Joop

Niks doen, niks !, lijkt de enig juiste overlevingsstrategie bij deze temperaturen …  En dat al na ‘slechts’ enkele weken zo’n 25 graden op de thermometer.  OK – én vijf á zes “Tropische dagen” (30 tot 35 graden). Wereldwijd gezien zijn we dus duidelijk (onderkoelde-)watjes. Hoe hebben al die Nederlanders dat destijds geflikt, ‘de Boss’ uithangend in “Nederlandsch Indië” ?.  Nou ja: zij deden grotendeels ook al niks natuurlijk: daar had je (uitsluitend donkerbruin) personeel voor.  Maar goed: zij hadden toch geen airco, diepvriezers e.d.  bij de hand.  Wel leefde men gemiddeld járen korter, dat was bekend en daarom telden ‘tropenjaren’ dubbel. We worden dus twéé keer gepakt met deze tropische dagen: eerst zweet je ze door – en daarna leef je even zoveel dagen korter (! ja, ja !)  Wij hebben te onzent ook geen airco, alleen een piepklein tafel-ventilatortje en een mooi trage plafond-fan boven ons bed.  Natuurlijk gaan we strategisch om met de omgang tussen ‘buiten’ en ‘binnen’ – deuren, ramen, zonwering, nachtelijk doortochten, weinig/kort koken, enz.  Tóch stijgt de binnentemperatuur natuurlijk heel geleidelijk mee: ’t is nu (10.00 uur) 25,5 graden binnen – en inmiddels alweer 29 graden (in de schaduw!) buiten. GOED: ándere zaken dezer dagen.  Allereerst werd een Friese Vriend 60 jaar. En hoewel hij zichzelf nog altijd héél wat jonger acht (wat wel klopt, want ondergetekende is bijv. in het voorjaar al aan de beurt om een vólgend decennium te betreden) is het toch een hele leeftijd J.(!)   En vorige week dinsdag zetten wij de auto neer bij het pontje van “De Blaauwe Kamer” (Rhenen) en fietsten vandaar uit naar Arnhem om er de eerder vermeldde 3D Straattekeningen te besnuffelen (Twee fotootjes bij dit Bericht zijn daar dus gemaakt). Qua temperatuur was het (toen nog) goed te doen, een graad of 25 omlijst met een lichte bries. Een ritje met de fietsclub, deels over de Lekdijken (Vianen, Ameide, IJsselstein) twee dagen later, ging ook nog best. We aten bovendien een halve kersentuin leeg: ze waren vol-zoet én knapperig!  Dat vorige week was donderdag.  Vrijdag scheepten we ons rond 12.00 uur te Breukelen in op de “Time Oud” en voeren vervolgens in een kleine vijf dagen een prachtig rondje door zonovergoten Nederland: eerst via de Vinkeveense Plassen naar de Amstel. (Gepit in de Middle of Nowhere aan het watertje “de Winkel” – te midden van waterhoentjes, futen en schapen.) Verder over de “Holendrecht” en de “Grecht” naar Woerden. (Waar we overnachtten in wat onze toekomstige thuishaven moet worden…) Daarna over de Oude Rijn naar Alphen en door via Boskoop naar Gouda. (Daar kun je pitten in de binnenstad)  Van daar uit de Hollandse IJssel af: langs Oudewater, Montfoort en IJsselstein en dan ten Noorden uit naar Utrecht.  Altijd prachtig: dwars door Utrecht via de Oude Gracht.  We overnachtten in de binnenstad, bij de Weerdsluis en voeren (dinsdag dus) over de Vecht terug naar onze ligplaats. Toen werd het al flink warm, anders hadden we er wellicht nog een dagje aan vast geknoopt.  De toenemende warmte is er ook de oorzaak van dat we voor tamelijk lange vaardagen gingen kiezen: rustig voort pruttelen, in de schaduw van ons zonnedekje met een beetje wind om je heen, bleek prettiger dan te vroeg aanleggen… ( ’t Beschreven tochtje is zo’n 190 vaar-kilometers lang)

Hou je -ook in de hitte- Haaks !

