danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

Op de derde dag van ons aangenaam verblijf in Avignon -standplaats: pal tegenover de roemruchte “Pont d’ Avignon”- begon het te regenen. Tijdens de “Moules-frites”, met un demi-litre du Vin Blanc uiteraard, op één van de talloze straatterrassen op het voornaamste stadsplein om precies te zijn. Toen via de radio berichtgeving bleek dat dit het begin was van een wat langere onbestendige periode rond de M’zee, terwijl zich Noordelijker juist een hogedrukgebied ontwikkeld, besloten we een dagje of wat eerder alweer wat  “omhoog” te reizen. We streken na zo’n 350 km. neer op een prachtig plekje in de buurt van Chalon-sur-Saône; ons óók nog welbekend van onze overwinteringsreis 2006/2007. Het blijkt hier ronduit prachtig: vloeiend heuvellandschap, voor 80 % bestaande uit kleinschalige wijnvelden – die nu alle kleuren tussen okergeel en purper uitbundig en onweerstaanbaar aan het oog opdringen. Bovendien weten die Fransen fietspaden aan te leggen: daar kunnen wij ten Lagen Lande nog een puntje aan zuigen. Vandaag fietsten we een aantal dorpen langs en de heuvels in via een voormalig spoor-tracé; nu geheel voor fietsers ingericht met vlakke betonlaag, sierlijke houten hekwerken bij hoge overgangen over onderdoor lopende weggetjes, een enkele (korte) tunnel door en langs diverse voormalige stationnetjes in the middle of nowhere. Geen auto, brommer of dergelijke toegestaan of te bekennen. In dit klimaat wennen we alvast weer een beetje aan “thuis”: bij strakke sterrenhemel is het ’s morgens heel vroeg hooguit een nog graad of zes. Rond 11.00 heeft de zon de zaak op onze heuvel weer tot korte broeken-temperatuur opgewarmd, maar in de lichte wind fietsend blijft het zo rond de 20 graden steken. Zodra je daarna echter weer voor ons Lekkere Kippetje plaatsneemt dan bak je met toch gauw een graad of 26 je shirtje uit. Waarna we rond een uur of zes, half zeven naar binnen gaan richting stinkkaaspasta met gemengde paddenstoelen, vissoep, stokbrood, glaasje wijn en dergelijke (’t heet hier wel Bourgondië, dus je moet wát..) dan daalt de thermometer zeker 10 graden binnen één uur. Morgen fietsen we naar Chalon-sur-Saône (zo’n 25 km. ‘enkele reis’ schatten we) en daarna zien we wel; maar ’t zou me niet verbazen als we ergens rond ’t weekend weer opduiken …

Matthijs zal dus nog even met z’n vissen blijven zitten (zie zijn reactie onder ons vorig bericht) want “even doorrijden naar Tavira” wil gewoon zeggen: nog eens het hele eind erbij – én terug natuurlijk. Toch hoeft hij niet te wanhopen: ik moet er natuurlijk wel heen nu wij sedert september j.l.  40 jaar bevriend zijn..!

Eigenlijk hebben wij een hekel aan “kijken volgens het gidsje”: we zwerven liever zomaar wat rond.  Zelfs in steden als Florence, Venetië, Lucca en Pisa richten we ons maar op een zeer beperkt aantal “algemeen bekende Hoogtepunten” – en zwerven dan achteloos en naar willekeur verder, vooral ook “achterstraatjes” door. Dat bleek ook in Italië weer te lonen: net áchter de winkelstraten van San Remo bijvoorbeeld liggen -in het oudste woongedeelte van de stad- de meest fantastische trapstraatjes. Toeristisch nauwelijks geduid, maar werkelijk van overwéldigende schoonheid! Hierbij een fotootje.  Inmiddels zitten we alweer een dag of vijf aan de Franse Middellandsezeekust. In Sanary-sur-Mer, ons welbekend. Het is er zwoel, een graad of 25 in de wind, en nog volop bezet met zwemmers, flaneerders, terrasgangers, Jeu des Boulers en zo meer. We liepen gisteren een kustpad van een kilometer of 14 af dat zó steil en stenig bleek dat we er bijna vijf  uur over deden – en behoorlijk uitgewoond bij onze fietsen belanden; toen moesten we daarmee nog weer een km. of vier heuvelop…  Zie op de volgende foto overigens hoe fraai we (een hoekje van) de haven in Bandol aantroffen.  Inmiddels zijn we al lezend, koffie drinkend en abrikozen gebak etend natuurlijk weer helemaal “bij”. Aangezien de weersverwachtingen ook voor gebieden buiten de direkte kustlijn voorlopig heel gunstig blijven, gaan we morgen een kilometer of honderdvijftig naar het noorden en strijken neer in Avignon (zo’n 26 graden voorspeld voor daar). We hebben daar destijds met onze boot twee keer een week ‘gewoond’ – tijd dus voor een week “op herhaling”.

