danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

Dit is een ’tussenweekje’: voor ’t afgelopen weekend waren we weer in de bossen beland en aankomende maandag trekken we door naar ’t Zuiden. Vanuit ons principe: acht maanden buiten en (hooguit) vier maanden binnen! De eerste paar dagen nog even ‘bij-zwikken’ met Z(us)&Z(wager) en dan door naar Toscane (of zo).  Anders gezegd: we verkeren nu tussen boot en sleurslaapkamertje. (Zoals je ziet staat hij alweer klaar in ’t struweel…) Eigenlijk moet je helemaal niet thuiskomen tussen het zwerven in: dat gééft meteen een drukte! Zo ben ik alleen al vijf dagdelen kwijt aan ’t lezen in de studio: omdat dat &^*$#@boek af moet vóór we terugkomen uit (vermoedelijk) Italië. Verder zijn er verjaardagen en het troosten van onze naburen, waarvan er één na een ongelukkige val met het pootje omhoog een maandje mag gaan zitten balen. (Dat vergt eigenlijk alleen al meer begeleiding dan vanuit (vermoedelijk)Italië geboden kan worden). Intussen zijn wij griepprikgewijs naar voren geschoven – we gaan dus beprikt op reis. Voor de gewone griep dan wel: de Mexicaanse omzeilingsprikken dienen we na terugkomst in te halen. Verder bleek het ventiel van een caravanbandje het plots te begeven – gelukkig toen het bakje al hier stond. Dus nog gauw maar even voorzien in twee nieuwe bandje (toch al van ruim vóór 2005, dus so-wie-so wel nuttig, aangezien we er toch gauw een -op de ‘Péage’ toegestane- dikke 115 km per uur mee sleuren…)  Onze Michiel toert deze week nog over de Nijl langs Egyptische oudheden en Kasper werd afgelopen zondag door de NS van ons weggehouden via een langdurige seinstoring nabij Den Bosch, dus zondag nog even een reünie met de Kids bij de oudste in Utrecht (in ons eigen ‘hoofdadres’ dus eigenlijk) en dán, eindelijk…

Venice, here we come !

Dat er ook nog een heel andere manier van naar onze tijd kijken mogelijk is, nanemelijk de innig tevreden konstatering van de rijkdom ervan, lees je hiernaast (links) bij “woorden” onder de veelzeggende titel:  Zegentijd. [En daarmee is wat mij betreft geen woord teveel gezegd!]

Inderdaad was ’t vrijdag ideaal weer voor de tocht naar ’t vasteland: 07.15 uur nét genoeg licht om te vertrekken (én direct daarna ook nog de boeien waar te kunnen nemen). Een schitterende dag: wat denk je van deze zonsopgang rond 07.30 uur achter ons..!

Via de afsluitdijkdoorgang bij Kornwerderzand zijn we maar ineens doorgevaren naar de oude haven van het ultra-pitoreske Hindelopen (zo’n 65 km. over water, waarvan ca. 45 km. zout water). Daar kwam Michiel ons opzoeken. De volgende dag zijn we gedrieënlijk naar de buitenhaven van Stavoren gevaren en daarnaweer met het lokale boemeltje terug naar Hindelopen gereden: daar stapte Michiel weer in zijn bolide en wandelden wij de dikke 13 km. terug over de Zuiderzeedijk. Als vanouds, want dat deden we destijds vanuit Elahuizen geregeld. Nu liggen we in ’t centrum van Lemmer en we blijven er nog een dagje. Woensdag a.s. verwachten intussen we weer in de Lunterse bossen op te duiken. . .

Sinds zaterdag zwerven we, na een riante overtocht, rond over Terschelling. Soms per fiets maar meestal te voet want hoewel het steeds vrij zonnig is, waait het sinds de dag na onze overtocht dagelijks fors: 5 á 7 Bf. uit het noordoosten. Vanaf morgenmiddag schijnt dat minder te worden dus een fietstocht naar het uiterste oosten van Skylge zit wellicht ook nog in ’t vat. Vrijdagmorgen vertrekken we dan zodra ’t licht wordt -i.v.m. het Getij natuurlijk!- weer naar de Friese Westkust (Makkum, Workum of Hindelopen). Via de sluizen in de afsluitdijk bij Kornwerderzand dus. Intussen is het hier magnifiek ronddolen, vooral omdat de zeer diverse landschapstypen zich op zo’n korte afstand van elkaar bevinden: strand, hoge zeeduinen, zwaar begroeide binnenduinen, stevig geaccidenteerde naald- en eikebossen, agrarisch ingericht land én kwelders aan de wadkant, zijn allemaal binnen een straal van 10 km. van hieruit te bezwerven. Denk daar her en der een terrasje tussen en je begrijpt: het is hier fantastisch toeven.

Na onze opvarenden weer bij hun auto in Terherne te hebben afgeleverd, zijn we de volgende dag naar Leeuwarden gevaren. We hebben twee nachten aan de Prinsentuin (=”de Koperen Tuin” van Simon Vestdijk) doorgebracht en daar nicht Els met haar Maarten op bezoek gehad. Inmiddels liggen we op Zout (Zee)water in Harlingen. Morgen zeer vroeg (ca. 07.00 uur) bekijken we of met name de wind(sterkte) een reisje naar Terschelling aantrekkelijk maakt of juist niet…

Vandaag doorgebracht in Blokzijl. Bea heeft gelijk (zie reactie op ’t vorige bericht): het is Beremooi – zowel ’t weer als de omgeving. Nu gaan we weer richting Noord … en zijn Hanneke en ik benieuwd of de wind zich voldoende gedeist gaat houden voor eilandjes-hoppen.