Dóm natuurlijk, om in het vorige bericht al een voorgenomen vakantie-fiets-tocht op te nemen: zó heb ik in DIT bericht minder te melden(-). We hebben de toen beschreven tocht inmiddels gemaakt.  Het bleken 237, tamelijk héte, kilometers.  Wel kan worden gezegd dat bij temperaturen rond of boven de 25 graden fietsen de ideale bezigheid is: zolang we rustig voort peddelden raakten we nauwelijks bezweet!  Dát komt namelijk pas als je geruime tijd stilstaat.  Dus vonden onze koffie-stops (die regelen we liefst zélf met meegebrachte oploskoffie en heet water -> precies op ’t moment en op de plek dat wij er zin in hebben) steevast plaats op zwaar beschaduwde plaatsen IN de wind.  Bij etentjes e.d. kun je natuurlijk weer kiezen tussen goed beluchtte en overschaduwde terrassen of binnen in eethuisjes met airco…  Het ‘vrienden op de fiets’-adresje in Haarlem bleek tamelijk luxe uitgerust: een slaapkamer met eigen badkamer & toilet op de bovenverdieping.  De eigenlijke bewoners hadden al hún functionele ruimten daaronder op hun eigen verdieping.  Het via ‘voordeeluitjes’ gescoorde hotel in Poeldijk onder Den Haag, de dagen daarna, bleek een voormalig ‘RK-VereenigingsGebouw’.  Het was wel wat gedateerd, maar prima heringericht: wij hadden er een zéér ruime kamer met een forse zithoek (Twee O.B.Bommel stoelen mét uitzicht en elk een poef/voetenbank).  De zondag na deze fiets-midweek aten we gevierenlijk uitgebreid Sushi ten huize van Michiel in Harmelen.  Dus iedereen in ons -zeer overzichtelijke- gezin is weer helemaal bij.  (Vakantie plannen/tijden uitgewisseld e.d.)  Afgelopen woensdag vertoefden Hanneke en ik in en rond Baarn.  Daar vond onze,  sinds enige jaren bestaande, “zomerse rëunie” plaats van vijf winter-wandelpool-wandelaars, die elkaar hebben (h)erkent als ongeveer éven raar – en dus aardig bij elkaar passend (!)  We werden er hartelijk ontvangen, rondgeleid door het spiksplinternieuwe appartement van een Baarnse deelnemer, en liepen daarna een uurtje of wat door de bossen tussen Baarn en Lage Vuursche.  We aten in laatst genoemd dorp uitgebreid Panne(n)koek.  Het was mooi en warm en kurkdroog, dus we kwamen zeer stoffig aan.  Na het ontstoffen volgde uitgebreid naborrelen-met-ingebouwd-gegrinnik,; waarna we afscheid namen; tot het nieuwe winter-wandelseizoen natuurlijk slechts.  Inmiddels hebben wij beiden onze zinnen gezet op een uitje naar Arnhem, want daar zijn sinds vorige week vele 3 dimensionale straattekeningen te zien.  Vluchtige, eenmalige kunstuitingen, of het nu met zand, krijt of …. is, wij zijn er tuk op!