[Ter herinnering: Klik op een foto om die te vergroten. Nóg groter?: klik achtereenvolgens op “foto’s” (boven in beeld), op “tonen als dia’s” en dán in de eerst getoonde foto rechtsonder op het tekentje voor ‘volledig scherm’]

We hadden zowaar een WiFi-loos tijdperk – dus zijn jullie even niet bijgepraat. Daar gaan we nu wat aan doen:  Op maandag 20 sept. fietsten we al rond 8.00 uur een km. of  2 á 3 om op een boot te stappen die ons in zo’n 6 kwartier ruim 30 km. van Choggia direct naar hartje Venetië bracht. Ronduit geweldig om zo rechtstreeks het piazo “San Marco” aan te varen! De stad opent zich letterlijk op de laatste km.s voor je. Na een uur of vijf zwerven langs prachtig historisch erfgoed over ontelbare bruggetjes en vaartjes kwamen we bék-af weer op de plaats van afvaart aan. Ruim een half uur te vroeg – maar we kónden niet meer. Dus vielen we elk in een stoeltje op de kade en bestelden er zo’n prachtig Italiaanse ijsje. Het ijs was niet onaardig, wat overdadig zoet misschien. De nota raakte ons echter even minder zoet: 26 euro voor de twee ijsjes én nog 5 euro voor het glas (lauw kraan-)water dat ernaast gezet was (!sic!) Edoch: we overleefden het giechelig (de weerbaarheid van clocharende bejaarden wordt hooglijk onderschat!)   Het kwikbleef al die dagen in de middag zo’n 23/ 24 graden aanwijzen dus strandwandelden wij daar vele kilometers, zat Hanneke in haar badpakje in het zand de zoele zeewind te verduren en hielden we de witte wijn systematisch koud. (Ja, ja de zwervende oudere kent vele verantwoordelijkheden.) Die donderdag reisden we door naar het zuidwesten: Coltane, een plaatsje van niets in rommelig Italiaans platteland ergens tussen Pisa ( 15 km.) en Livorno (14 km.) en ongeveer 8 km. van Zee. Opvallend detail: er hielden zich op werkdagen nogal wat steevast mahoniekleurige hoertjes in de bermen aan de doorgaande routes op. Kennelijk heeft de Paus ook in-der-Heimat de wind er niet echt onder… We fietsten naar Pisa (vorig jaar ook nog bekeken, maar nu ook een Pizza te Pisa genuttigd..) en brachten enkele dagen later ook de forse havenstad Livorno al pedalerend een verkennend bezoek. Een dagje rondzwerven in de eeuwenoude vestingstad Lucca (nog volledig omwald – en dat alles ook rondom beloopbaar) voltooide onze nieuwsgierigheid te Toscane (voor dit jaar?). Uiteraard hebben we ook evenveel dagen op de krent gezeten aan het fraaie binnenmeertje waar we naast stonden in ons paleisje met de -nu nog geheel onnodige- vloerverwarming. De Italianen bleken het klimatologisch goed voor elkaar te hebben: twee nachten stortbuien, terwijl het overdag droog en warm bleef. (Kom daar ter Kikkerland eens om.) De wégen hier zijn echter ronduit erbarmelijk; maar ja: die maffiabaas Berlosconi steekt natuurlijk zoveel in eigen zak dat er voor basale zaken als enig wegdek-onderhoud geen reserves overblijven(…)  Sedert gisteren staan we in San Remo weer directement aux Méditerrannée. Men blijkt hier een lokaal spoorlijntje van zo’n 25 km. (enkele reis) tot een kustfietspad te hebben omgetoverd: dat diende natuurlijk beproefd te worden. Werkelijk Schitterend: allemaal beslist doen als je ooit in de buurt komt! Vandaag SanRemo, een merkwaardige mix van oud-chic (Casinostad) en gewoon 2010, uitgebreid besnuffelen. En met dat goede voornemen eindigt dit bericht.  Ciau! -tot een volgend bericht. (Of tot een @mailtje natuurlijk, want ook zonder WiFi lezen we -via de Smartphone- dagelijks onze ‘j-h’ mail uit.)

