danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

Het voorjaar laat nog op zich wachten en zoals jullie weten ondernemen wij nooit eens iets – en daarom vervelen wij ons natuurlijk te pletter! Waarschijnlijk keken we elkaar tijdens dat vervelen een keer extra schaap achtig aan, want we besloten plots tot een twee daagse time-out: in Drenthe.  Daar keutelden wij vrijmoedig door de kille en stille natuur – slechts bevolkt door wollig vee want de Drenthen zaten, heel verstandig, bínnen.  Daarna stortten wij ons een kleine 24 uur achtereen in een all-in arrangement te Assen; waarbij we onszelf zó krachtig verwenden, dat ondergetekende nu nog z’n kater niet kwijt is en -wat erger is: nog minstens drie weken krachtig moet lijnen om alle kilo’s en het volledige postuur weer tot de oude staat terug te dringen!!  Lekker is dus in de tijd gezien niet zozeer éne vinger, maar eerder vele wéken lang …

Ik blijf dus herhalen: het leven van vrije- en blije jeugdig bejaarden valt niet mee !

Mede omdat zo heel nu en dan een (mid)dag al éven aan de lente doet denken. En wij de winter en met name het binnen toeven daarin, al heel gauw lang zát vinden.  Mede daarom vermoed ik dat de tijd dat wij weer in ons schip klimmen niet zo ver meer is.  Er zijn nog meer tekenen:  zoals het feit dat de tocht op de 16de naar Apeldoorn alweer m’n laatste Wandelpooltocht van deze winter was.  Met de lente dus al wat in de kop vond ik dat ik dit wandelseizoen maar met een groot gebaar moest afsluiten.  Ik heb daarom gisteren een ‘oud’ voornemen ingelost: wandelen naar Michiel op de Griftstraat in Utrecht.  Dat bleek uitstekend te gaan, vertrokken om 08.00 kwam ik op Griftstraat 124 aan om 16.50 uur. Binnen de 9 uur dus. Trekken we daar de vier relatief korte pauzes vanaf dan is dat in zuivere loopttijd 7.40 uur.  Oftewel 5.5 km. per uur. Dus hebben de Wandelpoolgenoten wel gelijk als ze roepen dat ik mijn wandeltempo niet met ’twee schoentjes’ moet classificeren maar met ’twee-en-een-half-schoentje’ (zie www.wandelpool.nl)  Terug kijkend viel het me alles mee.  Niet zo héél moe, maar wel voldaan dus. Vandaag weer geheel de oude, zelfs geen spierpijn.  Dit oudje doet het dus nog best – sprak hij zich zelf tevreden toe.  [Hier even lekker opscheppen mag vast wel van jullie ..]

PS. Kan ik iemand strikken voor een drie-daagse Lunteren > Tilburg, naar Kasper..?

Zoals jullie bekend is, is er in de winterdag -zo van november tot maart- praktisch niets te melden van ons uit; enkel wat ‘dingetjes’ misschien.  Hierbij dus maar wat van die ‘dingetjes’.   Joop liep zijn laatste eigen Wandelpoolloopje van dit voorjaar : met z’n zessen van Lunteren naar Apeldoorn, een werkelijk prachtige dag, zo’n 33 km.  We gingen hier weg om 09.40 en waren daar om 17.00   Hanneke kon dit nog niet meemaken, maar haar knie gaat nu fiks vooruit – wandelingen van zo’n km. of 10 komen tot haar opluchting weer in ’t zicht. Michiel kocht een heuse sportcoupé: een spiksplinternieuwe Mazda MX5 !  Hij moet er natuurlijk met een schoenlepel ingewurmd worden en heeft dan nog maar 15 mm. ruimte tussen zijn schedeldak en het ‘auto’dak – maar hij heeft nu net als z’n Pa 160 pk. onder z’n pedaal.  Omdat hij daarbij wél gauw zo’n 400 kg. lichter is, spuit hij natuurlijk nóg sneller weg…  Intussen was de zus die direct (d.w.z. ca. 5,5 jaar) vóór Hanneke komt vandaag 65 jaar: wij gaven haar dus een rollator en andere onmisbare attributen voor lang-levenden.  Kasper vordert inmiddels met de opzet van onze nieuwe ‘gratis KinderVerhaaltjes-Website’;  ik bén al vertellend al te horen via ’t World Wide Web; maar we houden ’t adres nog even onder de pet, want e.e.a. is nog lang niet af…  Tenslotte is men al een week of wat bezig met grove streken het Woud rondom ons “uit te dunnen” – zeg maar: praktisch rondom ons weg te slopen… Tijd dus voor jullie om de komende weken op te draven, teneinde de zaak in ogenschouw te nemen en ons troostrijk op te beuren … dat mag ook toastend onder onze terras-den natuurlijk !  Groeten uit het (nu al veel lichtere) Woud ten Berge !