Het was heerlijk vaarweer die drie dagen met Kasper.  En ook de Angstel langs Abcoude bleek net zo pittoresk als ik had gehoopt.  Het was ook warm en zonnig genoeg om m’n spiksplinternieuwe ‘Biminitop’ uit te proberen.  Zo’n Biminitop is een opklapbaar scherm dat zowel bij zon (voor schaduw) als bij regen (om buiten te blijven sturen) erg praktisch kan zijn; klik maar op de foto hierboven.  Wel pruttelden we dwars over een pittige deining op ‘t IJsselmeer – tussen de IJmond en Muiden.  Die was het gevolg van de N/NO wind die op die (dins)dag 4 Bft. dóór stond. Op vrijdag kwam Hanneke weer terug, ze had naar eigen zeggen een erg leuke week achter de rug – en bleek dit keer ook relatief weinig gesloopt(!). Samen fietsten we daarom zaterdag maar naar Woerden, want daar was een lief en vriendelijk straat festival(letje):  Ondertussen blijft het weer geweldig, zeg gerust subtropisch lekker en daar maken wij graag actief gebruik van.  Nu wilden toch al gauw eens naar de Lange Voorhout in Den Haag – omdat daar sinds dit weekend de Zandsculpturen van het Europees Kampioenschap (vorige week) te bezichtigen zijn.  Dus hebben we Den Haag opgenomen in een vierdaags fietstochtje:  Morgen fietsen we eerst naar Haarlem, daar overnachten we op een ‘Vrienden op de Fiets’ adresje. Donderdag fietsen we dan door naar Poeldijk (direct ten Zuiden van Den Haag) alwaar we via ‘Voordeeluitjes’ twee nachten scoorden in een Hotelletje direct in het Centrum. Vandaar is het op vrijdag een kilometertje of 10, 12 naar Den Haag centrum en Lange Voorhout.  Zaterdag weer naar hier. Alles op de fietsdagen  is tussen de 60 en 75 km., dus bescheiden dag afstanden.  Maar dat is ook wel prettig als het erg warm is én de wind natuurlijk weer niet altijd van achteren komt…

Tot volgende keer dus – als we jullie weer geheel uitgewaaid begroeten

Het was maar goed dat we al besloten hadden Friesland toch maar per auto te bezoeken: de (tegen)wind was nog harder. en het algemene weertype bepaald ook guurder, dan al was voorspeld. Niettemin hebben we genoten van het bijkletsen daar.  Én van ons uitgebreide bezoek aan de overzichts expo van M C Escher  in het Frysk Museum te Leeuwarden [Onderdeel van haar rol als ‘Culturele Hoofdstad van Europa, dit jaar]  Natuurlijk kenden we, net als praktisch iedereen, zijn latere werken wel: vooral die met uiterst fantasievolle perspectief-vertekening, maar hier werd  z’n héle leven als tekenaar/etser/lithograaf en in aanvang ook houtsnijder getoond.  Ik vond vooral zijn vroege houtsnijwerk, geïnspireerd op het Italiaanse landschap -zo tussen z’n 18de en z’n 35ste- heel bezienswaardig! Eenmaal weer thuis hebben we een fietstocht over de Lekdijken gemaakt: auto aan de dijk zetten bij een fietsveer, (Ameide) dan héén 25 á 30 km. tegen de wind in ( 3 Bft, tot Lekkerkerk) en ongeveer dezelfde afstand terug -dan met wind mee.  Met altijd een mooi uitzicht natuurlijk, want je rijdt wel  z0’n 10 meter boven het landschap. Met de fietsclub ben ik ook nog bij 4 á 5 Bft. wezen peddelen, maar Hanneke’s astma staat haar dát niet toe – zij ging dus maar baantjes trekken in een zwembad.  Zondag prikten onze zonen een vorkje mee en donderdag deed de preventie assistente een ernstige poging mijn tandvlees geheel van m’n kaak te slopen.

Per vandaag is Hanneke weer acht dagen op vakantie met een selectie uit onze voormalige ‘doelgroep’ – in Beekbergen dit keer.  Zoals jullie uit vorige jaren weten knijp ik er dan ook vaak even tussen uit; meestal maakte ik -bij gepast weer- dan een meerdaagse fietstocht.  Dit keer ga ik met Kasper scheep, van maandag tot woensdag vermoedelijk.  Eens kijken of het Noordelijk gedeelte van het mini-riviertje de ‘Angstel’ al weer bevaarbaar is (smal en nét 1.10 diep -volgens de kaart dan: wij zijn ook 1.10 diep dus duimen dat ’t zo is…)  En dan Amsterdam ook even meepakken natuurlijk, dat blijft vanuit de grachten altijd extra leuk. Vermoedelijk gaan we dan via Durgerdam en Muiden weer terug, maar dat hangt ook van de windsterkte en -richting met name op de dinsdag af.

