danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

Vandaag is het op de kop af 5 jaar geleden dat ik afscheid nam van mijn werk, sterker nog: van het begrip ‘werken voor de kost’.  Eerste lustrum LUI dus. En… het verveelt nog geen dag.  Dus te vrezen valt dat meer lustra zullen volgen. (Mits ik natuurlijk uitkijk bij oversteken, niet de verkeerde deur neem als ’t vliegtuig hoog zit, in het algemeen ritmisch blijf ademhalen – en zo verder.)  Natuurlijk vergt ook een ‘Lifestyle-not-involving-any-kind-of-Work’ wel wat beweging.  Voor lange tochten is echter even geen gelegenheid omdat sprake is van enige agendadruk (sic!). Zo moesten we zoals je eerder kon lezen naar Leiden, is er binnenkort (zaterdag a.s.) een familiedag en gaat Hanneke vanaf volgende week vrijdag met een groep gehandicapte vakantiegangers 10 dagen naar Oostenrijk. We improviseren daarom maar gewoon wat, gebruikmakend van wat de diverse ‘Erwin Krollen’ ons verkondigen qua weersverwachting.  Afgelopen weekend zijn we naar Utrecht gefietst naar Michiel en daar enkele dagen gebleven (Kasper was er ook: vanaf nu weer ZONDER ijzerwerk of zelfs maar Gips om z’n been). Morgen zou ’t wat regenen en daarom vertrekken we woensdag maar weer: we vertrekken dan met ons kleine tentje en andere minimalistische overleef-spullen in de richting van Deventer/Gorssel om het klein-kamperen per fiets weer eens even uit te proberen – een dag of drie slechts. Wat verder nog? Geen idee -komt tijd komt raad- en anders zijn daar altijd nog: een goed boek, een idem glas wijn, een mooi bos rond een prettig terras en daar weer vele vogels omheen…  Tja, het is dus werkelijk zoals een ex-dorpsgenoot jaren geleden reeds veelvuldig verklaarde: “Wij werklozen hebben het niet gemakkelijk!”

Adhesie betuigingen, troostbrieven en dergelijke kunnen worden verzonden naar de bovenaan onder “contact” vermelde adressen…

Sedert de “Europese Verkiezingen” (de aanhalingstekens staan hier niet voor niks..) waren de volgende koppen boven dit stukje heel goed mogelijk geweest: “Blonde Wrok wint weer Aanhang” of: “Plagdiep Denkende Landgenoten in de Meerderheid” of: “Gesublimeerd Watje door Volk niet Herkent” of ook: “Asociaal Gedrag wordt Legitiem”…

Des te fijner is het dat ondergetekende, deze maand alweer 5 jaar geleden (Lustrum!), besloot niet meer mee te doen. Daarom luidt ónze kop gewoon: “Feest en Werk!” [Hoera et Labora!] Het feesten was op 5 juni: Wij treinden toen naar Leiden alwaar een oud-groepsleider van het Gezinsvervangend tehuis waar ik in een grijs verleden leiding aan gaf, in het huwelijk trad. Hij had mij als getuige gevraagd. ( Voor de kenners onder jullie: Johan was de boomlange man die op ons 25-jarig huwelijksfeest in Elahuizen destijds de Zeer Pikante Friese liedjes zong – die jullie in meerderheid gelukkig niet konden verstaan(!) Een hele middag en avond in volle feeststemming te Leiden dus; en voorin de nacht weer naar huis getreind.

Op zekere leeftijd echter is ook onderhoud van de conditie broodnodig, daarom waren we op woensdag al even naar Wolfheze getippeld (20 km.: dat was ooit een echte dagtocht voor ons, nu vertrokken we na de lunch…). Vandaag voegden we daar een fikse fietstocht van precies 95 km. aan toe; rond half tien weg, tegen zessen weer thuis. Voor kenners van deze omgeving: Van hier via de Valk naar het fietspad richting Hoog Buurlo –even ten Noorden van Harskamp- en dan onder Apeldoorn door ri. IJsselvallei tot het Apeldoornsch kanaal, daarlangs tot Dieren en dan via de Posbank onderlangs De Hoge Veluwe en over de Edese Heide en de Hessenweg terug. ‘Gansch den ValeOuwe Gerond’ derhalve. En: beiden niet eens echt uitgeteld!