Sinds woensdagmiddag zijn we weer scheepgegaan. Vanwege de tijdig aangekondigde onstuimige wind en de overdadige kletterbuien liggen we tot zondag eerst nog aan de kade in onze thuishaven in Terherne. Er wordt wat geklust ( wat strookjes bijverven aan de binnenzijde van het onderwater schip en een nieuw buitenbandje op een vouwfietsje) wat gekuierd (tussen de buien door) en vooral véél gelezen, gegeten en gedronken… [Hoewel we beschut liggen zorgt de deining bij heftige windvlagen regelmatig voor uitvaltijd in de tv-ontvangst]   Zaterdagavond komt zoonlief M -op de terugweg vanuit Dronrijp- nog langs en als hij zondag weer vertrekt zijn hier zus en zwager R&B gearriveerd voor een meerdaagse tocht naar Blokzijl en terug. Tot zolang hier “tempo doeloe”, of zoals de Fries dit benoemt: “Tuike tuike”

Gisteren was hier sprake van de bekende mengeling van ‘dorpsfeest’ en ’toeristen trekpleister/vakantie seizoen afsluiting’ die in vele plekjes plaatsvindt.  Hier heet dat de “Oud Lunterse Dag”.  Deel daarvan is een (heel grote) optocht  met spullen van vijftig tot honderd jaar terug.  Dit loopt van oude brandweerwagens, ploegen en trekkers tot en met breiende, bebrilde, van knotten en klompen voorziene “Oma’s” – die overigens in het échte leven soms amper 18 lentes tellen.  In het superieur-platte dialect dat de Veluwe kenmerkt heet deze optocht “de Reutemeteut” en vond ze plaats onder het motto: “Ouwe Meuk blieft Leuk!” (vrij vertaald naar Nederlands: Oude Zooi blijft Mooi..) Dat zelfs in deze donkere,  fundamentalistische contreien af en toe iemand het Licht ziet en dit ook nog durft uit te dragen moge blijken uit bijgaande foto van een klein detail uit de ‘Reutemeteut’ … (Zoals je waarschijnlijk wel weet: de foto aanklikken vergroot ‘m )

Kortelings weer in de bossen te vinden: zowel Joop als Hanneke. For the time beïng – want er worden alweer vaarplannen gesmeed. Intussen familiebezoek en bezoek van familie, vriendenbezoek en bezoek van vrienden, tandartsbezoek en..?  nee, geen bezoek ván de tandarts -dat gaat zelfs ons te ver. Hanneke’s verjaardag navieren (Op de heuse dag werd zij bevierd op Terschelling) . Stoepie -nu elke dag weer- vegen. Kortom: druk, druk, druk op de JongBejaardenWijze..

Aangezien de heren en dames die het weer vooruitspellen ons over de komende dagen niets dan gunstige berichten laten horen – én ik, zoals jullie bekend is, toch nooit een bal te doen heb, heb ik zojuist besloten morgen (zeer-)vroeg naar Amsterdam te fietsen. Tentje en klein overlevingspakket mee, want er bevindt zich een prettig gelegen campinkje aan het Zuid-IJ  “Zeeburg” geheten (zie hun  Website). Een paar dagen Hoofdstad-slenteren dus. Naar verwachting ben ik donderdagmiddag wel weer terug. Jullie moeten je inmiddels maar even vermaken, bijvoorbeeld met wat ‘Verhalen’ (uit de kolom links hiernaast). Het laatste verhaal daar -gisteren geplaatst- speelt zich geheel te Lunteren af en de titel luidt: Massamoord geeft veel Voldoening (Kijken of je dat méé kunt voelen…)

Sedert vanmorgen is Hanneke weer met een groep van ‘haar’ Reizigers op vakantie getogen. Dit keer voor een week fietsen op Terschelling (ze is volgende week donderdag ook nog net dáár jarig). Ik heb dus het Rijk alleen! Nu wordt er prima fietsweer voorspeld, dus het is best mogelijk dat de komende week niet alleen door haar gefietst wordt, maar ook door ondergetekende.  Eerst moeten er echter nog wat ‘dingetjes’ worden gedaan, zoals m’n afspraak met de buurman nakomen om tot maandagochtend voor zijn konijntjes te zorgen.  (Intussen komen er ook meer vrije, tàmme konijntjes in ’t park rondspringen; was ’t er eerst één, nu zijn ’t er al drie.) Onlangs waren er vanuit ons terras plots in het aangrenzende bos ook twee reëen zichtbaar. Ze keken een tijdje naar de zeer vreemde constructies waarin wij mensen plegen te wonen en wenden zich toen kopschuddend af – nóg vrijer dan wij eigenlijk.. Even rustigjes ‘doorKabouteren’ tot ten minste ’t weekend uit dus maar.  Daarbij vermaak ik me natuurlijk uitstekend. Zoals de meesten van jullie zelf ook wel zullen hebben ervaren: in je uppie is weer heel ánders plezierig. Op bijgaande foto een sfeer-impressie, stel je er nog een boeklezend (of laptop- internettend) figuur met fles wijn bij voor en desgewenst ook nog een warmtestraler opgehangen tegen de chaletwand… dan heb je een aardige indruk !