Het weer lijkt ons in elk geval heel goed gezind….

Zomerse zaken, zoals: de zaterdag na ons vorig bericht op dit Blogje ‘latten’ wij een (mid)dagje.  We gingen in elk geval gescheiden “ons weegs”. Hanneke tijgerde naar een Teamoverleg te voorbereiding van een ‘Buitenhof’-vakantie [later deze zomer met onze aloude ‘doelgroep’ op stap dus]. In Utrecht wonen loont zich daarbij extra, want zo’n bijeenkomst wordt doorgaans bij het Utrechtse CS gepland. Vanwege de centrale ligging natuurlijk. Hanneke doet dit al een jaar of tien – dit jaar begeleidt zij alweer haar 16de en 17de reis, als we goed geteld hebben (!)  Ik had op diezelfde dag een ‘Organisatorendag’ van de Wandelpool: daarvoor waren alle lieden uitgenodigd die jaarlijks “8 of meer wandeltochten” in de ‘Pool’ aanbieden. Eigenlijk doe ik maar 7 tochten in elke winter, maar dat ook al tien jaar lang [inmiddels 49 tochten, totaal zo’n 1100 wandel-kms. met ca. 550 meelopers] daarom werd me desgevraagd hartelijk te verstaan gegeven dat mijn ’t op prijs stelde dat ik óók kwam opdragen. Het was in de bossen bij Hollandsche Rading, ca. 18 km., dus ‘k kon er per fiets heen. We waren met een man/vrouw of twintig, wisselden ervaringen uit, liepen al keuvelend nog zo’n 15 km. en aten heel wat bitterballen en aanverwante snacks – weggespoeld met een goede ‘dubbel’ (in mijn geval: op de fiets – ideaal !)  Verder business as usual hier. Genieten van de zomerse dagen in de tuin, rondfietsend, -wandelend, en –varend. Zo fietsten we op een mooie woensdag naar R&B in Barneveld, 96b km. door fraaie natuur.  Dat beviel ons zo goed, dat we plannen maakten om vanaf morgen samen naar Friesland te fietsen.  Helaas blijkt nu de wind roet in dat eten te gooien: 4 Beaufort Noord/Noordoost is effe teveel tegenwind voor een (eerste) dagtocht naar Enkhuizen á 105 km. (Ik deed deze tocht vorig jaar, heb dus de km. aantallen en andere praktische zaken “in the pocket”) Gaan dus een daggie later per automobiel – en zijn donderdag al terug i.p.v. de geplande zaterdag… [Én een paar cliënten in/nabij ‘Hanneke’s winkeltje’ in ‘Vleuterwijde’ zijn blij, want ze komt nu tóch morgen]  Wandelen deden we nu minder in als wel rond de stad: de stadsparken op het aloude laatmiddeleeuwse ‘Bolwerk’ blijven altijd boeiend, in groen, in bouwwerken én in de (mede)mensen die we daartussen ontwaren.  Verder voeren we met z’n tweeën een drie-daags rondje met de boot.  Vanaf de Vecht bij Nieuwersluis ’t Amsterdam-Rijnkanaal overstekend, het piepkleine riviertje “de Angstel” op, daarna de Vinkeveense Plassen over en dan via het nóg smallere riviertje “de Winkel” over (vaak slechts ca. 6 mtr. breed en zo’n 1.30 diep). Zo kom je uit in de veel bredere “Holendrecht”, vlakbij Ouderkerk aan de Amstel, waar we dan ook overnachtten. De volgende dag pruttelden we over de Amstel, maakten een rondje Amsterdam-centrum en voeren toen door over de Weesper-trekvaart terug naar de Vecht. Nabij Nigtevegt, een luttele km. of acht ten zuiden van Weesp, zaten we een prachtige avond uit aan de wal in een fraaie en zeer stille buitenbocht van de altijd mooie Vecht. We sliepen er ook genoeglijk. Op dag drie was ’t nog maar even tot de Mijndense Sluis (toegang tot de Loosdrechtse Plassen) en onze ligplaats. Vroeg in de middag dus weer thuis.  Ik maakte nog even kennis met m’n huisarts (die bleek dat op prijs te stellen – omdat ‘ie deze 69jarige in zijn patiënten bestand nog nooit ontmoet had…) en we hadden de ‘meiden’ tot vanmorgen weer even te logeren – we zijn met ze naar de (verrukkelijke) botanische tuin van de Universiteit van Utrecht geweest.  Terwijl Hanneke de meiden de avond doorsleepte was ik gisteren weer ‘ns vrijwilliger bij de schrijvers/dichter van “de Vorlesebühne” in molen “de Ster”, hier in Oog in Al.  Ik trad er ook zélf op: met een tweetal stukjes proza tijdens het gebruikelijke onderdeel ‘Open Podium’.  Kreeg tot mijn verrassing een klaterend applaus (! -heel ongebruikelijk bij ‘Bühne’) ‘k Zet beide stukjes tekst wel even hiernaast: je vindt ze in de linker kolom bij: ‘Woorden’. OK, zijn jullie weer bij.

