Joop

Adieu Jean-Pierre : il fait beau de faire votre connaissance – naviguer plaisante par 2007!

Laurie&Edmond : so this is our Weblog for family, friends, ex-colleagues (and sometimes perfect strangers also). As you can see its not only possible to follow us a little bit, they can also send a direct reaction – of course most ‘small talk’ is done by sms and e-mail. As we discussed before we don’t need a Wifi-connection: it’s all done by use of the GSM-network. Literally everywhere possible but slow: 115 kbps. If you want to see the house we lived in before “sailin’ away”: use the Link “Tsjerkewei 7” – it’s at the bottom of the right column.

De lente begint zich hier steeds duidelijker nu te manifesteren: elke dag ca. 20 ⁰ C, amandelbloesem volop, de eerste frisgroene blaadjes al weer zichtbaar en de overige knoppen staan op barsten; bovendien is luid en duidelijk sprake van aanzwellende vogeldrukte. Gisteren werd aan onze motor op bekwame wijze (de monteur heeft zélf een praktisch identieke Yanmar-diesel in zíjn boot!) groot onderhoud gepleegd én hebben we weer zo’n 450 liter in de brandstoftank. We gaan, kortom, na zo’n 75 dagen hier te hebben gelegen, maar weer eens varen. ’t Zal wel dinsdag worden, want er moet her en der nog even ‘afscheid’ worden genomen; voorál van Terrasjes natuurlijk! Er staat nog genoeg water in het Canal du Midi (dat kán soms een probleem zijn) en het is er ronduit práchtig dus gaan we eerst nog maar eens wat vaardagen verder naar het westen (richting Narcassonne/Toulouse). Op de 17^de zal Michiel aan komen treinen voor een weekje meevaren, waarschijnlijk zakken we dan weer wat af naar Narbonne – dan kan hij zó uit de TGV de Boot in… We zien nog wel. Hier in Colombier hebben we werkelijk héérlijk overwinterd (en heel wat dorpseigen typen waargenomen, ik noem u: het ‘Broodvrouwtje’, het ‘Museumstuk’ en de ‘Trap-oma’), maar nu begint het ‘Verder Verkennen te Water’ ons ook weer te trekken. Gisteravond hadden we op uitnodiging van de Fransman die we steeds ‘de Buurman’ noemden – hoewel zijn boot “le St. Elias” een stuk verderop ligt. Jean-Pierre Dupre (zo heet hij in ’t echt) bleek nog enkele bootburen (een Engelse en een Amerikaans echtpaar) te hebben uitgenodigd, want ook híj gaat weer in beweging. Het werd een ratjetoe van talen, handen en mimiek bóven de tafel en van apératiefjes, wijnen, kazen en worstjes eróp…

We ronden aldus nog even af en dan … AHOI !

Zodra Matthijs, Joop’s boezemvriend uit Portugal had aangekondigd onderweg te zijn (vanuit Tavira) naar ons toe, joegen kletterende buien over ons schip – fors aangejaagd door een niet misselijke Mistral. Geen goed voorteken dus. Maar gelukkig zette de dag daarna in met een blauwe hemel zodat de (nog steeds forse Mistral) mild werd gemaakt in z’n effect en we lekker konden terrassen – zowel op ’t zonnedek als in Montady [het terras dat aangegeven werd op ’n foto of wat eerder]. Hierbij enige welvoldane blikken van de beide genieters van het goede leven – vastgelegd door Hanneke…

Zoals de meeste van jullie weten hebben wij ook ‘In Den Vreemde’ tegenwoordig de beschikking over zowat alle ‘Vaderlandse’ televisiezenders dankzij een volautomatische satellietschotel. Een wondertje van techniek: wij drukken een knopje in, het plateau richt zich op en keert zich -doorgaans in luttele seconden- naar de gewenste satelliet; in dit geval de Astra. Eh Violá: gestoken scherpe beelden vanuit Nederlandstalige studio’s. Helaas zijn de toegezonden producten nog al eens van een kwaliteit die mij via Toenemend Tandenknarsen ronduit in Vlammen doet uitslaan. Zulks was zeer onlangs weer eens het geval. Om relatief onschuldige omstanders zoals Hanneke niet dadelijk met dit soort Vurigheid te Oververhitten of zelfs enigszins te Blakeren, heb ik het maar in een soort ‘Schotschrift’ van me afgeschreven.