We zijn weer terug in ons tweede thuisadres. Terug van een paar dagen klussen op ons eerste thuisadres: in de Griftstraat 124 te Utrecht dus.  Nu jullie dit lezen zit Michiel er daar dan ook weer ‘opgefrist’ bij.  De eerste lenteachtige dagen zijn hier intussen gesignaleerd:  Eergisteren zaten ondergetekende en zijn grote Liefde weer voor ’t eerst ongejast in het Zonnetje voor onze Boshut en gisteren benutte ik het werkelijk prachtige weer door zo’n slordige 30 km. door de natuur rond Bunnik en Austerlitz te lopen met ene wandelpoolploegje.  Nu is het heel wat heiiger, tijd dus voor ’t bijwerken van ons digitale fotoarchief, enig auto-uitzuigen en afspoelen  en dergelijke zaken meer.  Kasper is intussen bezig met de opzet van onze nieuwe verhaaltjespagina.  ’t Ziet er smaakvol uit in eerste opzet.  Zodra de Site praktisch ook goed lijkt te werken meld ik ’t jullie als proefkonijnen: dan ontvangen wij graag commentaar alvorens de site openbaar te maken…

We hebben vorige week  mijn aloude Märklin HO-Modelspoorbaan verkocht via ‘Marktplaats.nl’.  Hij begint nu in Putten aan een derde leven. (Lag voor ’t eerst uit in Doetinchem rond ’78 en daarna in Franeker om en nabij ’85)  We snelden daarna toen een paar dagen naar Fryslân (gans Boppe dus):  Eerst voor een feestje van twee oude bekenden die dezer dagen tezamen 145 jaar worden.  Stókoude bekenden dus… Aansluitend gelogeerd en rondgekeken in het ons nog welbekende Franeker en omstreken.  En op de laatste dag belanden we nog even bij onze varensgezellen van de ‘Berlijnvakantie’ uit 2010.  Zij wonen te Grou; dus ook nog langs de boot in Terhorne om te zien of alles  ‘kits’ leek (dat ‘ie nog drijft bijvoorbeeld) – dat bleek ’t geval.  Nu zijn we weer in onze ‘Hut ten Bosch’.  Maar maar kort…  Want morgen nog mijn wandeltocht naar Arnhem (zie ook:  www.wandelpool.nl – 2.2.10).  Dan donderdagmorgen rijden voor de Wageningse Universiteit en direct daarna een weekje Utrecht om ons hoofd- en Michiels huisadres een interne opknapbeurt te geven…  We zijn dus even te druk om iemand te ontvangen – maar dat blijft niet zo natuurlijk

