danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

De mooie dagen worden alhier prachtig besteed: ondergetekende bouwde bijvoorbeeld, naast een nieuw afdakje boven de toegangsdeur, ook een appartementen-complex voor de insecten rond- en in onze tuin:  Verder gingen we beiden naar de Kids op zaterdag, maar dan “apart-together”: Joop ging eerst ruim 20 km. wandelen bij de Loonse- en Drunense duinen en daarna door naar Kasper in Tilburg; want die had twee kaartjes voor Randy Newman bemachtigd!  Hanneke wandelde intussen háár 20 km. nabij Utrecht rond, om daarna door te gaan naar Michiel. (22 km., zegt Hanneke, én dan nog van CS naar Michiel = 25 km…) We bleven elk slapen bij één der zonen dus en kwamen op zondagmorgen allen weer bijeen in Lunteren – om daar een warme zondag lui door te brengen in het bos. Vandaag krijgen we etertjes en plegen we voorbereidingen: want morgen trekken we de boot uit de mottenballen vandaan en gaan we weer scheep!   Lekker hè, dat kersverse voorjaar zo onstuimig in de aanbieding…

[ter Herinnering: óp de foto klikken = de foto vergroten]

Omdat er, met name op winterse dagen, maar bar weinig gebeurt met en rond het onderhavige duo Bruins-Koudijs, vragen wij ons met regelmaat af of er nog wel een hond (of kip) is die daarover nog iets zou willen vernemen…  Goed, tijdens en direct ná ons wegvaren (in 2006 alweer) uit het tot dan toe gevoerde bestaan, was er reden genoeg voor een blogje zoals dit. Het onderhield toen de zojuist ‘nagelaten’ contacten. Tot onze verrassing ontvangen we echter nu en dan signalen, soms ook uit minder verwachte hoek, dat er nog altijd trouwe volgertjes zijn. (Volgens het meelopende statistiekje zijn dat er gemiddeld zo’n veertig) Behalve familie en andere heel nabijen behoren daar, zo bleek onlangs, ook een mede bootjesvaarder uit het verre Grou bij én Michiels vaste vriendin uit het soepkippendorp in het hoge Noorden, “die het vooral leest om te zien hoe ’t met Michiel gaat”. (Kun je nagaan hoeveel hij spontaan van zich laat horen!)  Omdat er dus vaste lezertje blijken te blijven én het doorleuteren ondergetekende, zoals bekend, geen enkele moeite kost zal deze berichtjes-diaree dus gewoon aanhouden  … [Het levert na zes jaar een vrij uitgebreide levensgeschiedenis op als je terug bladert: al heel veel beschrijving, gedachten en beelden; zelfs ik keek er van op hoeveel]

Gisteren klusten wij bij in het kader van wat nu “NLdeed” genoemd mag worden. Uit televisiebeelden bleek dat onze nationale Bea ons daarin reeds was voorgegaan: zij waste een hond. Dat deden wij niet, maar wij wasten wel onze varkentjes (ook een mooie term voor klussen, nietwaar): we meldden ons daartoe bij een zorgboerderij vlakbij. Hanneke werd aan het wieden gezet in de tuin en ik teerde er een schuur (en ook aardig mijzelf). De dag daarvoor liepen wij rond in de heuvelige bossen tussen Arnhem en Wolfheze in een gezellig Wandelpool gezelschap. Er werd zoals gewoonlijk daarbij flink wat afgezwamd. (Door anderen natuurlijk: ik was mijn zwijgzame zelf..) Mijn trouwe gade had kennelijk een baldadige bui: ergens onderweg zag ik haar ronduit innig voortgaan met een oudere heer (!)   Nog iets verder waren we niet meer de enigen die zwamden: we kwamen ook anderen tegen – zie foto. Het waren twee prachtige, maar ook redelijk vermoeiende dagen. Vandaag hebben we onszelf daarom maar weer eens een rustdag toegeschreven. De kerkklokken roepen wel, doch tevergeefs: ’t zal wel een gemakkelijker stoel met een e-boekje ernaast worden …