Noot:
Intussen blijken we in ons kikkerlandje te Den Haag zowat een eeuw terug te vallen (De geschiedenis -hoe heftig ook- blijkt ons nooit iets te leren) De trouwe lezer wéét al wat ik hiervan zoal denk. Lees een nieuwe proeve in de lijn van dit reactie-stramien bij de verhalen links: klik op “De Rechtse Kerk”

Hallo Hollandezen, we zitten nu aan de Adriatische kust in de kustplaats “SottoMarina” op enkele kilometers van het schitterende eilandstadje “Choggio”. Het stikt hier van de vissers: wij telden in de gauwigheid zo’n twintig forse schepen en veel  meer dan tweehonderd middelgrote. Verder geen getij: net als Venetië (waar we morgen per boot heengaan) ligt Choggio op veel plaatsen amper 20 cm. boven de zeespiegel. Wel ligt er dan een strekdam her en der verderop in zee, maar dat maakt op ons, lage landers, bepaald geen overtuigende indruk. Kortom: als de zeespiegel stijgt zijn wij niet de eersten met natte voeten. (In Lunteren op de berg natuurlijk al helemaal niet..) Alles is práchtig aan stadjes als deze: de fabelachtige kleuren, het deels vervallen zijn, de stukken werkelijke Oudheid (restanten Romeinse tijd)die je plotseling en volstrekt vergeten tegenkomt -soms min of meer ingebouwd tegenkomt, het nonchalante gedrag/ volstrekt chaotische gekrioel van mensen, scootertjes en auto’s, de Italiaanse nep-macho adolescentjes (grijs/zwart gekleed, sigaret in de mond, broeierige blik of zéér luidruchtig zien ze er toch uit of je ze met één hand doormidden kunt breken…) We zijn kortom wel even onder de pannen hier. Gisteren stortregende/stormde het trouwens en er staat nu nog steeds een (afnemende) stevige wind, maar het weer hersteld zich snel: vandaag naar 23 graden, verwachting voor de komende dagen rond 25 graden in de wind. Hanneke hangt nu een wasje op en daarna strandwandelen naar SottoMarina denk ik. Groeten van Ons!

Inmiddels zitten we in de Alpen op een km. of 7 van Innsbrück, waar de meeste campinggasten met de bus heenreizen ook nog (watjes). Wij daalden de berg af, liepen de Inn langs tot het centrum, vermorzelden een pizza, kochten betere wandelsandalen en klommen de berg weer op zoals dat hoort. Twee prachtige wandelingen van ca. 1  1/2  uur en frisse longen rijker. Het is mooi weer, een graad of 20 naar schatting. Een zéér luxe camping hier, met gezinsgroooote douches, warm water, zeep, enz. tot in de poepstort toe en veel RVS, spiegels, porselein, achtergrond muziekjes bij ’t plassen, enzovoorts. Omdat dit bericht via een computertje ZONDER USBingang komt moeten jullie op een fotootje nog maar even wachten. (hierbij vanuit Italië alsnog de foto:)Omdat blijkt dat onze canal digital-decoder alleen geschikt is voor gebruik in Belgie en Ned. zitten we even zonder de vertrouwde zenders. Zielig he… (Maar weer lekker de bergen in dus) Groeten uit Tirol!

