Joop

                      klik op de foto om die te vergroten …

Dit stukkie wordt geschreven terwijl Hanneke naar Nederland-Australië kijkt (zojuist 2-2). We zitten in onze caravan die op de oprit staat bij Acacia 23 – onze boshut dus , die we nu echt hélemaal leeg hebben!  De overdracht is op 4 juli, terwijl wij tot 3 juli in Friesland zullen toeven, vandaar deze vroege opschoon-aktie-met-sleurhut…  Morgenvroeg vertrekken we naar Sneek, want daar lopen we a.s. zaterdag de ‘Mar-athon’, 42 km. en 195 meter dus.  Het spektakel is groots opgezet: met elke vijf kilometer een voortgangs-check, idem zoveel verzorgingspunten, diverse consumptietenten, hoempapabands en “applausplekken” voor publiek (de enige plaatsen waar je fatsoenlijk met een auto in de buurt kunt komen).  Wij krijgen een naam-badge om waarin electronica zit: de doorgang langs de controle punten wordt automatisch geregistreerd.  Wat nog grappiger is: hun website is www.mar-athon.com (want “mar” staat voor “meer” in het Fries en deze route loopt helemaal rond het Sneekermeer) – je kunt daar nu gewoon op rondkijken natuurlijk.  Maar vanaf nu kun je ook melden over welke wandelaar je op de hoogte wenst te worden gehouden: en dan krijg je -GRATIS- een berichtje op je mobiel wanneer die wandelaar weer een controlepost is gepasseerd…  Voor deze dienstverlening meld je je hier aan. Reuze grappig toch?  Nog geen idee natuurlijk of wij – ook in deze temperaturen- zo’n stevig eind tussen 9.10 uur (onze starttijd) en 20.00 uur (eindtijd) kunnen stiefelen; maar we gaan er gewoon voor! De hele zaak is, qua starttijden en afstanden, zo gepland dat alle 6000 (!) deelnemers [-1500 halve Marathon hardlopen, 1500 halve Marathon wandelen, 1500 hele Marathon hardlopen én 1500 hele Marathon wandelen] allemaal  ergens tussen 19.00 en 20.00 in Sneek arriveren.  Toenemende drukte naar de finish toe dus.  Aansluitend is er een groot feest rond de watertoren gepland, met ‘de Kast’ en dergelijke. Wij storten ons in het gewoel vanaf het camping-veldje bij jachthaven “de Domp”, midden in Sneek – waar we in oktober j.l. al een plekkie reserveerden.  Daarná gaan we nog een weekje aan het IJsselmeer in Gaasterland staan – om ‘af te kicken’ en allerlei oude bekenden aan te fietsen…  Een vrolijke groet aan jullie allen ( alle twee dus, ofzo…)

Tot mijn schrik is het vorig bericht alweer van zo’n 14 dagen terug.  Wat gaan twee weken toch hard – zelfs als je , zoals wij, maar wat aan keutelt door het leven.  Want zoveel was er niet aan de hand.  Alleen maar van die ‘dingetjes’ eigenlijk. Dingetjes als: een avondje op bezoek bij onze Edese zus & zwager. Keertje tuinklussen (en eten!) bij Michiel.  En een dagje klussen met en bij Kasper. En twee keer een dag wandelen in de hitte: één keer een ‘Wandelpool’-rondje over Ede (22 km.), waarbij Hilde en nicht Youetta een deel mee kuierden(15 km) en nog een keer een flinke heuveltocht vanuit en rondom Maastricht(28 km).  Niet alleen omdat het rond Maastricht weer zo prachtig ánders is, maar ook omdat mijn ‘gratis’ treinkaartje op moest. En dan is een verre bestemming altijd leuk.  Al dat geloop in de warmte is eigenlijk niks voor ons, natuurlijk: we lopen niet voor niks meestal alleen in de winter (’s zomers fietsen we meer).  Maar dit is gewoon lange-afstand-onderhoud ter voorbereiding van de marathon in Sneek op 21 juni: 42 echte kilometers in de zomer…  [“wat?, ze lijken wel gek!” – zou best ‘ns waar kunnen zijn, want dat denken wij ook nu het dichter bij komt]  Over ruim een week gaan we, dus ruim voor het wandelevenement, naar Friesland.  Met de caravan, een week of twee-en-een-half.  Intussen ziet het ernaar uit dat ons boshuisje begin juli al daadwerkelijk in andere handen zal overgaan – dus we zijn weer eens: aan het verhuizen…  Gisteren namen onze knaapjes al afscheid van onze Kabouterstee en deze week zullen we e.e.a. wel afronden te Lunteren (waarna de zooi natuurlijk nog z’n plek moet vinden in Utrecht – maar dat kan ná onze Friese vakantie wel weer).  Morgen gaat  1: de caravan naar de techneut om de mover eronder te laten zetten en 2: H&J naar Utrecht, met weer eens autootje gevuld met te verplaatsen spullen.  Van die dingetjes dus...

