danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

Ondergetekende is, ijs en weder dienende, weer in ’t grote -en nu ook zeer witte- bos beland.  Van daaruit hebben wij inmiddels ook al een ‘Partner’ ingeruild (we hebben toch elkaar nog…)  We kregen er een Luxe “BigBoss-Sedan” voor terug.  Het ding zit vol fraaie snufjes, vooral gericht op comfort en veiligheid.  Het ging echter vooral om het pittige motorvermogen (Peugeot 407, 2.2 ltr. – 160 Pk) waarmee we ons rollend vakantiematerieel voortaan zelfs zó over Alpen en Pyreneeën zullen kunnen rollen…  Laten zien kunnen we onze nieuwkomer nauwelijks: hij staat hier geheel ondergesneeuwd te wezen.  Wel een contrast trouwens met wat nog slechts enkele dagen geleden is:  zie foto !

Schrik maar niet vrienden: ’t is maar tijdelijk. Hanneke vind je ook de komende week gewoon in het bos bij buitentemperaturen rond 0 graden. . . Ondergetekende zit dit bericht intussen via een vrije WiFi-verbinding in te toetsen op m’n telefoon op een zonnig plein in Tavira. Het is nu 23 graden, ik zit onder een flink gevulde sinaasappelboom op een witmarmeren bankje. Achter me de getijden-rivier waarop de vissersbootjes nu met de vloed mee omhoogkomen. Er speelt een gitarist in een nis van de ‘Romeinse Brug’ en een zoele wind beweegt de grote palmen voor de oude vismarkt, waarin nu kleine winkeltjes zitten aan een halfopenen binnentuin. De ‘Café con Laite’ kost hier op een terras welgeteld 1 euro. . . Begrijpt iemand van jullie nog waarom we allemaal nog steeds in het Kikkerland wonen? (Laten we gewoon vertrekken – en niks tegen Wilders zeggen, zijn we die ook mooi kwijt . . !)

Ten huize van de Bruinsjes is zonder meer traditie
dat ik rond 5 december gewoon elk jaar elk kind zie.
(Waarbij natuurlijk dan de leeftijd van zo’n “kind”
van geen enkel belang blijkt voor de al aloude Sint…)
Hoewel niet lijfelijk aanwezig ter Acacia, ook dit jaar,
heeft de Goedheilige de wind er danig onder, zeg dus maar.

Zó zaten wij gevierenlijk vandaag bijeen en bij dezen
goedbedoelde rijmwerkjes als ’t onderhavige te lezen.
En ook ontpakten we, als vanouds ernstig verblijd,
steeds opnieuw, joyeus geroerd, elk onze kleinigheid.
Doe daar dan d’ obligate Chocoladeletter nog eens bij
en alle vier zijn we telkenjare als een kind zo blij…

Ach dit jaarlijks wonder, gewrocht door onze Sint en Piet,
schuilt natuurlijk in de glühwein, verzen of kadootjes niet.
Nee, het aanstekelijk herhaalbare zit ‘m hierbij toch echt in:
het herhaalbare van een zonder meer aanstekelijk gezin !

(voor mijn Zonen)

