danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

Omdat hier geen Wifi-verbindingen aan te boren blijken, zal er wat meer tijd zitten tussen deze (bijpraat-)Berichten. Maar dan krijg je natuurlijk ook wat…  Zo zijn we inmiddels het Mittelland kanaal uitgevaren (met Michiel als opstapper van Braunzweig tot Genthin meevarend).  We staken zowel de Wezer als de Elbe per aquaduct dwars over en dwarrelden vervolgens het schitterende(!) riviertje de Havel af.  Intussen vernamen wij dat van de twee “Gesperrde” sluizen de meest nabije weer zou draaien vóór wij er zijn. En van de veel verder in de geplande Berlijn-route gelegen andere Gersperrde sluis werd intussen de heropening op uiterlijk 16 juni gesteld.  Op grond daarvan gokken wij toch maar op onze gewenste route “bovenlangs”.  Dus zakten we vier dagen geleden, met als opstappers onze ‘overal-buren'(!), de Elbe af bij Havelberg en zijn we twee dagen later bij Dömitz via kleine (vaak zelfbedienings-)sluisjes het Elbe dal weer ontstegen.  Hier is het licht heuvelachtige landschap werkelijk prachtig: grote variatie in bebossing, landbouw, open natuurlandschappen, kleine dorpen en oude industriële complexjes.  De laatstgenoemden worden her en der alweer ingezet voor toeristische doeleinden, zoals de ex-melkfabriekjes in Friesland nu bij de recreatievaart worden gebruikt.  Als bewoner van het volgeplempte Nederland valt je vooral op dat het landschap óók zo’n overweldigende indruk maakt omdat het zo dunbevolkt of zelfs onbevolkt is. Net als de MiddenVeluwe dus, maar dan 200 km. langer doorlopend én met aanzienlijk minder wegen(-lawaai) er doorheen. We liggen nu in Grabow en het regent weer eens -na enkele zeer fraaie dagen, dat wel. We blijven dus even en m’n buurtjes trekken zich weer terug in onze Lage Landen aan de Zee… Tot – de volgende keer (en bedankt voor dat gras Ruud)!

Intussen zijn we 600 km. (en 30 sluizen) van huis. We zijn na het Mittellandkanal (320 km.) de Elbe op 25 meter hoogte overgestoken middels een gigantisch aquaduct en zo beland in het Elbe-Havel Kanal.  We liggen vlak voor Brandenburg (dat van de gelijknamige Bach-concerten) in het stadje Genthin. Tussen de “Ossis” dus in de voormalige DDR. Hier stapt Michiel morgen weer op de trein, terug naar zijn auto in Braunzweig;  zo’n 150 km. terug, want daar kwam hij aan boord. Het weer is naadje: eerst voortdurend bewolkt en met zo’n 13 graden Celcius minstens 5 graden te koud voor deze tijd van het jaar. Vandaag regende het ook nog de hele dag. We hebben dus binnen gevaren, met de kachel aan (dáár was het gewoon 18 graden, zoals dat hoort half mei).  Er schijnt een sluis (veel) verderop in onze route “Gesperrt” te zijn – dat zoeken we morgen dus eerst uit, want als het waar -en langdurig blijkt- dan gooien we onze route over de Havel en de Elbe naar Dömitz óm en gaan we direct richting Potsdam naar Berlijn.  We zien wel.  Allen gegroet èn: pluk ze – die dagen (élke !)