Op de eerste dag dat we weer in Lunteren neerstreken kwam ons ‘huiskonijn’ ons direct tegemoet. Zij presenteerde zich door met kleine (blije?) hopjes te naderen, besnuffelde onze voeten even en keek ons  toen afwachtingsvol aan. “Lekkers graag, komt er nog wat van?!” blijkt ook zeer wel over te brengen zónder feitelijke tekst…  Wij meenden echter best onze fietsen van het rek te kunnen halen en de bagage binnen te mogen zetten alvorens aan deze vrij dringende oproep -middels wat schijfjes winterpeen- te voldoen. Tot haar verbazing ontdekte Hanneke de volgende ochtend een vers gegraven holletje bij het wieden. Wij konden er eerst geen wijs  uit worden: te klein voor konijn en te groot voor muis… Zééééér tot onze (vrolijke) verrassing kwamen er tegen de schemering drie piepkleine konijntjes uitrollen. (Zie foto)  Later bleken het er vier te zijn. Geheel zonder begeleiding van een meer volwassen exemplaar van de familie Langoor hoppen, rollebollen & hippen deze vier nu door onze ’tuin’.  Leuk!!  [Als jullie weer eens bij ons aanwaaien: we hebben er een kort filmpje van…] Soms gaan de dingen BLIKSEMSNEL: na rijp beraad hadden we -net voordat we weer naar hier gingen- een Lunterse Makelaar opdracht gegeven ons boshuisje dit seizoen te koop te zetten.  Wij waren daarbij, ook door de ervaringen met ons schip dat meer dan een jaar te koop lag, in de veronderstelling dat tussen aanbod en feitelijke belangstelling wel een maandje of wat zouden zitten.  Maar intussen lijkt er al enige belangstelling: wij leidden – onafgesproken- zelfs al spontaan een rondkijkend echtpaar rond. Later dus wellicht toch al meer? ? ? Intussen hebben wij hier onze Franeker vriendin K. een paar te logeren en dwarrelden onze Elahuizer vrienden J&L ook even genoeglijk langs – kortom: het leven gaat voorspoedig en vol aangename details de zomer in. Uit louter voorpret besloten we maar vast een zg. “mover” onder ons sleur-hotel te laten zetten!