Wie wel van enige opwinding houdt en zich door een flink pissig stukje niet van de wijs laat brengen leze: ‘Een einde aan de VerWildering graag !’ [Zie de ‘Verhalen’kolom hiernaast]Stelt u zich overigens gerust: ná de pissigheid strekt ondergetekende zich gewoon weer tevreden uit op de DeckChair met een prettig boek…

Zoals eerder gemeld gaan we -‘foar de ferdivedaasje’ zoals de Fries zegt- tenminste elke zondag uit eten [want als Pensionado dient men enkele daarbij passende levensgewoonten te kweken]. Zoals wij als kampeerders al reeds hadden ontdekt wordt men ‘en France’ in kwalitatief opzicht extra goed voorzien: wij kregen bij voorbeeld niet éénmaal kregen dezelfde versie van welk gerecht dan ook op ons bordje… Hierbij -als willekeurig voorbeeld- het hapje van vandaag (le Menu du Weekend) in ons eigen havenrestaurant “Chez l’ Exclusier”. Amuze (‘Mise en Bouche’): twee lepeltjes roompuree van Groene Bonen met wat olijfolie)Voorgerecht(‘Entree’): Eendeharten in een Selderijsaus met partjes Rode Grapefruit. Hoofdgerecht: Rundermedaillon met bijpassende Fond & Groentenratatouille. Tussengerecht: Inktvis in tomatenmousse met groene kruiden. Nagerecht(’Dessert’): Bladdeeg gevuld me Kaneelappel overgoten met Vanillesaus, chocolade accent en gegarneerd met slagroom. Afsluiting: deux petite CaféTer begeleiding naast de bekende stokbroodjes ook een fles ‘Vin de Colombiers’: “Chateau du Laussaus” – het plaatselijke Grand-Cru product. We zitten hier nu –‘en Bateaux’- verder (toch al gauw de rest van de dag) weer zachtjes uit te buiken.

Er waren destijds enkele collegae en legio kennissen die verkondigden dat ‘zij onze keuze om zo vroeg te stoppen met werken en het leven minder vooraf georganiseerd aan te gaan wel sympathiek vonden, maar dat zij zélf dat toch maar niet deden omdat ze dachten niet buiten de luxe in ons huidige bestaan te kunnen’ Destijds al dachten wij dat het begrip “luxe” door dezulken niet gans werd begrepen. Nu weten we dat pertinent zeker: jullie zitten er grondig náást jongens – de échte luxe staat absoluut niet op je bankboekje; die staat op je tafel, staat aan de hemel of staat je anderszins zeer concreet voor de ogen. Je neemt haar in, ademt haar en maakt haar hoe dan ook deel van jezelf… Abstracte luxe (‘= weet hebben van denkbeeldige “Rijkdom”) is gewoon kletskoek: wat niet ervaren wordt ís in dit opzicht in het geheel niet!

We hebben nu nog steeds lieve kennissen met ‘appeltjes’ voor een dorst die ze zich bij leven nooit zullen toestaan. Wakker worden jongens – het kán nu nog (nét)!

Liefhebbers klikken hiernaast op: Correspondentie met J.P.

