danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

Druk in Utrecht waar we ondermeer: een heuse “Relax fauteuil” aanschaften, mijn rijbewijs aanvroegen, de kinderen beknepen en een bezoek aan “Spijkers” brachten -daarin een optreden van Wende Snijders. Vanaf dinsdag weer druk in Lunteren waar we eerst maar eens ook de overige kamertjes van laminaat voorzagen. Verder heerst de drukte meer buiten: onze vaste bosvrienden hebben ook weer ontdekt dat we thuis zijn.   Als we na een maand of meer afwezigheid terugkeren zijn ze helemaal ontwent dat er ‘wat te kanen valt’ en lijkt het uitgestorven, maar nu er weer volop pinda’s, vogelzaad en andere eten wordt geserveerd rond onze boshut is het weer een drukte van belang.  De meeste bosvrienden zijn gevedert, maar naast enkele zwerfkonijnen behoort hiertoe óók onze Eekhoorn. Hij rooft als een gek pinda’s en verstopt die dan op zoveel plaatsen (bijv. langs de terrasrand in ’t gras) dattie vast meer dan de helft nooit meer terugvindt…  Maar goed, ook domme vrienden zijn hartelijk welkom  [dus iedereen is weer w…]

Ziezo: de Mexicaansegriepprikken zijn geïncasseerd, mijn APK-voor-60-ers is ‘cum Laude’ binnengehaald, het laminaat in de leefruimten gelegd, de caravankachel gerenoveerd (met behulp van een onmisbare zwager) en het meerendeel van de Sinterklaasrijmen zijn gewrocht…   Tijd over dus (voor zover ’tijd’ eigenlijk bestaat dan).  Daarom eerst maar eens onze nieuwe gaatjespan voor het poffen van Kastanjes uitgeprobeerd. Die hadden we uit Italië meegebracht – daar waren hele Kastanjeweken en -feesten! We hadden nog een flinke emmer eigen raapsel staan en die blijken heerlijk ‘pofbaar’ op het vuur van dennenappels in ons stenen BBCtje. Vervuld van goede moed en vooralsnog behept met een prettige conditie heb ik inmiddels een viertal wandelingen naar eigen ontwerp aangemeld bij de wandelpool (in jan. en febr. 2010). Alle vertrekken vanuit “Lunteren C.S.” en ze hebben een oplopende afstand: 1. =20 km. (speciale route met Wekeromsezand), 2. =24 km. (Kreelse plas en Ede dorp erin), 3. =28 km. (naar Arnhem C.S.) en 4. =33 km. (naar Apeldoorn C.S.).  De betere stappers onder jullie zijn dus t.z.t. welkom…

Nu eerst een weekendje Utrecht bij Michiel.

Terwijl buiten de bladblazers loeien is het ook in en rond ons Kabouterhuisje soms even lawaaiïg en is er sprake van uiterst laag-bij-de-grondse-werkzaamheden. Want wat Paulus (de enige échte Boskabouter wat ons betreft) nooit gehad heeft is in ónze Superpaddestoel dezer dagen een feit: een laminaatvloer. We gaan daarmee qua samenhangende tinten, lichtweerkaatsing e.d. van keurig naar poepsjiek.  Intussen ga ik qua motoriek van vitaal naar geknakt: dat laminaatleggen blijkt een lekkere aanslag op spieren en rug nu ik zestig ben – niet zoveel van gemerkt toen ik dit óók deed in Franeker, zo’n 25 jaar geleden (en dat waren drie keer zoveel m2).   Je komt bij gelegenheid natuurlijk  even kijken?!

We zijn weer beland in ons geliefd Kikkerland. KOUD, HÈ ?! ’t Bleek een hele overgang: al tijdens het caravannetje leeghalen, wasjes wegwerken, kledig op zolder omruilen e.d. liepen we lichte, griepachtige lamlendigheden op…’t Zal echter wel spoedig wennen: even een zonnetje op het Herfstgoud hier en een pittige wandeling dáár doorheen en wij zijn híer wel weer doorheen. De hernieuwde kennismakingsronde met het eigen bedje en het comfort van eigen douche/wc enzo bevalt natuurlijk altijd direct. En dat geldt natuurlijk nog meer voor de mogelijkheid diversen van jullie weer rechtstreeks in de ogen te kunnen kijken! (Liefst bij een glaasje, natuurlijk: het moet wel leuk blijven..)