Dat vrolijk zijn lukt wel, zeker nu de zomer eindelijk heeft besloten opnieuw te beginnen. Het eten enz. gaat ook heel aardig: zo aten wij op Moederdag bij Kasper en is vanavond onze Michiel de klos.  (Die heeft weliswaar nog geen eethoek, maar het ging al eerder ook heel best op zijn tuinset – en zijn keuken mag er wezen!).  Hij heeft inmiddels zijn vloer(en) klaar, een (reusachtige) bank staan, de computer (uit ’t zicht) opgesteld en er zijn gordijnen onderweg.  Het wordt dus gestaag huiselijker in Harmelen.  Kasper is bezig z’n keuken als een ‘woonkeuken’ in te richten en hij geniet ondertussen zeer van het daaraan verbonden balkon.  Hij kan van daaruit vele bomen en tuinen (op afstand) overzien en er is zelfs sprake van een verte..(!) Onze koffieautomaat, de stoel en de fietsjes zijn in gebruik genomen.  Het geurige product van de automaat staat hier naast me (we zitten al vanaf het ontbijt op ons prettige plaatsje: Hanneke poetst zilver en ik type dit berichtje in). Wat betreft de stoel – zie fotootje: En wat de fietsjes aangaat: we moesten eerst droge dagen afwachten, maar toen hebben we dan ook dadelijk  een prettig starttochtje van zo’n 40 km. gemaakt.  Gisteren had Hanneke een trainingsdag van de vakantieclub waarvoor ze vrijwilligerswerk doet.  Dat was dus ook een dag vol voorpret en ontmoetingen met andere bekende vrijwilligers.  Ze stapte hiertoe om 08.38 uur bij ons ‘om de hoek’ in de bus naar Gouda.  Direct daarop ben ik op m’n fietsje een lekkere grote ronde gaan doen: langs de Vecht via Muiden naar Amsterdam, van daar langs de Amstel via Ouderkerk tot Uithoorn, toen langs de Kromme Mijdrecht door richting Woerden en, na een bezoekje aan Michiel in Harmelen, langs de Kromme Rijn/Leidsche Rijn terug naar huis.  Daar ben ik even voor zessen weer aangekomen – met een dikke 115 km. achter de pedalen.  Zonder al te beurse plekken of overbelaste spieren dus dat fietsje deugt!  Enkele dagen terug hebben we (op speciale uitnodiging van de heer Van den Ende) het muziekspektakel “de Jersey Boys” bezocht (in het Beatrixtheater bij de jaarbeurs hier).  Een soort musical met het leven en de cariërre van “the  Four Seasons” als leidraad.  Veel life-muziek dus (érg goed uitgevoerd!) uit van oorsprong de jaren 50 tot 70. Vanaf morgen denken we weer een week of twee in Lunteren van de bossen te gaan genieten.  See you!

Hierbij het eindeloze vervolg van dit “oneindige verhaal” (er is een boek dat zo heet) van het duo Johan/na/nes.  Nou ja eindeloos..?  Laten we zeggen: tot de dood ons eindelijk scheidt (of de gebreken van hoge ouderdom – ook mooi !)  Intussen echter leven we vrolijk voort.  Dat wil zeggen: hier ten huize – want elders, met name in de media , komt nog wel eens een sjaggerijn voorbij.  [Maar goed, daar hebben we tegenwoordig ‘de G.Wilders groep’ voor: opvang voor de meest wrokkigen, dus die zijn voortaan ook onder de pannen]  Wij hebben ons Duitse uitje prettig benut: dag 1 gewandeld voor ’t inchecken.  Dag 2 -onze 47ste gezamenlijkheidsviering-  gewandeld.  En dag 3 (raad eens?): gewandeld na ’t uitchecken.  Voor dag 2 was bar slecht weer voorspeld, doch wij troffen een ronduit strálende dag in de Sauerlandse  heuvels aldaar.  (Wat een blijmoedig humeur al niet vermag.)  Wij tekenden -na enig overleg- ’s avonds beiden weer een jaar bij.  Dat had echter ook onvoorziene gevolgen, want de derde dag waren we dus in de wolken!  En die namen dat érg letterlijk: we zagen in de middag geen hand meer voor ogen … Zodat we ergens in een gehucht blij waren een bus terug naar de auto te kunnen nemen.  Na een paar dagen afkicken in ons boshuisje te Lunteren zijn we afgelopen maandag weer in onze Domstad beland.  Net op tijd om met Michiel en Kasper het bevrijdingsfestival hier, in het park Transwijk zo’n 200 meter van ons huis, te bezoeken. (Als aankomend bejaarde had uw berichtgever hierbij een campingstoeltje én z’n e-reader bij zich! Maar dus wel: life music )  Later deze week wachtten ons de bezorging van twee nieuwe fietsen en één nieuwe stoel.  Omdat ons meer dan 10 jaar oude Senseo-apparaat het gisteren plots begaf voegden we daar per direct ook nog maar een prima koffiezetter aan toe.  Zo’n ding als Michiel al een jaar of wat in huis heeft: die de koffie per kopje maalt en (onder hoge druk) net als een espresso zet.  Lekker!  Die -zéér luie- stoel komt mij vooral van pas, want Hanneke bezet regelmatig de hele breedte van de bank…  Omdat het nu al twee dagen @%&*@!-weer is buiten is hij direct goed in-gezeten.  Gelukkig zijn er immer lichtpunten: zo hebben we lekker veel boeken-keuze op de readers – én SPÁT het groen rondom ons plaatsje dezer dagen de grond uit.  Hanneke verheugt zich daardoor alvast op de vijgen-oogst dit najaar, want ze hebben nu reeds een mega-formaat…  Maar goed: tussen dan en nu zit nog een eindeloze stroom van dit soort berichtjes.  En dan ben ik weer terug bij de aanhef.

