danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

We dwaalden dus een paar dagen in onze Hoofdstad rond. Allereerst voor zeer simpele, doch moeilijk verkrijgbare, dingen: Waterkaarten tot aan Berlijn en omgeving. (Deze zomer ons doel te water.) Missie geslaagd inmiddels.  Naast voor de hand liggende zaken als een bezoek aan de binnenstad, aan ’t recent uitgebreide Anne Frank-museum (zo’n 20 jaar geleden voor ’t eerst bezocht), aan de markt op de Albert Cuyp en ’t opzoeken van het lekkerst eethuisje rond het Leidse plein, belandden we ook in de Beurs van Berlage op ’t Damrak: daar bleek een intrigerende expositie onder de titel ‘Niet Normaal’ te zijn indergebracht (van 16dec. – 7 maart).
Ter duiding hierbij de aanhef uit het boekje:
“Hoewel technologie en wetenschappelijke vooruitgang mensen tal van kansen bieden in alle mogelijke variatie, hebben we de neiging ons te voegen in uniformiteit. Steeds meer zien we hoe bijvoorbeeld de binnensteden en de media op elkaar gaan lijken. En wij allemaal ons de maat laten nemen naar ‘normaal’.  Daarenboven laten we het ons aanleunen onszelf en elkaar steeds meer de maat te nemen. ‘Perfectie’ is daarbij de norm. Maar wat is die norm dan feitelijk, wie voldoen daaraan?
Trekken we de lijn bij een rimpel, een depressie of onwilligheid om een professionele carrière na te jagen? Bij zichtbare protheses, cosmetische gifinjecties die jeugd suggereren of de bereidheid pillen te slikken om het uithoudingsvermogen te vergroten? Of bij ingrijpende cosmetische chirurgie?”
Een hartekreet wat mij betreft, dat wil zeggen: een kreet uit mijn hart… Ik word gek van het oppervlakkige instant bevredigingsaanbod in media, reklame en het politieke landschap. Gek van het schema:” ‘feeling good’ = fashion. Geluk moet – en je koopt ’t in. Perfectie moet; je moet naar de ‘standaard’ – en je kunt ’t kopen. Wees dus geen dief van je eigen portemonne: besteedt alles aan wellness”. Zo precies zegt een Sauna-eigenaar dat ook op tv.Gelderland (22/1): “Wij willen iedereen kennis laten maken met het product Wellness!” (Bráák …)
Kort door de bocht één zij-effect: Het is dus zover gekomen dat men ook de goedwillende middenstander -een winkelier- niet anders meer dan als vijand kan zien. Want hij/zij gebruikt vanuit zijn/haar vakblad enóf koepelorganisatie alle denkbare psychologische manipulatie om bij ons gedaan te krijgen dat we iets aanschaffen dat we volstrekt niet van plan waren. Kwamen we ooit van “levering op vraag”, dan is dat nu verworden tot “aanbod door de strot”. Iedereen weet dit, maar de meesten roepen dommigheden als: “Reclame?, nou daar laat ik me niet door beïnvloeden hoor!” En blijken vervolgens braaf de nu voorgeschreven artikelen, geafficheerd als: ‘mode’ en ’trend’, aangeschaft te hebben. (Want anders “zie(t) je(het) er niet uit!”…)
Een dolzinnige, maar ‘im Grunde’ heerlijk herkenbare tentoonstelling dus, vol cabareteske overdrijving: bijvoorbeeld een ‘realistisch’ filmpje over spontane ‘woekering’ van metalen proteses. En: een filmpje van tientallen mannen die met krukken op één been door de woestijn daveren (Uruzgan..?); doel: een enkel paar benen die aan een parachute omlaag komen…  En: een tiental stokoude, zeer rijke dames die geheel alleen voor hun kapitale villa’s-met-zwembad zorgvuldig en omstandig uitleggen dat ‘schoonheid heel bepalend is’, hoewel het  tegelijkertijd natuurlijk ‘vooral innerlijk is’. Hun mimiek varieert daarbij van depri-ontkennend tot zó gebotoxed dat er van mimiek in ’t geheel geen sprake meer is. Enzovoorts.
Een onthutsende én ook vrolijk stemmende ervaring (dat laatste alleen mits je al met overtuiging langs de waan van de dag heen leeft). Je kunt dus nog met hulp ‘afkicken’ van de idiotie van het hedendaags consumentisme: tot 7 maart aan het Damrak.
Wij zijn intussen weer thuis. We genieten van ons eigen bedje en ontwikkelen -zo langzamerhand- enige voortijdige voorjaarskriebels, die prompt weer bleken ‘in te sneeuwen’ vandaag buiten.
Dichtst bijzijnde ‘geplande evenementen’ uit ons ‘vlekkenplan’: lopen voor ‘de Wandelpool’ naar Arnhem (woensdag a.s., al 8 aangemelden); drie ‘hoteldagen’ nabij Valkenburg (nog een datum voor te kiezen) en een bezoek van ondergetekende aan vriend Thijs in Portugal (pas v.a. 9 maart). Verder ligt alles uiteraard nog open… (Naar Berlijn vanaf .. april??)
Leve het leven. Per nu. Per uur. Per dag – Carpe Diem !