Bovenstaande titel is de afkorting  van een variant op onze leuze (die wij aan een oude wandelvriend opdeden): “Wij Wandelen Waar & Wanneer Wij Willen!”  Dit motto passen we in het dagelijks leven nu al jaren vrolijk en in toenemende mate toe.  Inmiddels is buiten lopen namelijk allang niet meer alleen een ‘vrijetijdsbesteding met ingebakken conditieonderhoud’.  Het is veeleer een vast onderdeel van het bestaan geworden.  Zo merken we dat we ook nauwelijks meer een lift of roltrap nemen als er ook een gewone trap naast zit.  En dat we hier in Utrecht nu steeds naar en vanuit de binnenstad of het station niet de stadsbus pakken, maar gewoon gaan lopen.  Ook als we er in die binnenstad al gauw een kilometer of zes tot acht op hebben zitten én met een tas vol spullen sjouwen.  Dinsdag liepen we in een ‘driekwart dagtocht’ in 17 km. van Woerden naar Breukelen (foto)  Maar op gewone dagen wordt ook vaak gelopen, zoals gisteren nog: naar het Centraal Museum aan de andere kant van de stad liepen en later door de regen terug – met boodschappen toch.  Eigenlijk beginnen een paar kilometer per dag als  ‘sociaal’ minimum aan te voelen en doen we ook vaker ‘winkels Lunteren’ lopend vanuit de Boshut .  Grappig natuurlijk voor lieden zoals wij, die anderszins ook zéér te motiveren zijn voor het langdurig en comfortabel zitten met een (e-)boek in de hand(!)  Vanaf vandaag zijn we weer in Lunteren, dus weer op de eigen bank, maar met hetzelfde (e-)boek.  Zaterdag gaan we naar het stripmuseum in Groningen.  Daar is een grote  Jan van Oort-expositie ( Een tekenaar, die onder de naam “Jean Dulieu” vooral bekend is als de schepper van ‘Paulus de Boskabouter’.  Ik bewaar aan zijn werk niet alleen goede herinneringen, maar heb er als kind ook de nodige tekenlust aan te danken gehad).  We gaan treinen, dus dat wordt weer een ándere bank met datzelfde  (e-)boek: nu een voortsnellende!  Dan zondag naar de ‘Brandsma Vletclub’, de voorjaarsbijeenkomst in Leusden (wellicht voor de laatste keer(?). Dus jullie merken op deze bladzijde weer eens: ook als je niets doen tot levensstandaard hebt verheven staan er nog steeds allerlei dingen in je agenda …
We wachten op het ultieme voorjaarssignaal: weer in de boot willen springen ! 

In deze Wachttijd (zie vorig Bericht) gebeurt er nog steeds niet bijster veel. Een paar voorjaarsbloemetjes en steeds fellere vogelgeluiden en that’s it; voorlopig tenminste. Wel extra véél boeken te lezen natuurlijk – zeker nu we allebei kunnen kiezen uit meer dan 4.000 titels, zit je niet gauw zonder lekker leesbaar leesvoer.  Onlangs zelfs al voor het eerst dit jaar op hemdsmouwen BUITEN !  Lekker, hoor.  Intussen lopen we natuurlijk minstens wekelijks gewoon een dagje door.  Soms met z’n tweeën, bijvoorbeeld de ‘Grebberoute’ ( vanaf NS station de Klomp zo’n 17 km. rond Renswoude) en dan weer met de wandelpool (bijv. gisteren, zie foto).  We hielden aan de onderlinge contacten tijdens het lopen gisteren vermoedelijk ook een aardige Oud-en Nieuw besteding over; doch daarover wellicht weer meer als de overgang 2012 – 2013 werkelijk in zicht komt (we hebben de vorige nog maar net verwerkt, tenslotte).  Intussen met de hoge drukspuit alvast -vol verwachting- tuinstoelen, fietsen, enzovoorts schoongespoten.  Vanaf vandaag zitten we weer een tijdje in onze hoofdwoning te “Uúteregg“…