Ach ja, jongelui (NB: de hooguit 21-en-een-halve lezer van dit familie- en vriendenblogje is gemiddeld zo’n 60+ , dus “jongelui” is minimaal licht ironisch…): het 65 jaar worden van ondergetekende, de familie enz. ontvangen en dergelijke is weer achter de rug. En zelfs de ‘Koningsnacht’ hebben we weer achter ons. [In Utrecht en omstreken begint de Koningsdag al op de avond ervóór; wij dwarrelden dus als nieuwe Domstedelingen in die voor-avond al door de Binnenstad…] Op het fotootje zien jullie een paar versierde en uitgelichte bootjes ter viering van de Koningsnacht op de Oude Rijn in Harmelen – gezien vanaf Michiel zijn terras! Gisteren kregen wij plots oude buurtgenoten uit Friesland op bezoek en daarna haalden we voor Kasper wat meubilair uit de IKEA. Sindsdien zitten we in Lunteren. Na morgen nog even in oude vrienden uit Elahuizen te hebben geknepen hopen we van hieruit op woensdag a.s naar Olsberg, Duitsland te rijden. Want daar hebben we een driedaags arrangementje geboekt om onze 47 jaar ‘verkering’ te vieren! ( Donderdag 1 mei is de dag) Hoewel we in die enorme spanne tijds -zoals zovele geliefden- elk de ander óók wel eens (of zelfs: dikwijls..) achter het behang hadden willen plakken, blijken we het toch meer dan 17.000 dagen met elkaar te hebben uitgehouden. En dat dan doorgaans ook in ronduit blijmoedig-enthousiaste staat. Onvolstelbaar. En toch een feit. Vieren dus. Wij doen dat in onze persoonlijke stijl: een paar wandelingen in een wonderschoon landschap afsluiten met een exquise maal in een rondom comfortabel verblijf…

[We denken na terugkomst nog even in Lunteren te blijven; hoe lang is op dit moment nog onzeker… Tot later dus]