Zoals hier al eerder vermeld werd, kochten wij onlangs een andere auto. Het voornaamste doel daarvan was trekkracht & gewicht ten behoeve van het sleuren van onze caravan.  We hebben met 950 kg. leeggewicht, 4.5 meter bovenbouw en de zeer schuine voorkant van een KIP weliswaar een niet zo’n erg moeilijk rolpaleisje; maar ik vind ’t wél lekker om zoiets ook gewoon over Alpen en Pyreneeën te kunnen sleuren – en natuurlijk moeiteloos met elke vrachtwagen mee te kunnen…  Dus moest onze nieuwste Koets, onder een braaf middenklasser uiterlijk, wel  een monster worden:  1455 kg. leeggewicht en een 2.235 cc motor onder de deksel, die vrolijk 160 pk. ophoest.  Dat je daarmee ook ruim 220 km/u kunt rijden interesseert mij minder -als ik zó hard wil ga ik liever echt vliegen- maar het volgende is wél belangrijk:  Een gewichtsverhouding caravan-auto van minder dan 70% draagt stevig bij aan de rijstabiliteit.  Bij 80 á 90 km/u meestal nog in de 6de versnelling kunnen rijden bevordert het rijcomfort aanzienlijk.  Vanuit stilstand nog weg kunnen rijden tot ruim 13% helling is ook een prettig idee, vooral bij veel ‘haarspeldbochten’.  En tenslotte maakt het feit dat v.a 20 km/u zelfs hellingen tot 35% geen problemen geven eigenlijk alles mogelijk, dan wel oplosbaar. Hieronder ons kersverse Monster in beeldNatuurlijk is dit pas interessant in de nabije toekomst.  Déze dagen gaan voorbij op de manier die wijlen mijn schoonpapa steevast “Z’n gangetje…” noemde: Er wordt wat (heel lekker!) gegeten, (idem)geslapen, veel gelezen, regelmatig  ‘gebankierd’ (vooral door Hanneke), regelmatig gelopen (meer door ondergetekende; gisteren nog 26 km. met 8 ‘volgelingen’) en mensen bezocht.  Dit laatste vooral via verjaardagspartijtjes, zoals onlangs bij een zwager die al 68 op zijn teller boekte en binnenkort in Friesland waar voormalige overburen samen reeds 145 jaren registreerden.  Als je dus in de huisspiegels nog niet mocht merken dat je oud wordt, dan houdt men je wel spiegels van elders voor …  Doch niet getreurd: vandaag scheen de zon weer eens -en vanuit een iets hoger standpunt- en prompt  melden alle gevleugelden hier uitbundig dat naar hun mening de lente alweer om de hoek ligt.

Het lijkt óns wat voorbarig, maar we zullen zien.

In en rond Kabouterstee gebeurt eigenlijk niets in deze, ietwat vale, dagen. Nou ja, niets: het kleingedierte buiten heeft de Lente alweer in de bol nu sneeuw & vorst weg zijn – er zijn meer vliegbewegingen op ons terras dan Schiphol ooit zag.  Ook laten konijntjes & eekhoorns zich niet onbetuigd.Wij echter lezen een boekje, kijken een filmpje eten eens een Pizzaatje buitenshuis (want er is een heuse Egyptenaar neergestreken in de Dorpsstraat) en we doen eens een tukje.  Kortom: geen reet al met al.  Vandaag wel even een bejaarden-toertje toegevoegd: kijken naar HW op de Lek (hoogst sinds jaren) middels een dijken-rond-ritje over Wageningen, Rhenen, Opheusden, Heteren en Renkum… Voor lopen is het voor mij te nat en voor Hanneke te ver – dus tel uit je winst!

Het kopje boven dit bericht had ook “Balen op de Bank” kunnen zijn. De Baler (of Baalster) is Hanneke.  Zij dacht met haar rug weer ‘boven Jan’ te zijn en liep daarom weer één keer mee met een relatief korte Wandelpoolloop (ca. 20 km.)  Helaas bleek dat te vroeg: ze forceerde een knie en nu doet de slijmbeurs onder de knieschijf moeilijk. Dat blijkt zó pijnlijk dat ze soms nauwelijks in beweging kan komen.  Arts-instruktie: langdurig ontzien – minstens twee maanden niet lopen op afstand.  Vandaar dat Balen op die Bank …  Ondergetekende loopt intussen natuurlijk gewoon door.  Hoewel, gewoon: mijn tocht van afgelopen woensdag (de 2de van dit seizoen, niet te lang met23 km.) was de zwaarste van de zes die ik tot heden organiseerde!  Zelf had ik gedacht dat de meeste sneeuw al wel weer weg zou zijn in Bos en Hei, maar dat bleek geheel anders uit te pakken: half gesmolten sneeuw en eerder aangereden ijs bleken op vele plekken tot spekgladde ijskoeken te zijn samengevroren…  Er werd dus veel -en vrolijk!- geglibberd, maar alle zeven wandelaars kwamen wel heel aan gelukkig.  Verder gebeurd er niets in ’t winterbos.  Alleen extra veel vliegbewegingen en aanlopers gericht op onze bijvoeder praktijken,  van eekhoorn en parkkonijntje tot grote rode specht – ze weten ons culinair wel te vinden.  Intussen smelt nu de sneeuw en vooral het ijs écht goed weg: dus we worden gestaag weer mobieler.  Vanmiddag bezoek uit Voorthuizen, die dachten natuurlijk: “Nu komen we er wel weer door”…