Gisteren hebben we m’n 3de wandelpooltocht (Lunteren-Arnhem) die volgende week woendag plaats zal vinden, “voor”gelopen.  Zo’n kleine 30 km.  Met nog een dun laagje sneeuw overal bleek dat een stevige stap.  Maar ’t was weer fraai onderweg en we zagen ook ’t nodige wild: een redelijk fors hert, een gezin Wilde Zwijnen (met een Beer van een Beer!), een troep wilde paarden (beide op de vlakte nabij ‘De Mossel’),  Schotse Hooglanders, prachtig in kleur afgetekend tegen de zwart-witte omgeving (zie foto) en wat hazen/konijnen.  Daarnaast geven de vele sporen natuurlijk aanvullende informatie: zo zagen we o.m. die van de vos en van een das.  Bij Arnhem kom je via de Noordelijke parken (Sonsbeek en daarboven) heerlijk via ‘groene’ paden tot áán het CS.  We trekken op de hele route dan ook geen enkele keer door bewoning op die manier; zeer natuurrijk dus ook weer deze tocht – veel afwisseling, dankzij de vlakten te midden van de bossen en de niveauverschillen.  We eindigden deze keer in de keuken van onze volle nicht Marjan, waar we prettig konden mee-eten (zó halen we onze AOW-tijd natuurlijk wel)… Van woensdagmorgen tot vrijdag a.s. brengen we in Amsterdam door. We moeten namelijk nog wat waterkaarten uitzoeken en bijkopen voor onze geplande boottocht naar Berlijn en de Pommerense Meren deze zomer. “Dus” heeft Hanneke via ‘vakantieveilingen.nl’ twee overnachtingen voor twee personen in Tulip Inn-West gescoord (voor € 44 totaal). We maken er dus meteen maar een Driedaags ‘Stadten’ van ! [ Ons motto is “8 maanden buiten en 4 maanden binnen”, nietwaar, daar moet dan wel actief aan gewerkt worden ]

Gisteren wandelden wij de tweede eigen route met een Wandelpoolgezelschap. Deze route voert vanaf Station Lunteren langs de Koepel, vandaar zigzaggend naar de Edese heide, dan met een flinke slinger naar de Kreelse plas waar vlak daar bij ook een prettig lunchhoekje staat. Daarna dwaalden we via Ede dorp en langs de Doesburger molen weer naar Lunteren terug. Leuk gezelschap (we waren weer met z’n achten) en heel prettig weer; dus alles kits – Alleen… Bij Defensie kijkt men duidelijk onvoldoende in het Wandelpool-boekje bij de planning van gooi-, schiet-, smijt- en vliegwerk: er werd fiks lawaai gemaakt op de Edese hei met een zware legerhelikopter en her en der troffen wij zwaar gecamoufleerde types aan in het struweel. Er was dus méér wild te zien dan gebruikelijk op deze tocht!