Ach, kijk nu toch: het vorige bericht is alweer van 14 dagen geleden (..!) Bovenstaand Fries’ spreekwoord geeft het dus heel juist weer: de tijd doet niet aan pauzeren!  Welnu, wat vraten wij zoal uit deze veertien dagen?  Weinig spectaculairs, zo vrees ik, want twee van die half-bejaarden die her en der nog wat omklussen beleven natuurlijk geen moer…  Alleen dingen zoals: met z’n vieren eten bij Michiel (zo 6), naar Lunteren (met nog wat verhuisdozen, di 8 ) en vandaar met alle zussen&zwagers naar ‘Wunderlands Kalkar’ (wo 9 -do 10)  Daar hadden we een voordelig 2-daags uitje gescoord, waarbij op 10 april ook werd herdacht dat Pa Koudijs ( in 2004, alweer bijna 10 jaar geleden, overleden) 100 jaar geleden werd geboren (Beide getallen laten opnieuw zien: de tiid hâlt gjin ...) Op vr. 11 tuften wij -met de nodige, bijna laatste spulletjes- weer naar Utrecht … om de dag daarna nóg eens heen-en-weer te gaan: laptop oplader vergeten (shit!). Zo langzamerhand is ‘Úterègg’ nu wel ons nieuwe nest: Lunteren oogt meer en meer als een vakantiehuisje … wat het altijd al bedoelde te zijn, natuurlijk.  Op zondag de 13de prikten Kasper en Michiel weer bij ons een vorkje mee en op ma 14 wandelden wij een stukje van een LA-route, van Woerden naar IJsselstein in ons geval (ca. 20 km.) Die dinsdag werd er geverfd en geklust en op de 16de ‘deden’ we een middagje Hortus Botanicus. Dat zal de laatste keer niet zijn dit seizoen: deze spectaculaire tuin, die prachtig is gesitueerd ‘op’ één van de forten die Utrecht omringen (ooit de ‘Hollandse Waterlinie’) was nu alweer prachtig, maar wordt ongetwijfeld nóg mooier. Onze Museum-Jaarkaart verschaft gratis toegang – dus met ’t fietsje erheen, boekje en sapje mee en je hebt geheid een zintuigen strelende middag. Intussen groeit en bloeit hier alles als kool. Niet alleen in ons zich-snel-met-meer-groen-vullende plaatsje, maar ook rondom: wij ontwaarden al vers-nieuwsgierige koolmeesjes, die nog worden bijgevoederd. Voorts schalks ogende, bruingeel gestreepte eendjes onder de fontein en ook de duiven in de boom voor ons huis zijn nu uit het ei. Binnen zit er plots een ‘design’ radiator plankje in de hal, maar moeten vele deuren en kozijnen nog geschilderd… (Ik vind iets in elkaar klussen leuker dan dom verfwerk, zodoende)  Hanneke hing de laatste dagen nog gauw her en der wat eieren in takken (binnen én buiten!) en nu zitten we alweer klaar voor de oude heer Drees – hoewel die zich, naar verluidt, over twee maanden op de gezamenlijke bankrekening pas echt zal melden…  Die verjaardag dus.  Op de ‘derde Paasdag’ officieel.  Voor zover wij nu weten echter, melden zich zowel op Paasmaandag als op de dag zelve wel enkele familieleden/ bekenden.  We zien wel: allen zijn welkom  (en ’t weer lijkt, mogelijk op een enkel buitje na, heel aangenaam  – 18/19 graden bij de Weermannen is hier op de achterplaats al heel gauw ruim boven de 20 graden..!)

Hoe ’t verder ging (sinds het vorig bericht) in “the continuïng story of the Bruins-Koudijsjes”?  Allereerst moest er nog een bijna gratis spoorkaartje op.  Dat hebben we gedaan door naar Haarlem te sporen, daar het oudste Museum van Nederland (Teylers’) te besnuffelen en daarna een km. of 15 rond te wandelen lang de oevers van het Spaarne en een ringvaart. Een dag of twee later (vrijdag 28) reden we naar Lunteren en haalden van daaruit de kar van onze onvolprezen neef Gerard op uit Voorthuizen. Gevuld met ons bed, een ‘dressoir’ en nog wat kleiner spul reden we zaterdag naar Utrecht. Op zondag weer met een lege kar naar Dronrijp in Friesland, waar een rest van ons meubilair al ruim 7 jaar in opslag staat.  Omdat de dochter des huizes, Hilde een aloude vriendin van Michiel, haar verjaardag ‘na-vierde’ was Michiel er ook en kon hij mooi helpen met inladen!  Gewapend met kledingkasten, tuinstoelen, antieke trap-stoel en wat dies meer zij zwalkten we later weer op Utrecht aan.  Alwaar Kasper klaar stond (lees: opgetrommeld was) om te helpen uitladen.  Én wéér een (ander) bed en (ander) kamerkastje inladen om de volgende dag mee naar Lunteren te nemen – als we de kar terugbrachten…  Eind goed – al goed: voor het eerst sinds 2006 hebben we al onze spullen weer binnen handbereik.  Inmiddels is het meeste in elkaar gezet/ geplaatst/ opgehangen/ enz.  Mochten jullie nu dus eens willen langskomen dan kun je hier weer prima terecht, want we kunnen nu glazen, schoteltjes, gebakvorkjes, dranken, en dergelijke, weer vinden…  Je zou dat natuurlijk óók kunnen doen in het kader van mijn 65ste verjaardag.  Kom daartoe bijvoorbeeld (al of niet ‘car-poolend’) gezellig aanwaaien op tweede Paasdag!  Op “derde Paasdag”, de eigenlijke dag, is óók prima – dat wil zeggen: tot een uur of vier/vijf, want ’s avonds gaan we met z’n vieren uitgebreid elders dineren..!  [Meldt maar ff door wat je van plan bent]