Na een woonwagenreis -in konvooi van twee, want deze week zijn Bert&Riet mee- met hindernissen (30 km. extra om Keulen, geheel in file, wegens werkzaamheden..) kwamen wij op de stralende zondag j.l. in Wertheim aan de Main aan.  We betrokken fraaie plekjes direkt aan de oever van de rivier. Het lijkt in the middle of nowwhere, maar in de praktijk zitten we op slechts op 2 km. van de oude stad en op zelfs maar 1 km. van een zeer forse supermarkt. Het stadje Wertheim hebben gisteren uitgebreid bezichtigd via een stadswandelroute, laag beginnend bij de stadsmuurtoren op de splitsing van de Teuber en de Main en hoog eindigend bij de grootschalige Burchtruine. Mijn Z&Z vonden de prachtige klimpartijen langs,- rond- en op de wallen veel te stijl (Bert hijgt al als hij op een stoeprand staat) maar wij klommen ons ter plekke eerst helemaal ademloos – om ten langen leste natuurlijk toch bij hen neer te strijken op het Burchtterras. Hier zie je het resultaat: (Foto’s van Wertheim kun je bekijken door bijv, op Google Maps op het stadje Wertheim te klikken!)

Inmiddels worden we ernstig belemmert in onze wandel- en fietsnooddruften door duurzame “Schauer”, maar dat mag de pret niet dukken natuurlijk. Vooral niet nu we praktisch zo luxe toeven als “thuis” (waar dat ook moge zijn, hier of op de boot of in the woods…) Morgen weer een dag, dus jullie horen nog van ons – als we niet eerst uit een bocht vliegen of de plomp in plenzen dan natuurlijk…

Nat. Natter. Harde wind. Hardere Wind. Noem het gerust al Herfststorm ! En ’t is nog maar augustus (nou ja, nog nèt). Echt VEEL water ook hier ter Berg e.o.: Hanneke moest even naar ’t station en we bleken er nauwelijks te kunnen komen. Op meerdere plekken lag de “weg” meer dan 20 cm. onder water. Voor hier heel bijzonder want doorgaans is het water in onze losse zandgrond zó weer weg.  Mij te herfst-like. Gaan we oprekken dus die zomer. Woensdag -overmorgen  al- zetten we ons luxe sleurhuisje  weer op de oprit: lekker nakijken, uitsoppen, inladen en (af zondag) wegwezen naar het Zuiden. (Ik ben tenslotte alweer weken thuis en Hanneke ook alweer ruim 2 dagen…)Voorlopige planning: Weekje Main, paar dagen Innsbrück (tot zover nog vrij weersafhankelijk) dan Venetië, daarna Rome en verder nog geen idee. Maar ja, we hebben wel een maandje of wat … Je hoort nog van ons (als altijd)!

Eens kijken, hoe dwarrelden we deze weken door? Niet dat het te onzent zo bijster interessant toegaat dat het Den Gansen Aardkloot moet worden kond gedaan, maar een “waar-hangen-ze-nu-weer-uit” vólgBlogje voor familie en vrienden, wat deze site toch is, moet er telkens wel enige aandacht aan besteden. Anders maakt ’t zijn (of is een Blogje vrouwelijk?) funktie niet waar, nietwaar?! Vooruit dus maar: na een paar prettige vaardagen met Z&Z -waarbij we vooral ook hele doosjes vol lucifershoutjes heen en weer Zwikten– toeven we alweer tegen de Berg aan sinds woensdag j.l.  En dan gaat de ‘stortvloed’ van onbetekenende dingen die we ’t gewone leven noemen weer in:  Denne-appels en idem -naalden vegen. De auto naar beurt en APK.  Zelf ook: naar de tandarts voor de (half- of..) jaarlijkse controle.  Boodschappen.  Ik naar de huidarts wegens een raar plekje. Weer Naalden vegen. Weer Boodschappen. Joop in de weer met z’n nieuwe vrijwilligersklusje:  [Nóg-]Oudere mensen heen en weer brengen naar de Universiteit van Wageningen (die nemen deel aan een onderzoek waar we ’t nog wel eens over zullen hebben).  Hanneke duikt intussen -sinds gisteren- weer een weekje de bossen in met “onze oude doelgroep”; háár vrijwilligerswerk dus. Ik ben gisteren na H’s vertrek nog naar de Brandsmawerf in Sneek geweest, kon vandaag mijn in Portugal wonende vriend Thijs (en zijn Portugese geliefd Bli) van het vliegveld in Eindhoven ophalen en tik tenslotte dit bericht in.  Alles gaat daarmee “z’n gangetje” zoals wijlen mijn schoonvader gezegd zou hebben. En dat is zo. Toch ervaar ik ’t helemaal niet als saai, merk ik.  Want Thijs vroeg vandaag: hoe gaat ’t met je?  En daar moest ik even over nadenken.  M’n conclusie mag zijn dat het al zó gewoon is dat ik ’t leven gewoon fijn vind, dat ik er even over moet nadenken alvorens te weten dat ik het nu ook al weer een zeer aangename zomer vind; het varen heerlijk; de bossen en m’n geliefde prachtig; conditie, plannenmakerij en animo in ’t algemeen ronduit smakelijk…  Kortom het leven is gewoon steeds vurrukkulluk.  Gewoon steeds vurrukkulluk is natuurlijk niet natuurlijk over een mensenleven gerekend, dat lees ik ten minste in de bladen of ik verneem het van Wilderianen of van andere kroeg- en wachtkamerpraat. Toch ervaart schrijver dezes het leven eigenlijk praktisch altijd al zonder meer als mooi, zó lang ik me kan herinneren.  Een Zondagskind dus? Qua feiten vaak, maar niet altijd. Qua mentaliteit niet altijd, maar wel váák.  ’s Kijken of dat stand houdt door de jaren heen. Kijken of ’t stand houdt ook bij het fysiek ouder worden met z’n te verwachten hebbelijkheden bijvoorbeeld. Ik denk ’t wel, maar weet ’t niet. Ruim vijftig jaar al het glas vól achten – zou dat nog af te leren zijn?  ‘k Ben benieuwd!