Het blijft ronduit vurrukkulluk te onzent. Zowel binnen als buiten. Binnen is er sprake van een soort holbewoning: de kachel iets hoger, de glazen glühwein en de koppen chocola volgen elkaar (en stevige winterpotten) op.  De voorraden zijn flink aangevuld, dus is een beloopbaar paadje tot aan de schuur openhouden al voldoende. Er wordt zeer regelmatig tot voorbij 09 uur te bed vertoefd – kortom: er is sprake van een semi-winterslaap met praktische bij-voeding…  Buiten is het ook onweerstaanbaar nu de sneeuw zo lang zo prachtig blijft. We zijn dus dagelijks een uurtje of wat te vinden in bos of hei. Het “voorlopen” van de nog komende eigen Wandelpooltochten is wel even op een laag pitje gezet – simpelweg omdat bijna 30 km. afstand in de sneeuw ons net weer even te gortig is. We doen het dus vaker en korter… Iets anders: hoor jij ook tot die vele landgenoten die almaar de indruk hebben dat er steeds zo vreselijk veel aan de hand is? En daardoor zorgelijk naar de toekomst kijken en de volgende keer in het stemhokje wellicht zelfs naar ‘onzinnig rood” neigen?! Kijk eens voorbij aan de hijgerige informatiemachine die in de term ‘media’ verscholen zit. [Het volgende bericht zag ik bijvoorbeeld vandaag weergegeven in een héftige krantekop: “Mogelijk Binnen 14 Dagen Geen Leffe Meer Leverbaar!!”]  De indruk die je wordt gegeven dat er voortdurend van alles aan de hand zou zijn is vals. De onrust die velen eruit opdoen dus onterecht. Wij zijn gewoon (nog?) niet in staat een gezonde houding te vinden t.o.v. dat informatiebombardement.  De akteur Gijs Scholten van Aschat zei over de idioot opgewonden berichtgeving onlangs iets bij Pauw en Witteman naar aanleiding van zijn time-out (waarin hij drie maanden lang op de fiets naar Spanje reed).  Zijn uitspraken inspireerden mij weer tot de beschouwing:    In de Wereld gebeurt praktisch Niets. Je vindt die in de kolom links, bij Verhalen. Veel leesplezier.  [ En: pruttel er desgewenst gerust tegenin via ‘Reacties‘ ]

Vandaag hebben we een eerste Wandelpool-wandeling ‘naar eigen ontwerp’ gemaakt. [Toets voor details bij: ‘www.wandelpool.nl’ op ’tochtenoverzicht’ en toets daar op de ‘i‘ bij 6 januari-Lunteren]. Prachtig weer -zon en weinig wind boven de sneeuwvloer- in een prachtig landschap, dus een ronduit schitterende dag. We liepen eigenlijk de hele dag life in diverse Kerstkaarten rond. Zes mensen hadden zich voor deze midweektocht aangemeld en we werden gaandeweg een genoeglijk genietend gezelschapje, zo met z’n achten. Voor herhaling vatbaar ! (Eerst weer op 20 jan.)

Vergroten?:  klik op de foto

Voor beeldschermgroot: klik bovenaan op “foto’s”, daarna op “Bekijk de foto’s als diareeks” en daarna in de foto die verschijnt op het  ‘full screen’blokje  rechtsonder (terug met ‘Escape’ )

Dezer dagen worden wel Kerstkaarten rond gestuurd … Wij wonen er in. FIJNE KERSTDAGEN allemaal !

Vandaag voelen we ons prettig ingesneeuwd: rondom is de wereld wonderwit, dik en poederig.  Vanuit een teer verlicht rozegrijs uitspansel dwarrelen wollige vlokken zacht doch gestaag neer.  De vriezer in ons schuurtje én de directe buren zijn bereikbaar – verder rijkt ons verlangen vandaag zeker niet.  Dat was gisteren anders:  we liepen met een Wandelpool gezelschap door een witbesneeuwde wereld tussen Utrecht en Driebergen.  Een werkelijk fantastische dag. Zonbeschenen sprankelend wit-bepoederdede bossen, riviertjes, rietkragen …  Aansluitend kregen we  in Utrecht door Michiel een kaasfondue met versgebakken broodjes en glühwein voorgeschoteld, waarna de thuisreis -per spoor en ’t laatste stukje voorzichtig per trouwe vierwieler- heel goed haalbaar bleek.  Vandaag dus warm binnen.