Gisteren hebben we de knaapjes hier te eten gehad, vandaag zullen we eerst via Marktplaats een paar overcomplete geluidsboxen verkopen en dan vanavond naar het museum ‘Speeldoos’ (vol uit: “Van Speeldoos tot Pierement”; alleen Utrechters met Museumjaarkaart zijn uitgenodigd) en zondag gaan we eten bij Michiel, die dan vast zijn vloeren af heeft!  Dagelijks worden we hier intussen indringend en prachtig toegezongen door een onverwoestbaar energieke merel met gouden keel én -fantasie. En zo ‘boeren wij dagelijks voort’ – terwijl om ons heen alles in bloei springt:

Omdat het dit jaar al heel vroeg prachtig weer werd gingen we een dagje, bij zuidenwind, op de vouwfiets naar Amsterdam. En dat dan wel via de allerfraaiste route, de ‘riviertjes’-route: die gaat  achtereenvolgens langs de Vecht, de Angstel , de Holendrecht en de Amstel. Na 47 km., net binnen de Amsterdamse stadsgrens had Hanneke naar eigen zeggen een volkomen vierkant achterwerk opgelopen en dus stapten we in het nabijgelegen station Amsterdam-Duivendrecht op de trein terug. We kregen verder drie maal visite (twee Friese vrienden en een tweetal zussen & zwagers) – die wilden allemaal wel eens zien waar we nu weer waren beland natuurlijk(!) Intussen wandelden we een dagje vanaf Santpoort-Noord dwars door de (natte) Kennemer Duinen naar zee en daarna nog zo’n tien km. over het strand naar Zandvoord. Dat viel nog niet eens mee, want het was net hoog water, zodat er nauwelijks een ‘harde’ strook zand langs het water te bekennen was. (Maar we hadden gelukkig welbewust een route gekozen met de wind achter)  Het traag doorgaande verhuizen levert soms vreemde beelden op in onze straat:  We hebben onlangs, net als jullie waarschijnlijk, onze burgerplicht in het stemhokje volbracht; nu eindelijk eens zélf – want in de afgelopen 8 jaar deed Michiel dit twee keer namens ons…  En nee, we stemmen principieel al nooit op domme blondjes. Dus ook de commotie ligt niet aan ons!  Met regelmaat intussen bezoeken onze knaapjes ons (om samen te eten bijvoorbeeld) en wij hen (om te kijken hoever Kasper is met zijn wandrek schilderen en Michiel met zijn vloer te leggen – 57 m2!) En juist vandaag ben ik mijn spiksplinternieuwe Tracking Sandalen gaan uitproberen door van station Culemborg weer naar huis te wandelen. Even langs de Lek dus, maar vooral via de Kromme Rijn. Bleek zo’n 30 km. te zijn – en prima schoenen: geen enkele blaar of pijnpunt terwijl ‘k ze toch voor het eerst aan had. Voor wie er nog aan mocht twijfelen dat de Lente echt is Losgebarsten hierbij nog een fotootje dat ik onderweg maakte. En je weet: erop klikken is vergroten!