danverkoopjetochgewoonjehuis.nl

Gisteren was het precies twee jaar geleden dat we (toen met de boot) vertrokken om in het Zuiden te gaan wonen. Morgen vertrekken we met het zelfde doel (maar nu met het meeneemrolbedje). Toen meteen voor een klein jaar, nu voor een kleine twee maanden – schatten wij, want dat is natuurlijk ook afhankelijk van weer, stemming, plekjes en ontmoetingen!

De voorlopige planning (want óók sterk afhankelijk van tenminste de vier eerder genoemde componenten): eerst met Zus&Zwager naar Erezée (Belgische Ardennen, ca. 3 uur rijden), dan naar Frank&Wil (een campingkje nabij la Châtre, Midden Frankrijk, zo’n 7 uur rijden), weer een weekje later ofzo richting Carcassonne (Zuid Frankrijk, ongeveer 5 uur rijden).  In die streken registreerde men in oktober de laatste twaalf jaar de volgende gemiddelde condities: dagtemp. 19 – 23 graden, nachttemp. 14 – 17 graden, regendagen 1 op ruim 4, zonuren per dag 5 – dus dat moet lekker uit te houden zijn voor graag.buiten.levenden als wij zijn…

Daar is’ie dan weer: ons uiterst minuscule maar oh zó behaaglijk sleurhuisje. (Slechts rond de 400 kg. schoon aan de haak en al uit ’81, maar mét riant bed, drie energiebronnen koelkast, aanrecht met elektrisch waterpompje en twee pits gasstel én -last but not least- een heuse kachel). Sedert 2006 is ‘ie niet meer gebruikt, maar toen hij onlangs uit de motteballen werd gevist bleek alles het gewoon weer/nog prima te dóen! Kortom: aan hém zal het niet liggen om de zomer vanaf vrijdag a.s. lekker op te gaan rekken tot nabij november of zo…

Voor de veiligheid zetten we ‘m eerst morgenavond met een monteurswerkminnende neef nog even op de brug voor controlle van lagers, remwerk e.d.  Maar we hebben er nu al alle vertrouwen en weer véél zín in !

Veiligheidshalve is dit bericht zónder Plaatje. Dat zou maar aanleiding geven tot huiselijk geweld… Maar laat ik bij het begin beginnen: Hanneke is afgelopen weekend aan boord gevallen en daarbij (onder meer) met haar neus fors tegen de aanrechtrand gekwakt. Hetgeen resulteerde in een gezwollen kokkert, twee blauwe ogen en (later) ook veelkleurige jukbeenderbedekking. Het ziet er uit als een typisch staaltje van huiselijk geweld en eigenlijk is deuken oplopen in (en aan-) je eigen keukenmeubilair dat natuurlijk ook. [Een blijf van m’n lijf huis zoeken is evenwel hierbij niet echt zinvol al lijkt het me dat er in deze omgeving, die zoals u weet bevolkt wordt door fundamentalisten (‘BibelBelt’), wel diverse zullen staan; vallen mischien óók wel onder de vele ‘herstellingsoorden’…]

Ik kan u e.e.a., hoewel uitgebreid fotografisch vastgelegd, dus niet daadwerkelijk laten zien omdat er dan wél huiselijk geweld in de meer gebruikelijke zin te verwachten is – en wij daarna vermoedelijk allebei gebutst door het leven zouden moeten…  Meelevende, vermanende en/of troostrijke berichten kunt u per mail inzenden.  Voor eigen waarneming en het hartelijk uitlachen daaraanvolgend dient u echter in persoon te verschijnen. (Maar u bént nu wel gewaarschuwd!)

Plots lijkt iedereen jarig: de meest direkte familieleden, vrienden en kennissen worden nu al doorgaans tussen de zestig (ik: begin volgend jaar) en vijfenzestig jaar oud..  Hanneke morgen ( nog een bescheiden) 57 ! Intussen laten we daardoor onze levenslust niet ontmoedigen: integendeel ! Er wordt gereisd; wij dit jaar al ruim twee maanden per boot, Hanneke met vrolijk gehandicapten, wij vanaf donderdag weer even varend en dan wij samen weer -vanaf september- zo’n twee maanden met ons sleepbedje  met de Zon mee naar Zuid. En er wordt gewandeld. En ook gefietst: zie fotootje van een lekker tochtje met de Vallei, de Utrechtse Heuvels, het Rivierenland en het Veluwemassief onder de smalle banden met onze vaste fietsfamilieleden uit ‘Kiepedoarp’.