Maak er zelf ook heerlijke dagen van!

Zoals in ons vorig bericht al werd aangekondigd, voeren we gezamenlijk dwars door Utrechts centraal gelegen “Oude Gracht”.  ’s Avonds gingen M&K weer naar huis. Wij beiden sliepen inde boot aan een recreanten kade tegenover het vroegere AZU; achter die aloude gevel- met nog een vervaagd rood kruis er op- bevindt zich nu een fors appartementen complex. De volgende dag voeren we over de “Buitengracht” terug naar de Weerdsluis, waar de Vecht begint. Zo buitenom het Utrechtse bolwerk varen kon nèt: de laagste vaste bruggen zijn er 190 cm. boven water en onze ‘kruiphoogte’ is ongeveer 183 cm…  WE legden de boot weer tussen de daarvoor bestemde paaltjes en togen,  prettig omringd door de  airco,  op huis aan.  Sedertdien hebben we, wegens een overdaad aan wel érg warm weer,  maar bitter weinig uitgevreten. Warm maakt Sloom! Veel rondgehangen dus op de schaduwplekken in de tuin met boek of spelletje. Alleen een boodschapje of klusje aangaan in alle vroegte ’s ochtends. Zo rond 15.00 uur een poos binnen schuilen (soms inclusief een stiekem tukje) omdat het daar  ‘maar’ 24 graden is en buiten wel 32.  Heb nog even m’n tandarts bezocht – maar spannender is het niet geworden.  Daarom hierbij maar een spannende foto: “Zelfportret van een Duif”. De titel moet je dus létterlijk nemen: deze afdruk liet het beestje achter toen het zich op 21 maart dit voorjaar te pletter vloog tegen een perronruit op het Lunterse stationnetje (!)