Weer prachtweer hier (na één regenachtige dag er tussendoor). We wandelen flinke afstanden, vaak dwars over fraaie hellingen en plateau’s, ook als die eigenlijk niet aan elkaar verbonden blijken (kwestie van: olijfgaard doorsteken, droge afwateringsgeul en het daarbij horende valleitje doorklauteren, aan de andere kant een wijngaard doorsteken – eh voilá: een volgend landbouwweggetje). Verder wordt er natuurlijk ook vrolijk rondgefietst EN brengen we daarnaast vele prettige uren door op onze zondoorbakken deckchairs; want het moet natuurlijk wel á la Pensionada blijven allemaal. De lente laat zich al duidelijk voelen (en horen in de vogelgeluiden). Inmiddels barsten de amandelbomen uit in bloei!

Sinds het creëren van een leven waarin NIET gew**** wordt (het woord ‘werken’ is nu te onzent taboe, wij spreken van “het w-woord”) én we bovendien met de Noorderzon zijn vertrokken, hebben wij te maken met een vrijwel lege agenda. We hebben er weliswaar hier één aangeschaft die bol staat van de meest fraaie plaatjes van onze huidige omgeving: op slechts énkele dagen is er iets ingevuld – zoals: “Riet jarig” of “Kea houdt het w-woord nu óók voor gezien”. Dit resultaat mag geheel gewenst heten; daarop dus geen woord van kritiek. Maar omdat we ook al geruime tijd niet meer varen –het laatste wat nog énige planning in zich droeg- deed zich een nieuw fenomeen voor: het vrijwel geheel ontbreken van structuur. De laatste restanten van zoiets als een cadans waren nog herkenbaar in: Als het érg lang al donker is EN de t.v gaat zich herhalen, DAN gaan we naar bed. Of: Als beide schouders zijn gaan doorliggen, de zon staat al ruim in de boot EN de klok wijst na negenen, DAN staan we op. Of: Omdat er iets zeer laag in mij blíjft dóórgrommen zal er wel weer eens gegeten moeten worden (maar Anderzijds: ik heb m’n boek nog niet uit…) Verder riepen wij steeds vaker tegen elkaar (en tegen onszelf): “Welke dág is het vandaag eigenlijk?” Of, afgeleid daarvan: “Waarom is die *&*$%&*-winkel deze middag dicht?!” Toen de (gelukkig váág gebleven) behoefte aan enige nadere indeling; het herstel dus van een –bij voorkeur zo primitief mogelijke- routine; zich aldus liet gelden, bleek hoe snood en doeltreffend wij inmiddels onze diverse basale behoeften in één lijn weten te brengen om daarmee een dubbel bevredigend effect te sorteren… We besloten voortaan ELKE Zondag buitenshuis te gaan eten (ook de winkelsluiting wordt dus nu tijdig onderkend) én op door de weekse dagen STEEVAST te gaan lopen of fietsen (waarmee de, mede door veel terrassen ontstane, horizontale bandjes worden bestreden terwijl het nieuwe ritme feitelijk wordt geconsumeerd). Gewenste inspanning blijkt dus geheel OK, zolang het maar niet op ****** (het w-woord) gaat lijken.

Tot nog toe werkt deze ‘regeling nieuwe ritmiek’ voortreffelijk. Op de foto ziet u de plaats van een recente Zondagse invulling… Wat ik zei: voortreffelijk !

“Je gaat hier voor je plezier Z**k*n!”, aldus Hanneke toen ik –staande voor de toiletpot- verkondigde hoe mooi de Platanen ’s avonds worden uitgelicht; gezien vanuit onze patrijspoort in de WC. Ze heeft gelijk: de historische wijnopslagplaats van Colombiers schuin achter ons wordt uitgelicht met jodiumlampen die in het rotsgestapelde plaveisel zijn opgenomen. Deels via ’t water van de havenkom en het Canal du Midi en deels rechtstreeks aangestraald, steken hierdoor de zware platanen krachtig af als een voorste coulise (en dubbel, want: weerspiegeld) waarachter de verre lichtjes twinkelen in het zwart van de vallei. zie (zwart/wit-)foto

