieten, uiteraard vaak ook elk met éigen ‘ferdivedaasje’ (zie Frysk woordenboek).  Intussen werd Hanneke’s oudste zus 80 jaar (op 28 dec.) – en onze meest nabij wonende wandelvriend F. zelfs 81 (op 31 dec.)

Ja, ja – als we in de spiegel kijken: Oei!    Of, zoals op een forse drinkbeker alhier te lezen staat: “Ik ben niet Oud, maar in de Bloei van mijn Slijtage”…

2025  Inmiddels – we zijn benieuwd!

Deze titel van het boek van Bilbo Balings (uit: J.R.R.Tolkien – “In de ban van de Ring”) dekt prima de lading, want wij hebben ons de afgelopen weken weer eens prettig laten stoven in het ons zo bekende deel van de Algarve.  Ik doe daarvan hierbij enig ‘verslag-in-beeld’: Dit was ons huisje Met authentiek Portugees interieur (lees: doeltreffend, maar gedateerd..) Je kunt eventueel óók met ‘de trein’ naar het strand Michiel kwam ook spontaan even langs Mét zijn huidige woning.. Verder vaak Zwoel aan Zee gezeten – en gelopen natuurlijk  En veel dooie visjes gegeten! … en dan weer naar huis ….

De in het laatste bericht vermeldde vakantie tocht per caravan blijkt nu ook de LAATSTE te zijn geweest…

Dat zit zo: al sinds 2010 verlengen wij de zomer -of we korten de winter in, zo je wilt- door vanaf half september een week of vijf/zes te zwerven langs de middellandse zee. Dit jaar onderbraken we de winter, of eigenlijk de “lange wachttijd tot het voorjaar”, ook nog door in febr./maart vijf volle weken in de Algarve door te brengen. We waren daarmee nu eens niet zozeer ‘op vakantie’ maar toefden er in een appartementje en leefden min of meer als thuis, maar dan bij ca. 20 graden en vlak aan zee. Naast een prettig wandelklimaat en de aardigheid van een andere cultuur en omgeving (ons inmiddels welbekend van vele eerdere, kortere trips) merkte Hanneke nu bovendien op dat ons verblijf daar een duidelijk positieve invloed had op haar adem capaciteit!

Goed nieuws, dus wij gooien nu ‘het roer om’ en denken aan twee langere verblijven daar per winter. Bijvoorbeeld van begin november tot half december én van half februari tot eind maart. (Binnenkort gaan we nog even twee weken: van 30 nov. tot 13 dec.) Aangezien we met de boot vaak tot eind september goed weer kunnen uitbuiten werd daarmee onze caravantocht overbodig. Zo gezegd, zo gedaan: ons KIPpetje is al verkocht!

Intussen is hier het gewone leven weer begonnen:  kunstclub bezocht, gewandeld op maandagmorgen (met Wijkbewoners), de filosofiegroep is morgen weer, jeu de boules gespeeld, griep- en Coronaprik gehaald, gisteren een Wandelpooltocht gelopen (met 8 meelopers), naar zusje in Ede gefietst , koffie ochtend met bewoners gehad, een paar dagen in Friesland bij Kea doorgebracht – dat soort dingen dus. Eén afwijking was er wel: ik liep een blaasontsteking op. Het duurde even voor we dat door hadden, want eerst leek het een mogelijk gevolg van de Coronaprik. Maar goed, ik ben bijna door m’n penicilline kuur heen en alles lijkt weer normaal. Dus ‘hoe het nu gaat’… ?

Zoals de roemruchte Pa Koudijs altijd al zei: “z’n Gangetje!”

 

NB: Michiel trekt in zijn camper inmiddels (na Noord-Spanje) Portugal door. Hij toeft nu nabij Lissabon.