Dat is het woord voor de Duitse dorpen (en kleine stadjes): aangeharkt.  Op zich zijn de huizen merendeels niet onfraai en lekker verschillend ontworpen, maar wel érg fors -om niet te zeggen megalomaan.  Verder valt op dat aan de directe omgeving (tuin- en opritafwerking, straatrand en groen algemeen) zeker niet gelijke aandacht wordt besteedt.  Rustig kan worden gesteld dat sprake is van weinig gevoel voor elegantie en een groot gebrek aan fantasie.  Dit lijkt te voldoen aan onze wijd verbreide vooroordelen m.b.t. Duitsers (kijk bijv. ook naar hun auto-produktie): degelijk, maar qua vormgeving oersaai, gespeend van enige elegantie.  Uiterst merkwaardig is het in dat licht echter dat bouwwerken en vormgeving van de omgeving zo’n twee tot vier eeuwen geleden hier juist helemaal niet dor en kil/praktisch blijken.  Zie bijvoorbeeld dit fotootje van het dorpsplein van Bad Essen – sprookjesachtig á la Anton Pieck ! Er moet dus iets vreselijks met die Duitsers zijn gebeurd in de afgelopen paar eeuwen.  Teveel gortdroog schreeuwende en blinde volgzucht eisende Führers, vanaf de Habsburgers via de Pruisen tot in de periode ’33-’45 ?!? Ik weet het niet. Maar ‘schade’ is het wel (zowel in ’t Ned. als in ’t Duits), want tegelijk met die fantasieloze buitenkant treffen wij voortreffelijke en niet van warmte gespeende gastvrijheid aan.  Wat bijvoorbeeld te denken van het volgende: ik vertel aan de havenmeester van een klein parkachtig jachthaventje dat Michiel vanavond laat hier arriveert, er zijn auto plaatst, tot zondag met ons mee zal varen en dan per trein hier terugkeert. Waarop de havenmeester/restauranthouder om het kenteken vraagt zodat hij wat op de auto kan letten én mij dringend verzoekt zijn kaartje aan Michiel te geven zodat die hem zondag vanaf het station even kan bellen – want de bussen hierheen vertrekken ’s zondags om de twee uur en dat kan hij mijn zoon echt niet aandoen…  Dáár kan ik dan weer niets van die gesignaleerde kilheid en strakte in ontdekken, jullie?  Als wij gewoon afspreken dat we de periode Wilders en ander ‘ieder-voor-zich’ en ‘als-IK-maar-aan-de-bak-ben’ gekwaak per heden als beëindigd beschouwen en ons verder gaan spiegelen aan deze volstrekt onbevangen vriendelijke Duitser, dan zijn we morgen zómaar ineens heel wat dichter bij het Aards Paradijs.

We zijn via niet-te-missen-plekken als: Haren, Lingen, Recke, Bad Essen, Minden en Hannover inmiddels zo’n 450 km. te water onderweg en met het “nemen” van 27 sluizen inmiddels op het (voorlopig) ‘hoogste’ trajekt, dat tussen de Weser en de Elbe. Morgen pruttelen we dus (nog altijd in-konvooi-van-twee, maar nu mét opstapper) langzaam afdalend door in de richting Oost…

Seit einige Tage sind wir aufs ganz Deutches Wasser: erstmal aufs ‘Rütenbrock-Haren Kanal’, danach auf die Ems hinauf und jetzt auf das ‘Mittelland Kanal’, also gerade zum Osten gehend! Qua varen viel op hoe de roemruchte “Deutsche Pünktlichkeit” ook tot inefficiëncy kan leiden.  Zo bleken we wel degelijk vanuit elke waterslang waarbij stond “kein Trinkwasser” drinkwater te kunnen tappen: na ‘de legionella’ mag men hier domweg niet meer water tappen uit een slang langer dan een meter of tien – terwijl even doorspoelen voor gebruik óók gewoon voldoende is…  Voorts merk je rondom het Schutten dat er steeds een halve minuut of aanzienlijk méér zit tussen: Deuren Open – Licht op Groen – Zeker weten dat Allen Binnen zijn Gelopen – Deuren Dicht – Zekerheid dat iedereen Afgemeerd is – Kolkwater [in lineair toenemende snelheid] Toelaten (technisch volmaakt, maar oh zo traag) – Zeker weten dat de kolk écht helemaal Vol is – Deuren Openen – Zeker weten dat ze al wel enkele minuten Geheel Open zijn – Uitvaartlicht op Groen zetten…  Erg Gründlich dus, maar ook minimaal twee keer zo traag als te Onzent…Intussen zijn we naar schatting zo’n kleine 100 meter boven Zeeniveau en laat het landschap zich beschrijven als Bebost & Heuvelachtig met Agrarische Accenten.  Sedert Stadskanaal varen we ook nog ‘in klein Konvooi’: twéé Brandsmavletten 10.50 mtr., de ándere wordt bemand door Fokke & Sietske, twee diepFriezen uit Grou – beginnende zeventigers en óók op weg naar Berlijn!  Vandaag blijven we een dagje liggen in een kleine jachthaven nabij Recke – zo’n 12 km. het Mittellandkanaal op (voor kaartkijkers: direkt linksboven Osnabrück).

