danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

Ja Jongelui (én alle lezertjes die zich niet meer door deze aanspreektitel aangesproken voelen), wij zijn weer gearriveerd in de bossen rond Lunteren.  Met een konditie als een dijk , zo mogen we konstateren!  Na in 8 dagen heerlijk banjeren over de flinke hellingen rond Epen (L): over besneeuwde weilanden, door natte waterlopen en spekglad gebladerte, vele kilometers doorgaans zéér modderige (doch FRAAI gelegen) paden zo’n slordige 160 kilometer te hebben gelopen – mankeren wij: niets …

Geen blaartje, moeilijke spier of idem gewricht te bekennen: we lopen zó morgen wéér 25 km. “op en del” (Fr.)!  Met onze 6 metgezellen konden we heel best door één deur gedurende deze acht dagen. De accomodatie – een oudere,m zelfstandig staande Hoeve, waarin we ‘zélfverzorgend’ ronddoolden – beviel ook heel goed. Wij tweëen werden door de anderen, ons die als ‘oudste’&’stelligste’ stel herkenden, naar de bedstee verwezen…; gelegen in een heel knusse kamer overigens. Zowel Hanneke als ondergetekende hebben een keer gekookt – steeds drie gangen uiteraard, want het moet geen afzien worden!  Naast het oeverloze kuieren was er natuurlijk ook sprake van vele enthousiast bestormde terrassen en eetcafé’s. Ondergetekende mocht ook “gèrre'(!) de vele tapbieren (zoals de Gerardus Dubbel) uitproberen -wél op de laatste vijf kilometer uitteraard…  Het was, kortom, een in velerlei opzicht lekker weekje!!

Met een zestal andere wandelaars huizen we nu sedert maandag j.l. in een 8-persoons Hoeve nabij Epen in het uiterste zuiden van Limburg. Dat ‘huizen’ verloopt, ook al is het zelfverzorgend, heel voorspoedig – er dient echter natuurlijk ook dagelijks flink voortgestapt te worden. En dan doen we dan ook: de eerste  -pak ‘m beet- 80 km. zijn achter de hakken. Met nog een wandeldag of drie te gaan worden dat er wellicht zo’n 140 in ’t totaal. ’t Is landschappelijk ongegeneerd prachtig: heuvelop heuvelaf met vele vergezichten, schitterende belichting (sneeuw twee dagen geleden!) en dergelijke. Modderig is het óók: glijpartijen vrolijken het serieuze voortgaan dus extra op.

Natuurlijk vergeten wij de vele eethuisjes en met name de rondborstige café’s niet. Die llatsten elk met een ontstuimig aantal soorten bier ‘van de Tap’. Een welgedaan hips daarom vanuit deze gransstreek aan alle lezertjes!

Witte Wandel Week, (zie ook ons huidige, fraai afgewerkte woonklimaat op de foto hierboven) dat klinkt een typische Nederlander als een duidelijk belastingvrij genoegen. Ik vrees echter dat het veel méér betekent dat wij achten (Wij en zes andere wandelpoolers) aanmerkelijk zwaarder door veel minder herkenbare modderpoelen gaan banjeren op de Belgisch-Nederlandse heuvels onder Epen (Dus tussen Vaals en Maastricht).  Niet getreurt echter: het is u bekent dat ondergetekende een SummaCumLaude-Graad heeft in positief duiden! Het betekent dus ondermeer óók dat het landschap nóg voortreffelijker zal ogen, terwijl met name de dagelijkse Heimkeer, waarbij sprake zal zijn van een stevig innemen -nog gelardeerd met glühwein, rotwein, Herfstbok en/of anderszins- op voorhand tot hoogtepunten van genot mogen worden verheven.  Mits een iegelijk voorzien blijkt van een prettig karaktertje, natuurlijk. Van vijf van de zeven andere gasten weten wij al dat wij hen desgewenst kunnen pruimen, dus dat zou moeten lukken. Nu nog die 140 km. struinen door berm, bos en beemd…

Ach we laten het u allen t.g.t. wel weten – op hoofdlijnen natuurlijk…

Mede ter voorbereiding op onze ‘WandelZesdaagse” in ZuidLimburg (v.a. 24 nov) sjouwen we weer prettig gestoord rond. Onlangs bijvoorbeeld weer onder Beek-Upbergen een km. of 23 en dat dan heuvel op- heuvel áf. Toen ik Hanneke daarna vroeg of ze nog enige spierpijn had opgelopen, antwoordde ze (al denkend aan ons weegschaal-ritueel elke maandag..): “Spieren? nou ja, ik heb in elk geval spèkpijn !”