Hallo familie, vrienden (en een enkel hardnekkig -ook welkom- meekijkertje ‘van buiten’).  Een blogje als dit gaat eigenlijk over “wat doen ze” en is dan ook opgezet vanuit de overweging dat wij ruim (=bovengemiddeld) uithuizig zijn en daarmee wellicht ook wat meer uit het zicht van vrienden en bekenden zijn dan gewenst is. Een stukje aanvulling op de directe omgang in tijden van fysieke afstand dus. Dat maakt het regelmatig (wekelijks)  weergeven van highlights in ons reilen en zeilen midden in de winter niet makkelijk: want we doen immers niks. Of bijna niks. Eigenlijk zitten we, nu de winter langzaam afloopt terwijl de lente er nog lang niet is in een soort “wachtstand”: we wachten op weer lekker naar buiten kunnen, vrij en blij bewegen ‘buiten de deur’. Dat delen we vast met velen: van dat wachten beginnen we ons jaarlijks zo ongeveer nu bewust te worden. Want het daglicht neemt toe. En de vogeltjes kondigen qua lawaai de lente aan. Ze bezoeken ook onze nestkastjes al. Veel te vroeg, vrees ik: zo wordt de reële wachttijd al gauw twee maanden. Vooralsnog zijn we vermoedelijk zolang nog vooral ‘braaf binnen’.  Hoewel ik er persoonlijk natuurlijk al even tussen uitkneep, al was ’t maar een weekje (zie eerdere berichten). We doen ook nu wel iets  natuurlijk.  Zo ben ik op de zondag na thuiskomst van Harderwijk naar Kampen (Roggebotsluis) geschaatst.  Daar ben je trouwens een aardige dag aan kwijt: 1.per auto naar H’wijk(50 min.), 2.schaatsen naar R’bot 40km.=120 min.), 3.liften naar Kampen NS (15 min.), 4.treinen naar H’wijk, (70 min.) 5.lopen naar de auto (5 km.=60 min.), 6.met de auto naar huis (50 min.). Al met al een uurtje of vijf, zes dus.  Verder zijn mijn Geliefde en een aantal andere wandelpoolers woensdag j.l. met ondergetekende meegelopen van Lunteren CS (!) dwars over de Veluwe naar Arnhem CS (27 km., ook een dagtochtje dus). De andere lopers hebben we daar na de vrolijke ‘na-zit’ op de trein gezet, waarna wij ons met een dineetje en gezellige kout hebben laten verwennen door nicht Marjan en achterneef Daan zo’n 2 km. verderop in Arnhem. Later op de avond zijn we alsnog weer naar Lunteren getreind. [Roemruchte echtgenoot Gertjan was er niet: hij was elders een zakelijk weerwoord op de economische crisis aan ’t formuleren. Hij gaat -crisis of geen crisis- trouwens meestal ‘bergopwaarts’; zie daarvoor:  www.klimmentegenms.nl ]   Hier komt nu (zaterdag) zo dadelijk onze jongste uit Tilburg aanwaaien om ons weer verder deze ‘vroege nadag’en van de winter door te verpozen. En zo gaan we voort met ademhalen, lekker(!) eten, een glas drinken een schermpje, een boek, fiets of loopje.  Erg saai hè?!

Ach: Er zijn mensen in de wereld voor wie ‘wachten’ op deze manier een feestje zou zijn.

          P.S.: Er staat ook weer een nieuw verhaaltje op www.verhaaltjes.nl

Sedert vannacht is ondergetekende weer ‘bijgezet’ als potentieel aanwezige in onze Kabouterstee.  Tót die tijd leefde ik een leventje als een Kat in Portugal (zie foto)  Dat is dus net zo iets als “God in Frankrijk” denk ik.  Hoewel: Thijs had juist bij aanvang van déze week een nieuw huisje gehuurd – dus dat werd onder meer verhuizen geblazen.  (Niet te gek hoor: lampjes ophangen, doosjes verplaatsen e.d.  Het échte meubel-sjouwwerk geschiedt gelukkig door enige stevig gebouwde heren ná mijn vertrek!)  En voordat jullie spontaan in medelijden uitbarsten: er bleef ruim voldoende tijd over om twee dagwandelingen van een km. of 18 te maken, visjes aan zee te eten en koffie of witte wijn op heet-zonnige terrassen aan te slaan …  Intussen werd mijn Gade -langzaam lekker ingevriezend in ons eikenbos- entertained door onze Zonen (en leeg is dus de wijnkast weer…) waarná zij nog de geest kreeg en de keuken vroegtijdig in ‘de voorjaarsschoonmaak’ donderde.  Of je nu dus wel of niet in en uit vliegtuigen hopt, of gewoon thuis blijft: het leven gaat gewoon door !  Kwestie van ademhalen – en ’s morgens levend opstaan natuurlijk …

Gisteren wandelden we door een zonovergoten, maar toch behoorlijk ijzig landschap, – 5 C : zie foto 1.  (We liepen m’n 26 km. tocht van Lunteren naar Amersfoort met een zestal andere Wandelpoolers)  Morgen zou ik er bij kunnen lopen als op foto 2, want ik stap zo dadelijk in Düsseldorf-Weeze op een vliegtuig naar Faro, Portugal. Deze foto is van de laatste keer dat ik ff naar Thijs was, óók in februari. ’t Kan echter dit keer wel een slagje minder zijn, want volgens Weer-on-line komen de dagtemperaturen rond de 15 graden C. te liggen; drie graden lager dan toen. (Maar dan wordt ’t uit de wind en in de zon evengoed wel 20 graden)  Thijs blijkt intussen -sinds eergisteren serieuze- verhuisplannen te hebben, dus dat wordt vooral een weekje schroeven uitdraaien vanaf een krukje, zo valt te vrezen(!)  Jullie horen er wellicht meer over vanaf de 10de, want dan ben ik weer terug.  Intussen heeft Hanneke natuurlijk een weekje “vrij spelen” …