Op de grens van twee jaren nog even een (2010 afsluitend) berichtje.  Eergisteren vierden wij de 66ste verjaardag van Hanneke’s zus.  Een zeker teken dat ook mijn gade op leeftijd geraakt, al ontkent zij zulks steevast…  Het weerhield haar er niet van weer mee te wandelen met een ca. 22 km. ‘wandelpool’tocht door de Zeister bossen.  Ze liep die uit en is dus redelijkerwijs eindelijk onderweg naar volledig herstel.  Wij komen in deze Winterse Wandeldagen sedert kort ‘goed beslagen ten ijs’: zie foto. Onze vrijwilligers-klusjes (Hanneke heeft inmiddels een paar oudere dames en hun woon-voorziening ‘geadopteerd’) nemen ook gestaag meer tijd in beslag in vullen dus onze winterse dagen hier in ’t woud mede in;  naast boeken, (glüh-)wijn, visites, zeer smakelijk eten en wat dies meer zij.  De jaar-wisseling zullen wij dan ook behaaglijk hier in ons stulpje doorbrengen dit keer.  Om dan vermoedelijk (ijs en weder dienende)  op 2 januari in Zuidwest Friesland een flink aantal oud-dorpsgenoten weer eens uitgebreid te ontmoeten bij een gezamenlijke wandeling en dito etentje.  Verdere berichtgeving: 2011 …

Jullie allen ook alvast een prettige start van alwéér een Nagelnieuw Jaar toegewenst !

Gisteren liep ik, met een klein ‘Wandelpool’gezelschap van 7 personen, IN de Kerstkaart rond.  De sneeuw was hoog (zo’n 15 cm), lag overal (ook op ’t kleinste takje) en het was een prachtige (windarme, verstilde) dag.  We liepen een relatief korte route (ca. 20 km.)  Een afwisseling van bossen, akkerland en stuifzand en vooral: heel heuvelachtig.  Aanleiding tot verrukkelijke vergezichten én tegelijkertijd vol intieme tekens van wildleven – in de vele sporen die daarvan getuigden.  Mijn Geliefde kon nog niet mee: zij wordt nog krachtdadig (en pijnlijk!) ontknoopt door een daartoe bevoegde “-Peut”; het laat zich echter aanzien dat ze binnenkort weer van de partij kan zijn want de vooruitgang is inmiddels onmiskenbaar…

’s Avonds waren wij, door de onderzoeker waaraan ik als vrijwilliger vervoersdiensten verleen, genood aan te schuiven bij het ‘Christmas Diner’  van de afdeling ‘Human Nutricion’ van de Wageningse Universiteit.  Grappig weer eens omringd te worden door zoveel jong spul.  We kregen zelfs een heus Kerstpakket mee.  Dat worden er dan drie, want voor Hanneke en mij staat er elk ook al één bij Michiel – die ze vrijdag mee zal brengen.  [ Ja, jullie weten het: wij geprépensioneerden hebben het zwaar! – Aan Kerstpakketten in dit geval. ]

Fijne Kerstdagen Toegewenst Allemaal  !! –  vanuit ’t Kabouterbos