Er zijn nogal wat mensen in deze uiterst relaxete herfstbossen die zich de wijsgerige opmerkingen van een voig bericht betreffende het nut van schijnbaar zinloze HANDarbeid niet eigen hebben weten te maken. Zij schaften zich ter bestreiding van de bladermassa die zich zo fraai aandient (zie foto: ons uitzicht!) moedwillig een zogenaamde bladblazer aan. Een apparaat dat kans ziet met Loeiend Geweld (en ten koste van weer een deel van de Ozonlaag) het blad een meter ofzo opzij weg te blazen. Waarna de wind het weer gul verspreid tenzij je het bliksemsnel inpakt natuurlijk. Wat opvalt is dat het niet sneller of doelmatiger gaat dan vegen/harken, dus óók per week al gauw twee keer een uurtje of twee kost. In die tijd isoleer je jezelf echter wel én terroriseer je je omgeving kompleet. De winst zit ‘m dus uitsluitend bij de stroomleverancier en ’t verlies bij de gebruiker en de omwonenden in een straal van -zeg- een halve kilometer. Graag dus met spoed: een Verbod op Particuliere Bladblazers bij Wet [met een eventuele uitzondering voor lieden met een aantoonbare dwarsleasie die desondanks nog zelf tuinieren. ..]

Intussen hebben wij, zelfbenoemde ‘Clochardsriches’, een licht overdadig gevulde agenda, zo blijkt: vrijdag 31 was Michiel jarig (36), de zondag daarna hadden we een WekeromseZand(wandel)dag, dinsdag j.l. heb ik mijn eerste luisterboek in Studio Utrecht voltooid, woensdag hebben we Amsterdam doorkruist en e.e.a. afgesloten met Herman van Veen in Carré (alles te voet gauw 12 km.), vrijdag had Hanneke een Zussendag te Arnhem en Joop een voetstruintocht overdag; ’s avonds voor beiden een etentje; Vandaag: bijeenkomst eigenaren BrandsmaVlet in Leusden en vanaf dinsdag een paar dagen naar Friesland (Boot winterklaar maken, bezoekjes e.d.). De vrijdag daaraanvolgend sjouwen we op afspraak met 10 anderen weer enige tientallen kms. onder Nijmegen langs.  Kortom: ‘k heb nauwelijks twee boeken uitgelezen in de afgelopen anderhalve week! Waar moet dat heen?!

Een titel die niet direct op ondergetekende wijst zul je denken (..!). Toch valt daar, zij het heel soms, wat op af te dingen. In de loop der jaren probeerde ik namelijk een enkele keer iets in veel minder woorden te vatten. Sommigen spreken dan al rap van “dichten”, maar dat gaat te ver. Laten we slechts eenvoudig spreken van “Woorden”. Vanaf vandaag wordt er af en toe (en voorzichtig, eerst vanuit 1986) een enkele aan dit Weblog toegevoegd.

Waarom “voorzichtig, eerst vanuit 1986” ? Lees dat liefst eerst, door geheel bovenaan op ‘woorden’ te klikken. En klik er daarná eens eentje ècht aan – in de kolom links dus.

Tja: we moeten wat vóórtrainen, omdat we eind november een hele week achter elkaar dagelijks ruim 20 km. in ZuidLimburg gaan stappen met zes nog veel doorgewinterde lopers… Dús liepen we zowel afgelopen zaterdag (ruim 27 km.!) als ook maandag j.l (toen 23 km. door ’t Montferland). Uitgewoond derhalve zegen we neer op de bank – om vandaar uit te kijken op Hanneke’s vogelparadijs!

Nou, dat is wél ontdekt door onze engelachtige vrienden: naast de obligate mezen (kool- en kuif-) en merels schuift daar zélfs een enkele maal de veel schuwere Vlaamse Gaai aan. Vliegt die laatste nog direkt op als ‘ie achter ’t glas beweging waarneemt, zo niet de Boomklever.  Die laat ons rustig koffie inschenken: hij eet effe lekker door..