Zo, nu allemaal maar weer verder met het traag doorzweten van de dag…

Naast onze gebruikelijke routinematige gebeurtenissen (zoals Winkelieren voor Hanneke’s op maandag, het Leven Vieren met nog hoger-bejaarden voor Joop én Clubfietsen voor Beiden op donderdag…) stonden de afgelopen dagen voor ons in het kader van Gasten.  De eerste daarvan was Kea –uit Franeker- die verbleef hier een paar dagen.  De ‘nattigheid’ in de titel slaat natuurlijk op het te onzent weer nieuwe fenomeen van een knalgeel drijvend voorwerp.  (Van waaruit je bijvoorbeeld Fuut & FuutJE langs ziet drijven:) Hadden wij eerder Kasper al prettig te water gelaten, ook Kea liet zich volgaarne in de boot nemen: wij zwalkten, bij genoeglijk zonnig weer, over de Loosdrechtse Plassen.  En kwamen, aan een eilandje gelegen, tot de ontdekking dat een paar kleine, lichte klapstoeltjes om de schaduw op te kunnen zoeken, meerwaarde zouden kunnen hebben…  “Op ’e kletter” of “Út fan hûs” zijn *) beviel haar duidelijk, want ze zit nu -met zuslief- alweer ergens in Zeeland.

*) Friese uitdrukkingen. “Op ‘e kletter” = onderweg;  “Út fan hûs” = elders logeren

Toen moesten wij onze lease kleindochter Madeleine feliciteren en platdrukken (‘Me too !’) omdat ze 10 jaar is geworden.  Daarna ben ik drie dagen met Johan uit Leiden gaan doordobberen.  Johan, oud collega & ooit muzikant bij ons 25-jarig huwelijk, werd kort geleden weduwnaar en was wel te porren voor wat stille **), lange dagen in de buitenlucht. We voeren over via de Vinkeveense Plassen over de Amstel naar Amsterdam en overnachten in het fraaie gelegen Durgerdam.  Daarna kabbelden we naar Muiden, gingen de Vecht op en overnachtten in Weesp. Om tenslotte via de ligplaats bij Breukelen weer in Utrecht te belanden – voor de ‘nabetrachting met diner’ bij Hanneke. Ik heb daardoor natuurlijk bootje en motor wat leren kennen (elke boot vaart anders) én we hadden er ronduit práchtweer bij!

**) Voor zover er in mijn nabijheid sprake kan zijn van ‘stilte’; gelukkig kan J. er ook wat van: wij zaten tot 02.00 uur te praten in Weesp…

Ook beide Pinksterdagen zien er qua weer geweldig zonnig en warm uit en zullen desniettemin voor ons óók in het teken van enige nattigheid staan: we spraken af met beide zonen op 1^ste Pinksterdag de Vecht af te varen en in Utrecht door de Oude Gracht te dobberen.  De jongens gaan dan in de avond van boord, wij pitten (voor ’t eerst samen) in het Vooronder en varen met de “Time Oud” op 2^de Pinksterdag weer terug.

Fijne Pi-dagen jullie allen!

Op 1 mei j.l. was het 51 jaar geleden dat ene Jopie Bruins, toen een vlassig besikte nèt 18 jarige adolescent en Hanneke Koudijs, toen een fris ontluikende, bijna 16 jaar oude bakkersdochter uit Lunteren, het Schaffelaarse Bos inslopen om -zonder entree kaartje- het Koninginnedag Vuurwerk op ”de Koewei” te aanschouwen.  Naast dat vuurwerk aanschouwden beiden vooral elkaar, knepen eens hand en … er werd gezoend!  Enkele jaren later werd er zelfs getrouwd, waarbij ook toen al sprake was van Wettelijk Voorgeschreven levenslange beloften.  Een jaar of,  toch wel …tig later, waren we écht volwassen geworden en onderkenden we dus dat levenslang vooruitbeloven zuivere kletskoek is: wij hadden dus “Ja” gezegd tegen onhaalbare voorwaarden. We besloten toen –fuck de ambtenarij- elkaar jáárlijks gewoon opnieuw het JAwoord te geven. (Of niét, natuurlijk…) Déze 1 mei boekten we een kamer in het Suydersee Hotel, midden in het historierijke stadje Enkhuizen, we bestelden daar, later in de avond, een mooie maaltijd in een prettig ogend Eethuis, keken elkaar daarbij weer eens diep in de ogen: en tekenden weer een jaartje bij! (letterlijk: op een servetje)   Samen dus weer een jaar voor de boeg. Kennelijk hadden we Hemelse goedkeuring ook, want meteen hierna ging het weer er met sprongen op vooruit en zette de Lente -eindelijk- krachtig door.  Afgelopen woensdag reed ik met de fietsclub rond, wegens een vakantietrip van onze vaste voorman, en dat werd een heerlijke dag en idem tocht. (Niet zo ver, een km. of 45, dus we waren rond 14.00 uur weer thuis)  De boot is intussen meer en meer naar m’n hand gezet (veel kleine klusjes door mij en een gezelliger aankleding door Hanneke). Gisteren voeren we er met Kasper voor het eerst een dagje mee rond – op de Loosdrechtse Plassen. Een vurrukkullukku  dag.  Dat we daarbij onze vlaggenstok (met vlag) verloren vermocht de pret niet te drukken, maar als je binnenkort ter plekke gaat spelevaren of zwemmen: kijk ff voor ons rond (!)  Vandaag fietsten we eens langs voor ons nu al nostalgische plekken in Utrecht: ’t Griftpark en het voormalig appartement van Michiel, de Stempelslaan en het winkelcentrum in Kanaleneiland …  En hebben we daarna weer eens (her)ontdekt wat een lekker tuintje we eigenlijk hebben!