Donderdag jl. togen wij met een auto vol proviand, kleding, extra volle gasfles e.d. naar Terhorne.  Maar eerst nog even bijpraten in Elahuizen, want wij hadden onze Viva Terra Buurtjes twee maal op een haar na gemist en langer dan enkele weken zonder J&L, dat gaat natuurlijk niet… Evengoed waren we rond drie uur in de middag klaar met inschepen – dus maar vast een klein tochtje te water: op naar Grouw.  We kwamen droog over, maar zware luchten dreigden met nattigheid – en dat bleek ’s avonds, ’s nachts en ’s morgens geen loos dreigement.  Zo tegen elven bleef het die volgende dag echter droog en pruttelden wij weer opgewekt verder: met een stevige Westenwind achter het Margrietkanaal af en het Van Starkenborghkanaal op, richting Groningen dus.  We belandden in ‘Briltil’ een schattig haventje bij Zuidhorn dat bleek te worden bemenst door ene Tjeerd – een oude, rasechte Groninger, voorzien van een niet-te-stoppen-praatlust (waar ken ik dat toch van?), ingevallen dooraderde wangetjes, slecht passend gebitje, nogal verwassen overhemdje en wat dies meer zij…  Kortom: een héél lief mannetje.  Uiteraard verkenden we er de Zuidhorner-koninginnedagviering.  De volgende dag trokken we, bij niet onaardig weer nu weer, door naar de Oosterhaven – tegen de Groninger binnenstad aan. Daar zijn we tot op heden wegens teveel water van boven gebleven (aan de onderkant stellen we het wel op prijs..). We werden er bovendien bezocht door de gezusters De Vries uit Franeker -de eerste ‘opstappers’ dus eigenlijk-  zélf Groningers van geboorte.  Morgen lijkt het aangenamer te worden en verwachten we roemruchte ‘Veenkoloniën’ af te gaan grazen…  Achtereenvolgens: Hoogezand, Sappemeer, Zuidbroek, Veendam, Wildervank, Stadskanaal, Musselkanaal en Ter Apel. Dan door het ‘Haren-Rütenbrock Kanal” naar Haren in Duitslad. Daar varen we enkele km’s tegen de stroming van de Eems in, waarna we het “Ems-Dortmund Kanal” opgaan richting Zuid tot we het “Mittelland Kanal” naar het Oosten kunnen invaren.  Dit zal dus wel ons laatste bericht vanuit NL. zijn voorlopig.  Allen: Hartelijke Groeten vanaf de HOOITE !

Inmiddels zijn we alweer bijna een week terug van ons ‘Proefkamperen met Reispaleis’. In de tuin is geschoffeld (zie titel), de Bosbungalow is gezogen en qua toilet e.d. gereinigd. Er zijn zomerspullen van zolder gehaald en winterspullen opgeborgen.  We hebben in ’t zonnetje gezeten, met eigen blaagjes gegeten (zie foto), boodschappen, diepe lente-inademingen  en boswandelingen gedaan. Verder natuurlijk rondgefietst en  zussen, zwagers & bikkels ontmoet.  Kortom: geen enkele reden om nog langer thuis rond te hangen (kom op luitjes: ’t is zomer..)!  Vandaar dat we morgenvroeg naar de boot gaan, afspraken met Elahuizer Vrienden en een Franeker Vriendin maken en vervolgens kalmpjes dóór gaan varen in de richting van Berlijn e.o.  De komende twee / twee-en-een-halve/ maand komen de berichten dus vanaf het dek van m.s.HOOITE. Onze (voorlopig) voorgenomen route zie je hieronder.  Vooreerst dus: de stad Groningen, langs veenkoloniën en bij Hagen de Eems op (schatting: weekje varen – op onze hoogbejaarde wijze).