[Voor onze gevederde gasten is inmiddels volstrekt duidelijk wie God eigenlijk is: ZIJ heet Hanneke en beheert ’t Paradijs !]

De winst van eindeloos verliezen is het beséf dat het ‘verliezen’ eindigt zodra je ophoudt te denken in termen van winst.

Er zijn vast heel wat ervaringen die je tot een dergelijk inzicht kunnen brengen natuurlijk.

De mijne zijn buitengewoon platvloers: ik veeg me ritmisch uit de naad om de ruimhartige kubieke meters dennennaalden, -appels, eikenblad en –kels regelmatig te verwijderen van terras en gras.

Zelfs iets simpels als het bereikbaar houden van de voordeur vergt hier in zekere jaargetijden simpelweg weerkerende aandacht.

Denkend in termen van ‘winst en verlies’ verlies je altijd: even wat windvlagen en/of een regenbui en je ziet de volgende dag niets terug van de inspanningen in de vorige.  Zó denkend is sprake van ‘hopeloze arbeid’ of ‘onbegonnen werk’ (merkwaardig trouwens dat blijkens dit taalgebruik iets dat nog ‘onbegonnen’ is al als zinloos werd afgedaan…?! Onbekend máákt onbemind?).

Als je ’t leuk vind om te lezen hoe hierover dóórdenken leidt tot conclusies als “Nietsdoen is véél Werk!” en “Nietsdoen is Onmogelijk” en zélfs tot een Brief vol Zendingsijver: klik dan in ‘Verhalen‘ op bovenstaande titel in die kolom…

Zoals jullie bij dezen kunnen waarnemen heeft de vormgeving van ons Blog een facelift ondergaan. Dat is niet mijn verdienste (want ik ben slechts gebruiker/ volgooier) maar van Kasper, die van het begin af aan de site heeft gebouwd en technisch onderhouden. Naast dat e.e.a. nog weer een slag fraaier (en ‘professioneler’) oogt, kun je nu ook praktischer ‘rondsurfen’ omdat alle knoppen direkter ‘in ’t zicht’ zijn geplaatst. Fraaier is ook de presentatie van de foto’s: elke foto waar je op klikt verschijnt vlot op ‘ruim ansichtkaart’formaat op je scherm, geplaatst binnen een donkere achtergrond. Nóg eens erop klikken herstelt de oude situatie weer. Als je op het woord “foto’s” in de balk klikt, heb je toegang tot alle (nu 235 !) foto’s die op deze site ooit geplaatst zijn – in blokken van 20 stuks.  (Je kunt dus élke foto groter op laten komen door erop te klikken). Nóg fraaier is het om te klikken op “bekijk de foto’s als diareeks”: de foto’s komen dan (van heden naar verleden) langs WAARBIJ JE ZE MET EEN KLIK OP HET MEEST RECHTSE KNOPJE OP DE GETOONDE ONDERBALK SCHERMVULLEND afgebeeld krijgt. Veel plezier ermee.

Inmiddels hebben we het gewone leven -voor zover we dat eigenlijk nog kunnen zeggen als dat ongeveer tweevijfde van onze tijd in beslag blijft nemen- hervat: er wordt weer ‘gewandelpoold’, gelezen voor de blindenbibliotheek, aan zussen- en vriendenbezoek gedaan en dergelijke. Ieder is dus, ik riep ’t al eerder, ook weer hartelijk welkom ten huize boslust hier – als je kans ziet door de laag dennenaalden, eikels en boomblad de voordeur te bereiken…

En ja hoor: we zijn weer in onze éigen Herfst beland. Lekker zonnetje – maar wel flink kouder. (En veel meer vocht in de lucht..) Ratelend vallen hier de eikels op daken en -als je niet uitkijkt- op schedels. Een bouwhelm is op sommige plaatsen een zinnige voorzorgsmaatregel. Gelukkig wonen wij precies onder een rijzige den: kilo’s naalden per dag maar wél veel záchter!

Overigens zijn de eikels hier wél heel beleefd: ze knikkeren op je knikker met hun hoed op ( … ) Even kijken (desnoods stinkend jaloers) hoe doorbronsd we zijn weergekeerd? Kijk naar het herfstblad en doe als zij én als zus Magda: dwarrel langs ! (Veiligheids petje of -hoedje op)