Dat zit nog wel weer een jaartje goed, beste huisarts – en Petrus: nog een wijle geduld (maar wat is nu een wijle op de eeuwigheid, nietwaar?)

Vanuit Blokzijl dachten wij via de ‘Voorstersluis’ (even voor ’t Ketelmeer) dóór de NOpolder naar Emmeloord of  Lemmer te varen.  Dáchten wij, want de sluis bij ’t Voorsterbos bleek een hele maand gestremd, zodat we besloten om dan maar “buiten om” naar Urk te varen. Dat bleek een onderneming met een redelijk onstuimig staartje, want onderweg nam de wind geleidelijk aan toe van 3 naar 5 Bf.  en dus rólden we vrij letterlijk Urk binnen. Daar bleven we een dagje extra (o.a. wegens wandeling, fietstocht en familiebezoek). Daarna zijn we, nu wél binnendoor, via een bezoek aan Emmeloord en via Lemmer naar Sloten doorgevaren. En van daaruit weer verder naar Balk.  Ook dáár zijn we weer wat langer gebleven: onze voormalige winkelplaats bekeken, (twee maal) visite gehad van oude bekenden en (eenmaal) op visite gegaan.  Ook hebben we nog op een prachtige middag de hele Luts afgevaren per bijboot (foto).  Na nog een paar vrij hete, zonnige dagen aan een eilandje naast de Jeltesloot (héél druk bevaren, want: Hemelvaartsweekend) gingen we, met een bezoekje aan -en een fietstocht rond- Langweer weer in de richting van onze thuishaven Terhe(o)rne.  Nog even een wasje wegwerken, wellicht een dekje poetsen en dan… weer boswaarts. We zijn hiermee -voor deze eerste keer- precies een maand op het water geweest.

Omdat de wind onveranderlijk bleef ‘doorstaan’ besloten we op de ingeslagen weg, te weten: ‘de binnenlanden in’, door te gaan. Toen we Sneek uitvoeren kwamen we nog langs de ark van Noach die er, gezien de leeftijd, opmerkelijk gaaf uitzag. ( foto)  Na Terhorne belanden we vervolgens in Heerenveen. Dáár zijn we twee nachten gebleven – om ons de dag ertússenin op ex-cliënten en idem-collegae te storten:  Joop ging “koppensnellen” in het hoofdkantoor van zijn voormalige werkgever (als gevolg waarvan de produktie daar op 14/5/2009 met tenminste 80% is ingestort).  Hanneke is vervolgens haar laatste werkplek ingedoken, waarna we samen met haar lievelings cliënt Heerenveen zijn ingetrokken.  Inmiddels zijn we via een nachtje tussen Ossenzijl en Kalenberg neergestreken in Blokzijl.  Gelukkig kwamen we nog dróóg over want inmiddels regent het langdurig en hard.  Morgen wordt beter voorspeld, dus een fietstocht naar Giethoorn via Vollenhove en Jonen lijkt voor de hand te liggen..  Eérst morgenvroeg maar eens uit het raam kijken, natuurlijk.

Het blijft (doorgaans) nog stevig waaien, dús liggen wij heel behaaglijk in zeer kleine vaartjes in the famous ‘middle of nowhere’ zoals die vanuit de ‘Grutte Geastmar”. Héérlijk rustig en volstrekt onafhankelijk: water zat, diesel (en dus ook verwarming-) zat en ook elektra genoeg; dat laatste zeker als we (zo om de dag) onze kleine generator een uurtje of twee laten lopen.  Boekje, t.v., lekker eten én wandelen dus. Tussendoor bezochten we ondermeer Woudsend (boodschappen) en Elahuizen (eten bij voormalige buren). Hier en daar komen we andere Dolende Zielen tegen dan wijzelf. Ons insziens dolender ook. Wat te denken van mensen die het verschil tussen een boot en een huis niet eens blijken te kennen? (Zie foto 1) Gelukkig hebben wij nooit geprobeerd de Pastorie te water te laten…  En wat dunkt u van een Reiger die een ander voor zich laat vissen? (Zie foto 2) Zou zo’n beest teveel naar Bussiness Radio hebben geluisterd…? Hoe het ook zij: jullie krijgen de groeten uit Sneek (wellicht ook namens de Reiger, die wij met het oog op zijn elitair gedrag “Rogiér” hebben gedoopt).