Noot: hou dit bericht-met-routekaartje in gedachten, je zult dat kaartje wellicht nog wel eens willen raadplegen om te zien waar we ze ’t nu weer over hebben..- en waarvandáán ?!

Er is een tiet van kommen én ….  Dus reden wij na ons ‘proefweekje’ ons ReisPaleis na een prachtige wandel- en fietsweek weer van de Gulpenerberg af.  [Ter plekke had ondergetekende, bij een Asperge-menu – ze zijn er weer, de uitbundige leeftijd van 61 jaar bereikt(!)]  Luttele uren later betrokken we onze BosBungalow op de Lunterseberg weer, die nu in teer en veeltintig voorjaarsgroen is ingebed.  Erwin Krol aanhorend wordt dit een week vol terras- en omgevingsgenot. Nou, dat genieten we er wel aan af hier in de eindeloze bossen. Niet voor lang echter: we denken zo rond Konninginnedag verder te gaan in onze VaarVilla…  Heel wat beschikbare “Thuizen” dus te onzent: in het bos, op het water én on the road.  Er valt ook dit seizoen weer veel vrolijks te kiezen – en dat doen we dus ook

Er was een tijd dat wij kampeerden…  Sinds kort echter zijn we in het bezit gekomen van een verrijdbaar ReisPaleis(je). Bij wijze van proef plaatsten we dit rolpandje per 15 april op de Zuidhelling van de Gulpener Berg. Binnen zijn we nu van alle moderne gemakken voorzien. [Naast een koelkast met vriesvak, een driepits-gastoestel, warm en koud water zowel in het keukenblok als in het ’toilet’wasbakje en een kachel met hete lucht ventilatie, moet je dan denken aan: een vast (latten)bed, een eigen toilet(ruimte), vloerverwarming, satelliet t.v., een boiler, e.d.]  Een ReisPaleis, kortom. Toch zijn we ook veel buiten, want: er is sprake van een riant uitzicht over een zonovergoten Geudal, van langsfietsende ÁmstelGoldrace deelnemers, van pracht wandelpaden en van uitstekende terrassen met streekbieren (zoals Gerardus, Gulpener Dort  e.d).  Verder is er Veel Zon en is het ronduit Warm -uit de wind, dat wel-   Kortom: je hoort pas weer van ons te Lunteren vanaf vrijdagnamiddag de 23ste…

Vanmorgen laat en duidelijk wat dizzy opgestaan.  Gisteren, op de voor Koudijsjes markante datum 10-04-’10, namen we namelijk deel aan de jaarlijkse Familie Koudijs Verzameldag, dit keer nabij Voorthuizen.  Het is inmiddels een alsmaar bontere verzameling van oud (wij) tot jong (Tygo: hierbij).Zoals de familie is samengesteld, verloopt ook de dag en de conversatie: een tamelijk ongeregeld zooitje…  Wij hebben ons dus best vermaakt!

Jullie zullen, als lezers die ons als onvervalst Heterofiel kennen, begrijpen dat de titel voor óns een iets andere achtergrond moet hebben dan sinds jaar en dag in de media gebruikelijk is: Uit de Kast kun je bij ons ook gewoon eten.  Wegens enig ruimte gebrek in ons verder voortreffelijk geoutilleerde keukentje stallen wij diverse levensmiddelen uit in diverse kasten. Nu we recentelijk veelvuldig bleven ingesneeuwd (op ons park werd niet gestrooid en was het dus spekglad…) aten we wat vaker “uit de kast”. Dat bleek niet verkeerd, want 1. kwamen we zo ook eens van (te) oude voorraden af, 2. weten we ook weer wat er (achter)in staat en 3. werden we (nog) creatiever in de maaltijdbereiding.  Smikkelen en smullen dus te onzent – met tijdelijk wat minder buiten-beweging..  Het zal jullie niet verbazen dat er dus qua ‘afvallen’ weer een tandje bij moet.  Gelukkig komt het nu toch ontluikende voorjaar ons te hulp: Buiten roept! We beginnen morgen maar eens met het Vaarklaar maken van de boot.  (Gezien de weersvoorspelling zal dat wel tot donderdag zijn..)

‘Paasdinsdag‘ dus op naar it Heitelân…