Met het sprookje direct achter de gróte glazen – en de rode wijn, al dan niet gloeiend, in de kleine…

De vijf weken dat we weer hier waren (apres nos ’tour au revoir d’eté’ a la Méditerranée) hebben we volop kunnen genieten van de laatste bloeiende buitenjuwelen -zoals die op de fotootjes. Sint is weer naar ’t Zuiden en de (buiten-)kerstboom flonkert sinds kort weer bij avond. Nu slaat koning Winter toe. Hij  laat zich met o.m. ijzige vorst al dadelijk kennen als een ijzig Vorst. Dus is de boot gisteren winterklaar en vorstbestendig gemaakt,  zijn de schaatsen (zojuist) geslepen en wachten wij in onze behaaglijk warmgestookte boshut blijmoedig op de dingen die komen gaan… [Intussen won Hanneke een ‘home made’ taart op de kerstfair bij De Koepel.  Kleine inleg dus met ‘groot’ resultaat: dat past eigenlijk niet bij ’t huidige,  schrale investeringsklimaat.  Maar ja: de duivel schijt altijd weer …     Da’s onze hoop dus!]

Een Persoonlijke Sage.

In ónze Préhistorie was er eens een meisje -laten we haar ‘Hanneke’ noemen want zo heette ze toen ook al- die werkzaam was bij een groot instituut in de bossen van Huis ter Heide (nabij Soesterberg). Zij woonde daar ook en wel “intern”, in het Hoofdgebouw op de “zustergang”, zoals dat werd genoemd. Ten tijde dat dit verhaal speelt was deze deern nèt 18 geworden, maar omdat zij al jaren eerder fraai van voorkomen bleek en niet geheel onprettig van karakter bovendien, mocht het geen wonder heten dat een jongeman -laten we hem ‘Joop’ noemen want zo heet hij tóch- haar reeds op haar 15de had overreed met hem te gaan verkeren. Zodoende kwam hij dan ook te geregelder tijd, op een vrij basaal vervoermiddel eerst ‘Batavus’ en later ‘Zündapp’ genaamd, vanuit Barneveld naar Huis ter Heide geronkt teneinde dit ‘verkeren’ te onderhouden en daaraan gepast inhoud te verlenen. Daarbij ontmoette ons nijver opgroeiend duo echter een ontmoedigende belemmering: te dien tijde was men namelijk eerst met 21 jaar ‘volwassen’ en vóór die heerlijke, gerechtelijk ondersteunde, autonomie golden ter plekke de ‘Regels van het Huis’. Die Regels nu schreven onder meer voor dat men elkaar als louter jong-verkerenden uitsluitend ontmoette in de gemeenschapruimte, destijds eufemistisch met  ‘huiskamer’ aangeduid. Men ‘verkeerde’ dientengevolge steeds in de nabijheid van, en onder de ogen van, derden.  Gezellig, doch weinig besloten en daarmee wat schraal voor het onderhouden van het ándere ‘verkeren’, zoals een ieder die ooit óók verkeerde dadelijk begrijpt. Ter omzeiling van e.e.a. paste dit tweetal allereerst de, jullie allen vast wel bekende,  “Typisch Nederlandse Uitleg van Regels” toe. (Die luidt : een regel geldt alleen wanneer en gedurende de preciese tijd dát hij actief wordt gehándhaaft…) Maar ja, de jonge Joop wist weliswaar de portier voldoende te vermurwen maar werd daarná toch meermalen uit de gangen geplukt met woorden als: “Wat moet dat hier?!” of iets van gelijke strekking  – nog vóór hij haar kamer had bereikt. Verbanning naar de ‘huiskamer’ als ontmoetingsplaats was dan wederom hun beider lot. Nadere bestudering van de huisregels bleek echter een ontsnappingsroute te bieden: verloofden konden samen legaal in de eigen kamer toeven! Dát was dan ook de reden dat beide jongelieden -enigszins tegen de tijdsgeest in- terstond hun ouders, kennissen & anderszins betrokkenen maar vóóral: de direkteur van dit Instituut (!) een (zelfgemaakt) verlovingsbericht deden toekomen:  m.i.v.  30-11-1969  ringden zij elkander!

En dát was dus eergisteren alweer 40 jaar geleden. Het wordt te onzent vandaag gevierd: want wij dragen die kleinoden -met vermelde datum daar als eerste in gegraveerd- nog steeds om de door traditie voorgeschreven vinger.