Intussen is onze jongste op ‘huwelijksreis’ – met vriend Pieter naar Spanje. Voor dat u -niet zozeer helaas, maar toch wél ten onrechte- iets anders mocht denken: genoemde reis hebben de heren welwillend ‘overgenomen’ van een ECHT paar; dat dus níet ging…  Morgen twee verjaardagsfeesten, daarna nog even lekker te water dus en dán aan de slag met het caravannetje, dat nodig moet worden nagekeken: hij stond al sedert 2006 (van vóór onze bootreis naar de Middellandse-) bleekjes te verstoffen tenslotte !

Amper bijgekomen van een feestje in Zeist, waarbij onze Franse Connectie respektievelijk 50 en 60 jaar werden tijgeren we vandaag door naar Tilburg alwaar onze jongste (foto..) zijn 31ste verjaardag viert.

Als ouder wordt je zó dus ook alsmaar ouder – maar we gaan door tot Stok!

Hoewel het gezegde waaruit de titel van dit stukje voortkomt anders klinkt, vind ik ’t ook wel aardig weer eens (een weekje) alleen door te rommelen – nu Hanneke gehandicapte mensen elders aan ’t pesten is. De meeste dingen gaan eigenlijk in m’n Uppie als een soort ‘gewoonte’ gewoon door, zoals het dagje wandelen (foto), na een flinke regenbui de lading dennenaalden, -appels en eikels van het terras vegen, ’t gras een keer maaien, een lekker boek lezen buiten bij droog weer, enz.  Wel merk ik in zo’n geval altijd dat Hanneke meer ‘het vaste dagritme’ vertegenwoordigd: bij mij varieren opstaan, naar gaan en vooral lunch en avondmaaltijd veel meer in de tijd (pas als ik trek krijg bijv.). Ook rommel ik graag maaltijden in elkaar op basis van zeer vrije improvisatie(…) [Vooral met gemengde groenten, vis, corn, ’thais’aandoende sauzen en andere smaakvariaties. Recentelijk is gember bij mij ook als ‘kruidje’ nogal eens in gebruik – een scheutje gembersaus is beslist een aanrader bijv i.p.v. honing in dressings.]

En natuurlijk is het alleen ietsje makkelijker om bij impuls iets direct uit te voeren, bijv. plots een dagje varen af te spreken; in dit geval nodigde ik voor gisteren een bevriende [beroeps-]zeezeiler uit mee te varen door Friese natuurgebieden op ons schip. (Daar kan ik geen foto van plaatsen want die schaamt zich rót om gezien te worden op een Mótorschip)  Wat ook opvalt is dat ik aanzienlijk ‘huishoudelijker’ blijk te worden als ‘k alleen woon. Zo vond ik mijzelve plots achter de naaimachine terug teneinde nu toch eindelijk eens dat poloshirt in te korten (al ‘eeuwen’ van plan, nooit aangepakt), kocht ‘k konsequent een bloemetje op tafel, stofde en “stofzoog” spontaan, deed zomaar boodschappen (voor een dag of twee vooruit nog wel !), enz.  Kennelijk maakt een lekker dingetje in huis hebben lopen een vent als ik dus nóg gemakkelijker, of gewoon luier.

Als dat zo is gaat de luiïgheid vanmiddag weer in, want dan is voornoemd dingetje weer in huis.  Moederziel met z’n tweëen: nóg leuker!  We beginnen maar eens met een prima mosselpannetje, zo had ik gedacht. Begeleid door versgebakken broodjes en een kleine salade – en natuurlijk ook door een mooie Muscadet !  (Tja, ook armlastige vrijwillig werklozen hebben het goed in dit schatrijke -en tóch altijd wat zeurderige “pas op nu komt er toch écht een recessie aan“- landje)…

Dat kan hier niet: in onze omgeving gaat élke kwaal onmiddelijk over! Dat blijkt alleen al uit het feit dat het hier stikt van de Herstellingsoorden, Bio-Vakantiecentra en véle andere verblijfs-accomodaties met gezondheidsclaims…  Mócht je dus ergens door gehinderd worden: spoed je (bijv. voor een goede kop koffie of een nog beter glas wijn) per omgaand ter Onzent. Je wordt hier gemakkelijk 100 – bent daaraan dus zelfs min of meer verplicht.     Wij doen er , bijvoorbeeld qua dieet ( – zie foto – )  dan ook alles aan…