Allemaal vól houden ook maar die glazen (desnóóds alleen maar die hele kleine die in je hand passen...) !

Zo ziet het er dezer dagen te Onzent uit in de ochtend – bij een broodje en een kopje thee.  Prachtig hé?- wij genieten hier volop. Niettemin gaan we een dagje of wat te water met Magda en Henk. Op hoop van zegen, meer dat dan regen in elk geval, dus kijk uit daarboven (de toorn van een Boskabouter is vreselijk…)

Dat Kabouters te onzent een serieus te nemen onderwerp zijn, moge het volgende bericht in onze streekpers bewijzen (Lunterse Courant, 7 aug. 2010).

“Kabouterwandeling: In chaotische tijden tot het jaar 500, heeft de Kabouter zich in Europa verspreid. Exacte gegevens ontbreken verder. Kabouters achten geschiedschrijving niet belangrijk, of doen alsof. Waarschijnlijker is dat zij diverse teksten geheimgehouden hebben! Er is sprake van boerderij-, molen-, tuin-, duin- en boskabouters.

Boskabouters:  De grootste concentratie boskabouters treft men aan op de Veluwe. De voetafdrukken die de kabouter achterlaat, zijn karakteristiek voor wie ze vinden kan. Hij maakt immers tijdens het lopen slim gebruik van steentjes, harde stukjes grond, mos, dennenaalden e.d. om zo min mogelijk afdruk na te laten. Wanneer hij merkt dat hij wordt gevolgd zal hij vrijwel zeker een onderaardse gang opzoeken en geheel uit het zicht verdwijnen. Een listig hulpmiddel zijn natuurlijk ook de laarzen, waarvan in de zool het reliëf van een vogelpoot is uitgesneden.

Bewijs: Als men een beukenblaadje op de grond ziet liggen met in het midden een heldere druppel spuug, dan is er een kabouter langsgekomen; want vérspugen is een van hun ijdelheden. U verzekeren tegen woedende kabouters blijkt niet mogelijk (komt intussen ook weinig voor). Meer details over de boskabouter wordt u gewaar tijdens onze Kabouter-wandelingen; de boswachter is een kenner!

De Wandelingen: St. Natuurcentrum Veluwe organiseert de kabouterwandeling op wo. 11 augustus v.a. 14.00 uur. Startpunt aan de GrootGinkelseweg 2 bij Ede. Reserveren is noodzakelijk en kan op 0318 614444 of via www.vvvede.nl”

Als je vlot reageert kun je dit jaar dus nog mee. Intussen dan wel oefenen in het opzij kijken zonder je hoofd te verdraaien, want zoals bekend neemt men Kabouters alléén vanuit de ooghoeken waar ! (Wij zijn intussen naar Kasper want die wordt 33 op de 10/8; kaartjes kunnen naar Koestraat 18,  5014 ED  TILBURG )