Kortom -tot nog toe-  alles Kits te Onzent.

We hadden kort geleden al geconstateerd dat de buxus in de pot bij onze voordeur ernstig was aangetast door de hier nu wijd verspreide (en paniek-zaaiende ‘buxus-mot’.  Nu bleek ook de buxus die geheel solo, maar ook heel ‘centraal’, in onze achtertuin staat helaas terminaal …  Hele hagen en voortuinen rondom ons kun je gevoeglijk afschrijven;  bestrijdingsmiddelen en -methoden lijken nauwelijks effect te hebben.  De meeste buxus eigenaren geven het dus maar op voorhand op “…en gaan over tot de orde van de dag” (om een veelgebruikte Tweede Kamer-quote te bezigen). Zo ook wij.  ‘R I P’ dus maar (en over op een andere groenblijver) Wat viel er verder voor?  Minder dramatische zaken gelukkig: Hanneke ‘consumeerde’ een vrijwilligers-trainingsdag in Gouda en onderwerpt zich aan allerlei longfunctie onderzoeken. En natuurlijk draaft ze nog elke maandag op als onbezoldigde ‘kleine middenstander’ (Herinner je dus de eeuwige klacht van Grootgrut in ‘O.B.Bommel’: “En wie is er weer de dupe? – de kleine middenstander!“)  Ondergetekende sleepte intussen weer een aantal bejaarden –gelukkig met hun instemming, zo participeer ik niet in de “me too” discussie- naar een theater. Én ik klus natuurlijk in het nieuwe bootje, want –eh- bouwjaar 1976, dat is gewoon een al hele tijd geleden, nietwaar?!  (Is wel heel léuk klussen: komt er echt iets uit je handen…)  En ook dit jaar gingen we met de ZZ&Z’s (Zussen & Zwagers) een dagje uit.  Doorgaans vind dit plaats rond de geboortedag van de ‘foundation father’ van de Koudijsjes: H.A. Koudijs (op 10 april, nu 104 jaar geleden), maar tot mijn genoegen dit jaar op 22 april, op mijn 69^ste verjaardag dus(!).  Hadden we met onze zonen op  m’n ‘oudejaarsavond’ (de 21^ste dus) die verjaardag al met een etentje ingeleid – op de dag zélf zwierven we met z’n achten over het Zandvoortse strand (en kwam ik er vanaf met natte zoenen en gebak tijdens een OV-overstap op Schiphol…) Noot:  wij allemaal hebben so-wie-so al mazzel natuurlijk, want ene Willem Alexander (vandaag 51) moet z’n verjaardag ALTIJD op een andere dag écht vieren met de zijnen…