Na Joop’s vrolijke 60-viering-op-niveau geheel te hebben verwerkt zijn we op 27 april weer ‘ingescheept’. Voor de eerste, maar denkelijk niet de laatste keer in dit seizoen. Vooralsnog tot begin juni denken wij, want natuurlijk: “ijs en weder dienende”…  Konninginnedag brachten wij door in het ons zeer bekende Franeker en 1 mei in het nabijgelegen Harlingen. Zoals kenners weten hebben wij telkenjare op díe dag een hevig dispuut betreffende houdbaarheid & kwaliteit van onze relatie – zo ook nu,  máár:  allebei hebben we wéér voor een jaar bijgetekend! We hebben dat gevierd met een eigen uitvinding: het “Smikkeldiner”. Dat gaat als volgt: elk trek je de stad in met de opdracht om, voor bijvoorbeeld rond de 15 euro, alle lekkere hapjes te kopen die je daarvoor op de kop kunt tikken. Thuisgekomen leg je de aldus verzamelde smikkelaarij bijeen, bepaald de volgorde, trekt één of meerdere flessen open en… aan de slag! (Ons menu bestond ondermeer uit chocolaatjes met granberries, warme geitenkaas met appel en honing op een bedje van rucola-sla, sushi en garnalen met sausjes, stokoude kaas met honing- en mosterd/dille dip, Griekse olijven in knoflook en zo meer (!)) Daarna zouden we door naar de eilanden, maar gezien de windwaarschuwingen voor de daaropvolgende dagen hebben we daar voorlopig vanaf gezien (een week of meer verwaaid liggen op de eilanden kóst alleen al 35 euro liggeld per nacht..).  Zo dolen we vooralsnog weer even heerlijk door het stille, ontluikende Fryske lân…

Tussen de cadeaus zoals kabouters(!), buitengrill, (strip-)boeken e.d., die ik ter toren in ontvangst mocht nemen, bevonden zich ook twee bonnen:  één voor de voorstelling van Kees Torn op 23 april in het Koningstheater(tje) in Den Bosch én één voor een B&B in dezelfde stad.  We kenden Den Bosch nog van een paar dagen per boot vorig jaar. Het was er nu ook heerlijk weer, dus lekker zwerven en alle terrassen goed bezet.  Echte Bourgondiërs daar zoals bekend: straten vol met uitsluitend eethuisjes en aanééngesloten bijbehorende terrassen, kom daar hier eens om…  Kees was als vanouds – een taalvirtuoos die ons uitstekend weet te boeien en te vermaken.  Ons Bed & Breakfest arrangement bleek ronduit “poepsjiek”: een prachtige ‘studio’ in gedempte kleuren grijs en roomwit, gesitueerd in een voormalige winkel midden in de binnenstad (vlakbij de Binnendieze).  Kortom: wij genoten zeer -én je bent er eens uit, nietwaar?  Omdat we nu al weer twee volle dagen thuis zijn gaan we morgen maar weer lekker een week of wat varen yn  Fryslân en omkriten, likas se it dêr wolris sizze wolle (voor degenen die hun landstalen niet kennen: “in Friesland en omstreken, zoals me daar wel zegt”)  Vooralsnog zijn we dus even niet te Skypen met beeld erbij, maar verder zijn we gewoon bereikbaar (mail wordt bijv. dagelijks uitgelezen dankzij het gemak van een mobieltje met internetverbinding).  Voor degenen die wel eens een dagje willen meevaren: gooi gerust eens telefonisch een balletje op…