Teruggekeerd in ons geliefd Eikenbos draven wij weer driftig van hot naar haar (uiteraard tussen een glas wijn en een goed boek door). Want zelfs in onze gerijpte staat ziet een mens kans zich druk te voelen. Zo staat Hanneke nog altijd niet geheel rechtop, maar lonkt zij niettemin naar een vrijwilligers klusje hier dichtbij. Intussen is haar opgave voor de vakantieweken 2011 de deur weer uit en bezoek(t)en (zij)wij te pas en te onpas deze of gene zus teneinde bij te kouten. Tuin en omgeving zijn weer ontbladerd en ontnaald, de caravan is voor zijn “Nazorg” naar de verkoper gesleurd. Onderwijl rijd ik me het schompes aan oudjes (nóg ouder!) van en naar de Wageningse Universiteit en werd daarvoor gistermiddag tussentijds beloond met een ‘High Tea’ aldaar -men fluisterde zelfs al van een ‘Kerstpakketje’ (!)  Net als u allen zijn we voorts weer aan het Sint-voorbereiden: onmogelijke cadeautjes verzinnen voor mensen die alles al hebben terwijl ’t volgens afspraak ook nog eens niks mag kosten, ga er maar aan staan. En daarbij dient dan ook nog een fris klinkend rijmwerkje te worden afgeleverd natuurlijk…  En, oh ja, ook nog gauw even een vlucht naar Portugal voor mij geboekt, aan te komen op Thijs’ zijn verjaardag (9 December) – want dit jaar zijn wij 40 jaar bevriend en dat verdient natuurlijk nog enige viering vóórdat ’t alweer 2011 is. Intussen ligt het scheppen van een Verhalen-site ook al in de (nog wat vage) planning; maar dáár kan ik later pas wat meer over zeggen.

Voor nu ben je gewoon weer even bijgepraat zullen we maar zeggen – hoewel uitgepraat ben ik natuurlijk nooit (probeer het gerust)!

Bijna een week zitten we nu alweer in onze “Hoofdwoning” aan de Griftstraat te Utrecht. We oefenen dus waarlijk even als toekomstige stadbewoners en hebben o.m. zomaar wat nu aangeboden woningen bekeken – om een beeld te krijgen wat ons ooit wél en niet zou bevallen; ook qua wijk e.d.  Ik ben van hier uit nog in een WandelpoolWandeldag ingestoken die zich rond Lage Vuurse afspeelde en Hanneke draagt inmiddels een hittepleister om eindelijk weer eens rechtop- en dóór- te kunnen lopen, gemakkelijker te fietsen en dergelijke…  Morgen gaan we op visite bij een oude vriendin in Zeist. Zaterdag reist Michiel dan weer vanuit Nepal deze kant op en wij zijn van plan hem dan zondagmorgen van Schiphol af te halen. Later die dag duiken we ongetwijfeld weer in onze dierbare bossen onder. (En dan staat daar de koffie e.d. natuurlijk weer op afroep klaar !)

’t Is gebeurd voor dit jaar: we gaan na drie lekkere ‘last-minute‘ vaardagen dit jaar niet meer te water, althans niet meer ‘op eigen kiel’.  De HOOITE ligt weer braaf onderdak, motor- en winteronderhoud zijn besteld bij de havenwerkplaats en nog overgebleven voedsel en drank zijn weer meegenomen naar de bossen.  En daar zitten we dezer dagen de aangekondigde storm lekker warm uit… (Waarna we ongetwijfeld weer meerdere kruiwagens vol dwarrelspul mogen opruimen!)  Het was heel genoeglijk nog even door Friesland te dobberen, ook al waren de stroom- en wateraansluitingen al afgesloten omdat de gemeenten van mening blijken dat het vaarseizoen per 1 november al voorbij is.  Niet voor ons dus, zo bleek.  Maar we zijn nu weer terug – niet voor lang evenwel want het volgende ‘uitje’ dient zich echter alweer aan: (eindelijk) eens een weekje op ons adres in Utrecht (…)  Jullie horen daar later vast wel meer over.

Herfst in het Kabouterbos dus.  Prachtig om te zien !  Maar wel veelal van binnen uit… (Want wat een pestweer weer vandaag)  Hanneke ondervindt wat rugstremmingen.  Zij gaat morgen met Michiel, ter voorbereiding van zijn Nepalreis, de laatste kleding-loodjes helpen verlichten. Ik denk een gewenst-eenzame lange wandeling (bijv. naar Amersfoort) te gaan maken. Maandag gaan we dan naar de boot en als het weer zo droog/zonnig wordt als voorspeld is dan wordt het geen ‘winterklaar’ maken, maar gewoon lekker een paar dagen te water…