Zo tekenen ze elke avond een weergaloos laatste beeld op ons netvlies voordat de slaap ons omarmt met weer geheel eigen vergezichten…

*** Mijn uitroep is welliswaar helemaal juist weergegeven, maar niet alles behoort zómaar op een publieke site te worden weergegeven volgens mij.  Daarom heb ik beperkte censuur toegepast…

– Hanneke

Na een –nu wél- vlotte overtocht met de TGV (een héérlijk reismiddel in vergelijking tot auto en vliegtuig!) toeven we vanaf heden weer prettig tussen Dorp en Platanen. Achttien dagen lang reisden we rond en ontmoetten we al met al zo’n twintig aan ons leven gebakken ‘contacten’, waaronder 8 met familie (inclusief 2 héle nieuwe) en 4 ex-buren (uit de Zeister-, de Franeker- en de Elahuizer periode). Dat is zowel érg leuk als bloedvermoeiend én je wordt er zéér goed gevoederd ook… Spontaan en ondernemend als we (óók kunnen) zijn hebben we ons inmiddels ook nog even een ‘buiten’ aangeschaft, zodat we na terugkomst ons behalve bij Michiel en in ons schip óók nog heerlijk in de Veluwse bossen kunnen terugtrekken! (En dan is daar natuurlijk onze mee-rijdende ambiance nog – onze ‘vut-hut’).

Kortom: de ons ter beschikking staande tijd tijdens de ‘wintertoer’ door Nederland werd zéér goed benut. We zijn békaf! Er zal dus weer uitgebreid niets worden uitgevoerd alhier, zo valt te vermoeden…

Behoudens ‘bewegen in de vrije natuur’ én ‘lekker (mager!) smikkelen met wijn erbij’ natuurlijk!

Deze twee ‘wintervakantieweken’ in Nederland zijn hard werken gebleken: inmiddels logeerden we op 5 adressen, bezochten daarnaast nog negen anderen – waaronder twee spiksplinternieuwe familielidjes en regelden terloops een buitenverblijfje voor bij onze terugkeer. Tel daarbij op het feit dat overal met name ook véél aandacht werd besteed aan onze inwendige mens, vooral via forse schotels winterkost en aanmerkelijke hoeveelheden goede wijn mét ook nog “krans” en je voelt wel: wij werden alweer ronder.

En we waren al zo stom geweest om op de eerste dag hier op Michiel z’n weegschaal te gaan staan: schrikken !!! Nog erger geworden dus. Je begrijpt: we gaan maandag schielijk (=Veluws..) terug naar Colombiers om uit te buiken en weer geheel tot rust te komen …

Inmiddels toeven we alweer meer dan een week in het u allen welbekende Kikkerland. Liet het zich eerst van ongekend goede zijde zien: heldere luchten, vrieskoud weer en laag licht – nu is het er weer gewóón grauw en vochtig. Waterland dus. Wij bezochten ook al aardig wat waterlanders waaronder enkele spiksplinter nieuwe. Welkom in ons midden “Elise” & “Zoë “!

We logeerden tot op heden in Utrecht(zoon); Lunteren , Barneveld & Voorthuizen(allen zussen/ schoonzussen) en nu ook te Franeker(vriendin/ wandelgenote). Op ieder adres zet de ontvangende partij zijn of haar beste beentje voor – men verwent ons derhalve te pletter! Omdat wij nooit te beroerd zijn om iemand –laat staan onszelf- een lol te doen groeien we hier pas geheel dicht… En dat terwijl we al onbedoeld aardig aan persoonlijk gewicht hadden weten te winnen. Het goede leven, hè. En nu dus ritmisch volgooien en weer uitbuiken in ons Waterland: het is er niet te harden grijs en nat – maar wel zéér goed van eten en drinken!

We hebben nog een weekje te gaan, dus we kunnen slechts hopen dat de TGV ons op maandag de 5^de februari nog vermag te trekken…