Eén van de aardigste dingen van het leven is dat het feitelijk vanzelf gaat.  Ik bedoel: áls je zo nu en dan wat voedsel tot je neemt én je kijkt uit met oversteken – voilá: dan rolt het leven zomaar door… Op deze vrijwel volautomatische piloot blijk ik mij sinds gisteren een zestiger te kunnen noemen.   We vierden dit markant opdoemende getal met een twintigtal genodigden op een bijpassend niveau: op 60 meter boven NAP, namelijk in de zojuist gerestaureerde uitkijktoren “de Koepel” bovenop de berg aan welks voet wij toeven in ons Chalet. (De opleveringsdatum na de torenrestauratie was 20 april, zodat wij de allereerste ‘gebruikers’ van het bouwerk uit 1913 in deze vernieuwde staat waren.) Naast de gebruikelijke vrolijke ‘kout’ bij hapjes en drankjes kon men dus ook bovenop uitwaaien en, mede dankzij de heersende straffe Noordooster, tot ver voorbij Amersfoort, eens vrij rondkijken.  Dit laatste symboliseert niet onaardig de eigen veranderde leefstijl van de laatste jaren, want het is merkwaardig dat ik, na ruim twintigduizend dagen te hebben rondgekeken, mij pas vrij recent écht bewust ben van elke dag op zich. Of nog nauwkeuriger: het blijkt me zo’n 28 miljoen minuten te hebben gekost om werkelijk besef te kunnen hebben van één minuut – daarbij/daarín stil te kunnen staan. Heerlijk dus dat wij nu zo belachelijk oud worden (biologisch gezien immers onnut al vanaf ca. 45 jaar!). Kennelijk zitten de meeste kansen op bewust bestaan in de staart van ons zijn.  Lang leve het ‘happy end’ dus!

Alweer zo’n twee weken hier (na Portugal, waar we de Lente even gingen halen) en jullie moeten toegeven: dat was een goeie aktie – sindsdien is ’t ook hier bepaald fraai weer! (Ook mooi dat’ie door de douane kwam, die Lente..)  Wij hebben het buitenleven uitbundig beoefend, inclusief: gras maaien, wat struikjes bijplanten en snoeien en de aller- allersimpelste “buitenkeuken” opstellen die er bestaat – je ziet ‘m hieronder:

Voorts heb ik m’n tuinstoelen-keldertje onder ’t Chalet zo’n 15 cm. dieper gemaakt: dat betekende allemaal rottige houdingen, bij een ‘plafondhoogte’ van ca. 35 cm. hoog bij aanvang, met een klein schepje (want nauw) en in harde grond, die per schepje bovendien een meter of twee verder onder ’t huisje moest worden gezwiept. Helemáál Kapot dus! (Mijn bottenstelsel blijkt rijkelijk oud te worden voor zulke ongein.) Daarom Paasdagen met Kids in alle rust. Vandaag wat licht schilderwerk en morgen een lekkere fietstocht – en dan wordt ’t helaas weer als vanouds nat naar de verwachting der weerlieden… (De rest van de zonnedagen gaat een ander dus maar weer halen – of gewoon saai wachten op beter weer natuurlijk) Er blijft echter genoeg om naar uit te kijken: weer eens lekker lang op een stoel met een goed boek bijvoorbeeld. Het vaar-seizoen nadert natuurlijk ook weer. Én het blijkt dat ondergetekende alweer ruim 21.900 dagen op dees’ aardkloot toeft; da’s woensdag over een week precies 60 jaar – dus dat vieren we! En, zoals het bescheiden aantal genodigden al weet: op hóóg niveau. (Hieronder: Joop in Évora, Portugal, bij z’n eigen stichtingsjaar in de klinkers)

En ja hoor: zoals we al voorspeld (en gehoopt) hadden, konden we nu ook in ons kikkerlandje weer lekker vaak buiten leven.  In ónze situatie komt dat extra goed uit want: er is hier áánzienlijk méér buiten (.. x .. km.) dan binnen (12 x 3.8 mtr.)!  Er werd weer gras gemaaid, in de zon getukt, dekchair-zitten-met-boek beoefend, en zo meer.  Als overdrevenvroeg-gepensioneerde doe je hier, geïnspireerd door een overmaat aan vrijetijd, óók de gekste dingen: zo heb ik mijn schuurtje in het sop gezet(..!)  Hoeveel mensen kent u die zoiets doen? (Ik behalve mijzelf niet één..)  Alle boodschappen gaan weer op de fiets en in tuin en bos spátten knoppen en bloemen het houtwerk uit.  Kortom: alles kits op de berg: het vaarseizoen nadert alweer wat ons betreft.  Maar eerst.. (daarover een volgende keer meer)