Dom – dat ben ik(!):  Wij hadden onze nieuwe caravan schotelset & -tv. meegenomen, die het prima deed bij het uitproberen dit voorjaar in Gulpen. Maar wat bleek al op de eerste stop in Duitsland: géén Nederlandse zenders.  Nog eens even kijken naar de sterkte van het satelliet signaal, maar dát leek goed. Toch had ik wél de nodige “free tot air” zenders (CNN, BBC, ESP e.d.), maar geen Canal digitaal, niet één.  Dus ik denk “zal dan tóch de SmartCard inmiddels niet meer werken?” Weliswaar had ik die enkele weken daarvoor (met Michiel- en ook nog met Henk en Magda in de boot) nog gebruikt, dus eigenlijk moest’ie het gewoon doen..  Maar ‘m toch maar opgestuurd naar een vriendin in Nederland die een schotel gebruikt om de Card te herinitiëren en dan weer terug te zenden – maar die meldde al snel “hij doet ’t gewoon..”  Alle bijbehorende boekwerkjes nog eens nalezend vind ik vervolgens bij die voor de decoder de opmerking: dit product is alleen voor België en Nederland bestemd. Volgens mij wéét een satelliet én een satelliet-ontvanger niet of ik ter NL ben of elders..  maar bij gebrek aan meer inzicht besluit ik het er maar bij te laten zitten en er weer naar te kijken als we terug zijn. Dat deed ik dus deze week.  En … (Shit!) alles deed het zoals vanouds – inclusief Ned. zenders via Canal digitaal ! Na enig uitzoeken bleek dat we er de hele vakantie gewoon plezier van hadden kunnen hebben, want : ik had steeds afgesteld op de verkeerde satelliet.  Hier bij ons zit de Astra (die ik moet hebben) zo’n beetje op 19 graden ZO (‘k gebruik er een piepklein kompasje bij), maar zodra je zelf een flink eind ZOostelijk zit blijk je aardig wat graden Westelijker te moeten richten; dus ik had steeds de Sirius te pakken, dénkend dat het de Astra was.  [Nou ja: ’t is óók een manier om te leren, zullen we maar denken…] Intussen lijkt het net of ook pensionado’s het razend druk hebben: eerst de caravan stallen, dan ’t klooien met de schotel, natuurlijk konstant naalden en blad te lijf,  al 3 x een dagdeel gereden als vrijwilliger voor de Wageningse Universiteit rondgereden, samen naar de voorpremiëre van de film “Haar naam was Sarah” geweest, gisteren maar weer eens 25 km. gelopen, dit keer van Nijmegen naar Druten (aansluitend een etentje bij onze goede vrienden Jaap&Loes, kat in ’t bakkie dus!), vanavond gaan we naar Maarten van Roozendaal en morgen naar Utrecht voor Michiel z’n (38ste !) verjaardag.  Kortom: ’t leven zit zomaar weer vól – maar vooral vol Uitjes.

P.S. Maarten van Roozendaal vanavond in zijn ‘pro-slaap liedje’: “d’ Ellende begint bij het ontwaken – men trekt onmiddellijk ten strijd.  Was men nog even blijven liggen – dan was het lánger vredestijd ..!”

Langzaam vinden we weer onze draai: koud wel, ineens. En véél te “wisselvallig”.  Allebei nogal slaapgeneigd ook. En ik ben wat gemakkelijker (licht..) sacherijnig. ’t Blijkt dus toch nog vermoeiend óók, zo’n paar weken lekker zwoel na-zomer-zwerven! Maar, zoals gezegd, die ‘draai’ komt er alweer in: de eerste kruiwagens naalden en blad zijn weer gevuld én gestort. Enig (vrijwilligers-) werk is alweer verzet en mijn Hanneke heeft in luttele uren manden, dozen, schalen, enz. met geraapte Noten en Kastanje’s weten te vullen.  Dus we boffen: dat wordt weer Poffen !

Gisteren zijn we in de namiddag weer neergestreken in ons beminde bos. Nu is dus het grote uitsjouwen en afwerken bezig…  Wellicht: tot gauw?!!