Het blijft maar prachtig weer hier: nog altijd dagelijks alle uren zonnig en een graad of 20/22 (=zweten als je in de zon gaat zitten). Natuurlijk ondernemen we -naast zon zitten, eten, drinken, boekje lezen, jullie via deze blog lastig vallen e.d.- ook ’t één en ander te voet en per fiets. Zo hadden we eergisteren bedacht om per fiets naar ’t iets westelijker gelegen stadje, Bandol, te gaan en daar vandaan dan een fraai kustpad bewandelen/beklimmen (zo’n 15 km. gemarkeerd over beboste kliffen) naar ’t eerstvolgende stadje Saint Cyr en dan terug naar de fietsen in Bandol per bus. OK: ’t “VVV” gaf een fraai papierje mee met bustijden en schreef de naam op van een instapplek nabij ’t eind van onze kliffentocht. Een schitterende tocht later vroegen wij aan een Fransoos de gemarkeerde instapplaats – toen wij 2 km. verderop daar aankwamen bleek daar in de verste verte geen bus te stoppen (het was een heel andere lokatie met dezelfde naam) en desgevraagd deelde een dáár vertoevende Fransoos ons mede dat die bus bij zijn weten nergens in de wijde omtrek stopte – echter: hij reed ons wel even terug, zodat wij een klein kwartiertje later alweer uitzwaaiend naast onze fietsen stonden. Is het leven van de Gretig Werkloze niet Vurrukkuluk ?! Niettemin hebben we besloten morgenvroeg weer op te breken en, na nog twee nachten en een dagje Lyon ’te doen’, weer terug te keren naar ’t Kabouterbos in Kikkerland. Rondomwonenden daar  kunnen ons dus di. of wo. in de middag terug verwachten. Ten afscheid van de Zomerhebben we vanmiddag pijlstaart-rog met o.m. gourchette salade en Rosé zitten eten op een terras aan de Middellandse Zee. Een heel bijzondere graatstruktuur heeft zo’n Rog’vleugel’ – een sierlijk soort striping.  Hoewel we nu dus weer geheel vrijwillig op huis aan gaan, is het afscheid van de Zomer van 2009 toch “mourir un peu…” ( een beetje sterven ).

Enfin, ons streven blijft: hooguit 4 maanden ‘binnen’ en 8 ‘buiten’, dus eens kijken wat we er begin maart komend jaar weer van gaan vinden…

Na twee regenachtige dagen in San Remo, Italië, zijn we -mede op grond van de verwachte weersontwikkelingen- in Sanary-sur-Mer beland (Middellandse Zeekust, grofweg tussen Marseille en Nice).  Zeer terecht zo blijkt, want het is hier inmiddels zó warm dat zelfs Hanneke al om 11.00 uur de schaduw opzoekt met de koffie. Landschappelijk -we waren eerder in deze contreien- geweldig liefelijk. Vol cypressen, kleurrijke rotsen en zonnig uitziende huizen in charmante pasteltinten. Heerlijke stadjes en ook fiets- en wandelmogelijkheden te over. Gisteren bezochten we het ons al bekende kuststadje Cassis -en toen bleek dat daar juist de (halve?) marathonloop ‘Marseille – Cassis’ finishte. Het was er niet alleen ongelofelijk druk, maar we moesten ook nog eens zo’n 5 km. heen en weer naar de auto; dichter bij de stad stond alles bomvol. Wel heel gezellig met straatmuzikanten e.d. Vandaag zouden we fietsen naar het naastgelegen Bandol en vandaaruit een kustwandelroute op, die zijn hier prachtig: vaak over de rotsen direct langs (en soms nauwelijks een meter of twee boven) het spattende zeewater. Omdat het nu wel erg warm is, hebben we dit plan maar doorgeschoven tot morgen. Tja, pensionado’s hé – nooit veel haast… Dat wordt dus boeklezen, kaartje op de post doen, Pastis achteroverslaan – aansluitend het dan opkomende middagtukje doen en wellicht nog een verse (vispasta?!)maaltijd op de kop tikken. Kortom: heerlijke dagen, die loom langsglijden. Om weer toe te voegen aan de eerdere (zovele!) goede dagen. Zoals Van Morrison het uitdrukt “the beauty of the days gone (and goïn’) bye keep me young, while groïn’ old…” [de schoonheid van de dagen die vergleden (en verglijden) houden me jong terwijl ik oud wordt..]  Een gedachte die wat mij betreft een schoonheidsprijs verdient.