Intussen heeft mijn Gade zich vanmorgen, met een flinke troep mede begeleiders en anderszins gehandicapten, teruggetrokken in een Gasterij te Beek-Ubbergen, dus schrijver dezes is een weeklang spekkoper: Kabouter alleen in het Grote Woud, voorzien van een forse voorraad Proviand (kun je natuurlijk altijd helpen aanslaan..).  Voor wie Hanneke van extra energie richting haar doelgroep wil voorzien: men kan haar bijvoorbeeld SMSen op 06 4097 2532 (Voor de nieuwsgierigen: je vind de reis waaraan ze meewerkt op http://www.buitenhof.nl/index2.html ; gewoon de ‘Zomergids” daar aanklikken en kijken bij bladzijde 8) Ikga morgen zelf eerst maar eens weer lekker aan de wandel: een mooie tocht van zo’n 23 km. nabij Arnhem. (Voor diezelfde nieuwsgierigen: kijk eens op http://www.wandelpool.nl …)

Zoals al eerder aangekondigd (zie het bericht van 2 april) zijn we dan nu verschenen in het Glossy blad “Motorjacht” en wel in het julinummer.  Men heeft twee volle pagina’s aan ons schamel bestaan, dus rondzwervend in eigen leven – deels te water, gewijd.  Hierbij een overzichtsfotootje.

Wie de tekst tot zich wil nemen zonder het blad aan te schaffen klikke hiernaast in de kolom ‘Verhalen’ op: Artikel “Motorjacht”

Nauwelijks ‘Mid-Zomer’ die afgelopen weken – wat een water viel er!  Maar, altijd positief duiden nietwaar: het werd er allemaal wél lekker groen van. Zo overweldigend groen dat wij er haast in wegvielen, hier in ’t diepst van het eikenwoud. Kennelijk zagen de vogels ons ook nauwelijks meer – want zij lieten zich beter bekijken dan gemiddeld. Zo namen we twee grote zwarte spechten waar die, volop in ons zicht, gezamenlijk een grote dode den in één enkel uur van een kwart van z’n buitenste schors wisten te verlossen. Verder was er een hele wólk Gaaien, vloog een zeer dikke buizerd traag en laag voorbij, enzomeer.  Vandaag echter: droog, niet te koud én praktisch geen wind – fietsweer dus!

Wij pedaalden daarom “een-heleboel-huchjes-tocht” door o.a. langs Otterlo, Apeldoorn (incl. centrum) en Hoog Buurlo te fietsen en kwamen er, behalve al fors uit de kluiten gewassen paddestoelen ( zie foto ), ook flinke velden bosbessen tegen; dus Hanneke kon ik ’t eerste halfuur niet meer meekrijgen.  Al met al was dat even boven de 70 kilometer. Goed te doen: tien uur weg, voor half zes thuis – lékker bewegen en kijken én uitstekend conditioneel onderhoud tegelijk!  [Dus Bertje’Himself’: het (gecontroleerd!) afpeigeren gaat wél door deze zomer…]

Zondag j.l. reden we naar ons schiphuis in Terhorne, haalden de boot daar uit en gingen onder de scheepskraan van onze thuishaven “Oksewiel” te bed. ’s Morgens even na achten werd het schip op de kant getakeld en onder de waterlijn schoongespoten met een hogedrukspuit.

Daarna begon voor ons het zware werk: eerst met een krachtige vuiloplosser (spatjes daarvan bijten fors in de huid..) de waterlijn stevig nareinigen en daarna de hele onderkant in de anti-fouling rollen. [Wij hadden de onderzijde nog nooit waargenomen dus we waren ook zeer geïnteresseerd in de konstruktie van roer, kimkielen, boeg- en hekschroef e.d.]  Mede dank zij de millieu-eisen is die anti-fouling tegenwoordig een anthracietkleurige rubber achtige laag, waar binnen koperoxide is opgenomen die de aangroei van waterpokken en wieren weert. Die laag bleek bijzonder zwaar op te brengen: halverwege elke pot verf wordt het rollen al ’taaier’. Gelukkig was het lekker droog weer en in de tweede helft van de (ma.)middag zat de onderkant in de aangroeiwerende verf.  Wij gingen dus naar ons logeeradres, een vriendin in Franeker, en traden de volgende ochtend om 8.30 uur weer aan, nu om alles tussen de waterlijn en de kabelaring (de rest van het ‘onderschip’ dus) grondig na te kijken en eens goed te poetsen en in de ‘harde’ was te zetten.

Dat was natuurlijk ook in jaren niet gebeurd, alleen al vanwege onze ‘overwinteringsreis’ naar la Méditerrannée. Direct na de middag waren we klaar (of op …) en ging onze m.s. HOOITE weer te water- en terug in z’n box. Na nog een nachtje ‘bijkomen met volledige verzorging’ in Franker zijn we inmiddels weer gearriveerd op de Goudsberg te Lunteren.

Maar wel mét: stevige spierpijn in bovenbenen, polsen en onderarmen!!  Het leek wel ***rk …  (Met moeite kunnen we echter nog wél een glaasje heffen, dank u)