Vandaag fietsten we hier een kilometertje of 45 rond langs kleine riviertjes in de wild ontspruitende lente rondom– en genoten we volop!  Wonder;ijk.  Dit is a;weer onze zevende woonplek samen. We woonden onder meer op het platteland in de Gelderse Vallei, in heuvelachtig gebied nabij Duitsland, op de klei dichtbij het Wad, op lage veengrond in een Merengebied, even zelfs nabij de Middellandse zee, echt midden in het Bos en nu dus in een Grote Stad.  Wat opvalt is: ALTIJD is de omgeving heerlijk.  En dringt ze zich nog prachtiger op als de lente er uitbundig in losbarst. Dus: buiten, daar moet je zijn.

Volop genieten maar weer!!

* Frisisme   Na onze dramatisch mislukte vaartocht (zie vorig bericht) kwamen we even bij door ‘onze’ meiden weer een weekendje uit te nodigen en met hen op die eerste zomerse zaterdag naar de speeltuin in het Maximapark te fietsen en ons vieren daarna op Italiaans IJs te trakteren.  (Bij een ‘plaatselijk beroemde’ ijstent hier dichtbij in De Meern – meer mensen waren op dat idee gekomen: er stond een wachtrij van tientallen meters buiten…)  De dagen daarna waren we autoloos, want onze 3005 werd uitgedeukt en gespoten. Van dat autoloze merkten we overigens niet veel, want er gaan hele wéken voorbij waarin we onze mobiel niet van binnen zien…  Maar goed: hij staat er nu wel weer strak bij.  Afgelopen donderdag kwam dan het verlossende bericht van onze scheepsmotoren-techneut: hij had de brandstoftank uitgebouwd, van een mangat voorzien, binnenin weer brandschoon gemaakt, toe- en afvoer leidingen vervangen en een nieuwe vuldop op ’t dek geplaatst (de oude bleek te lekken, dus extra vocht in de tank – ook weer voeding voor bacteriëngroei.  Qua brandstof is alles nu dus weer als nieuw en dat bleek ook: want de motor start weer probleemloos en draait als een zonnetje.  (Vooral als je dat vergelijkt met de antieke Volvo Penta die destijds in onze Westerly zat. Die Penta was drie keer zo zwaar, maakte vijf keer zo veel herrie, trilde je de boot uit -want hij zat zonder rubbers op het vlak vast- én hij gebruikte ook nog eens 3 liter diesel per motor-uur; dat is in een boot ca. 10 km.) Dit Mitsubishi tweepittertje staat op rubbers, draait aanmerkelijk stiller en verbruikt hooguit 1.3 liter per draaiuur. Dat heb ik inmiddels allemaal zelf ervaren, want op vrijdag de 13^de (ik ben dus echt niet bijgelovig!) tufte ik er in zo’n 7 uur mee van Kampen naar de Nijkerkersluis. Daar overnacht en afgelopen zaterdag snorden we (want volgens Hanneke is de boot mijn ‘second love’ -ook nog eens 25 jaar jonger dan zijzelf – grijns) een uur of vijf door; eerst naar Muiden en toen een stukje De Vecht op tot Weesp.  In Weesp kwam Hanneke gistermorgen aan boord en samen voeren we ‘m -in een uur of vier- naar onze nieuwe ligplaats in de Loosdrechte Plassen nabij Breukelen. Er valt nog heel wat aan te knutselen, maar bruikbaar is’ie per direct.  Dus de uitgaansmogelijkheden te onzent zijn nu: wandelen, fietsen (al of niet in combinatie met ‘tentje mee’, via ‘vrienden op de fiets’ of met gebruik van ‘voordeel uitjes’), caravanning of: varen.  En zoals jullie gemerkt hebben barst intussen de Zomer ook los .. [vanaf 22 april mijn 70^ste zomer!]

De vraag wordt dus of we nog wel eens thuis zullen zijn … hoewel: da’s óók weer lekker