Het is zonder meer heerlijk “na zomeren” hier in Toscane. Hoewel het dankzij een schrale Oostenwind op de heuveltoppen maar 16 graden is, staan wij heel prettig in een dal – prachtig op een terras-camping.  Zodoende is het zo’n 20 graden in het zonnetje, dat meestentijds mooi doorstaat. We toeven zo’n 40 km. van Florence en zo’n 30 km. van Pisa; beiden zijn gemakkelijk bereikbaar per trein – 30 minuten voor minder dan € 8 p.p.p.retour. Over het dwalen door beide steden valt niets anders te zeggen dan: overwéldigend! Zie foto’s:  Zomaar een stukje Florence. Als je een halve hectare van dít (en ook van dichtbij nog werkelijk schitterend gedetailleerd gedecoreerd) gehad hebt,  dan loop je gewoon wat door Pisa heen… en krijg je dít te zien – vinden ze daar niet eens opvallend fraai meer tussen alle 14de tot 16de eeuwse pracht. Wij dolen verdwaasd, doch gelukkig rond en nemen nog maar eens een kop Cappuccino of een beker Italiaans IJs – om met beide benen op de grond te blijven terwijl ons hoofd nog in de wolken zit.

Noot: hé Bertje, bedankt voor je bijdrage [klik ‘één reactie’ aan onder ’t bericht ‘Monnikenwerk]’ !

Na een nattige tussenstop in onze reis naar ’t Zuiden (op de ‘Legoland-camping’ nabij Ulm) reden we op 12 okt. de Brennerpas over – DWARS DOOR FLINKE  SNEEUWBUIEN HEEN ! Inmiddels zitten we op een prachtig plekje in de Dolomieten; bij het Italiaanse dorp Tisemo, op zo’n 600 meter hoogte. ’t Is hier prettig zonnig, terwijl je aan de lucht die je inademt merkt dat je (nog) in het hooggebergte vertoefd. Je kunt hier in de Dolomieten flink klimmen (er zijn heel wat routes -goed- aangegeven). Wij houden het op gewoon lekkere wandelroutes van een kilometer of 12 met een hoogteverschil van max. 400 meter; dus nog in de bossen en op de weiden, door beekdalen en over bruggetjes. En vooral niet te vergeten: door de gigantische appelteelt-akkers heen – een Reusachtig Fruitgebied hier; net zo aangelegd als de wijnvelden elders, maar dan wat hoger belijnt.  De échte toppen laten we al wandelend dus links (eventueel ook rechts) liggen.  Omdat we Watjes zijn, denk ik. DoloMietjes zijn we dus dus…Morgenvroeg gaan we weer zo’n 400 km. zuidelijker om tussen Florence en Pisa te belanden. [Wordt mogelijk (weer) geen Venetië deze reis, Michiel…]

Inmiddels toeven we een dag of vijf te Megchelen, in een ‘kontje Nederland’ dat Duitsland insteekt richting Bocholt. Fietsend zijn we in 600 mtr. de grens over (per auto is dat 12 km. omrijden). Overal oude smokkelweggetjes dus, nu slechts voorzien van een betonnen bloembak of een half-hekje om de grens te markeren. We fietsen wat rond, werken her en der wat zeer lekker, doch even zwaar Duits gebak weg en zien kans alleen buien te ontmoeten als we ergens koffie drinken, binnen zitten te zwikken of prettig liggen te slapen. So far so good! Omdat de piëzo ontsteking van onze gaskachel het steeds vaker liet afweten hebben we onszelf inmiddels voorzien van een klein elektrisch apparaatje dat ook al op 500 watt  meer dan voldoende warmte afgeeft voor onze 3 kubieke meter binnenruimte (zodat 4 amp. aansluiting al genoeg is). Morgenvroeg stomen we door ri. Toscane, vooreerst tot even voorbij München.

Vrijdag onze eerste wandelpool-wandeling van dit (winter-)seizoen gemaakt. Meteen zo’n 25 km. heuvel op, heuvel af over de mooie ‘steile grenswanden’ achter Nijmegen. We zaten er vooraf wat tegenaan te kijken, want al maanden niet meer geoefend, natuurlijk. Maar nu zijn we helemaal stoer: de basisconditie blijkt puik want we kwamen redelijk ‘fluitend’ aan. [Een prachtige dag en een leuk gezelschap -van 9 lopers- ook!] Vanmorgen was het ‘buitentapijt-reinigen’ geblazen: mede dankzij de harde wind van gisteren lag er een naald deken van enkele centimeters dik in de goten en op terras en gras. Monnikenwerk; en als we terugkomen ligt er ongetwijfeld weer nieuw. Maar morgen weer onderweg, eerst -met Z&Z naar Megchelen (NL) voor de Grandfinale ” Zwikken-om-Lucifers”…