Ter Herinnering: op de foto klikken = VERGROTEN …

Terug in het Bos, inderdaad.  Want wij waren een dagje of zes Utrecht aan het “proeven”. Omdat Michiel plotsklaps een dag of negen in Colombo (Sri Lanka) onder een palm in de zon ging zitten -en daar gelukkig uitsluitend ‘Tamme’ Tijgers ontmoette- was daarvoor ter Griftstraat volop gelegenheid.  We hebben dus ruimschoots ‘geStad’ en daarbij natuurlijk diverse appartementen complexen bekeken. Vooralsnog alleen van de buitenzijde en via Funda.  Ook hebben we de droogste dag (gisteren) benut om vanuit Hilversum via Nw.Loosdrecht naar Maarssen te wandelen en van daaruit langs de Vecht terug naar “onze” woning in ‘Witte Vrouwen’. Met ruim 26 km. en praktisch uitsluitend over verharde ondergrond wel weer genoeg voor conditie-onderhoud en warme voeten … Wel een goede oefening voor de volgende week woensdagse Wandelpool wandeling (van Lunteren ‘CS’ naar Amersfoort). Ook 26 km., ook (meerendeels) verhard.  Daarna gaan Hanneke en ik weer eens (tijdelijk) latten – doch daarover later meer !

Na ruim vijf dagen ‘off line’ te zijn geweest (waarbij KPN zich niet van haar meest betrouwbare zijde liet zien) hangen we sinds gisteren weer aan ’t World Wide Web.  Wat is er allemaal voorgevallen in die tijd?  Weinig natuurlijk, want jullie weten dat jong-bejaarde vroeg-uitgetredenen zoals wij nijver trachten zo min mogelijk om handen te hebben.  Niettemin spoed het leven zelf zich feiten producerend voort – en wij moeten mee.  Zo zijn we langs twee grotere Botenverkopers geweest om ons te oriënteren voor later dit jaar.  Ook werden we uitgenodigd door een ons welbekende groep Elahuizers om een dagje met hen te toeven, te wandelen en te eten. Daarbij pitten we in Friesland bij onze toenmalige achterburen (E’huizen) die nu onze part-time buren zijn (in Lunteren) en die dus even dubbel met ons opgescheept zaten.  Nog een nachtje bij een oude vriendin in Franeker gaf ons daarna de gelegenheid om echte oude van-de-leg-kippen te kopen in Dronrijp; de kippen die -in deze zelfde doos- massaal naar Afrika gaan. (Daar herkennen ze de Friese ‘pompeblêden’ -waterlelieblad- niet  en zegt men “Hartjesdozen”)  Belachelijk goedkoop en ECHTE kip, klaarmaken als wild dus. Hanneke had enige tijd geleden op ‘vakantieveilingen.nl’ ook nog een etentje in een Grieks restaurant in Wageningen ‘gescoord’ en daar hebben we vrijdag een dagtocht te voet van gemaakt:  Auto ’s morgens nabij dat restaurant neergezet, gewandeld naar de Wageningse pont, aan de zuidzijde van de Rijn vervolgens richting Rhenen.  Koffiestop in ’t Veerhuis bij Opheusden: niet  over gevaren maar door naar de brug bij Rhenen en dan onderlangs de Grebbeberg terug naar Wageningen over de noorddijk.  Om -na nog wat Wagenings winkelkijken- zo rond 18.00 uur in voornoemde Griek te belanden.  Zo’n 24 km. naar je avondeten toe lopen dus eigenlijk. En zo dadelijk gaan we weer “even in de kinderen knijpen”, dus: tot een andere keer weer !

Het is dus 2012. Tot voor op heden wordt dit jaar vooral uitgesproken als “tweeduizend twaalf”.  Maar deze week hoorde ik voor het eerst “twintig twaalf” opduiken.  Logisch natuurlijk, want we zeiden ook “negentien negentig”.  Al met al begint het jaar alweer aardig ‘in te burgeren’ (zonder -cursus !) want: de eerste wandelpool wandeling is -gisteren- alweer geweest en de kerst versierselen zijn -vanmorgen- weer opgeruimd.  Wat nog niet ‘normaal’ is, is het weer en daarvan afgeleid: ons slaappatroon.  Kort samengevat giert het zo guur dat we ons ’s morgens nog maar eens extra omdraaien.  Vol welbehagen!  (Daarin ijlt de kerst retoriek dus nog even na …)