Joop

Nee, niet buiten, dáár waait het op dit moment juist zeer krachtig – ca. 7 Bf. Zuidwest hier.  Waar we geheel uitgewaaid zijn is vooral tussen onze oren.  Zoals uit het vorige bericht al bleek deden we dat op Ameland.  Zo’n eiland is natuurlijk niet meer dan een hier en daar wat bultig begroeide zandplaat in de Noordzee – dus wil het er ook wel extra stevig waaien.  Vanuit een goed verwarmd en uitgebreid in de gemakkelijke voorzieningen zittend huisje bewogen wij ons, min of meer dagelijks, naar buiten.  Dit kon te voet zijn, per fiets of ‘en voiture’ – in het laatste geval mét chauffeur(!)  Doel van deze ondernemingen was doorgaans: ergens naar ‘kunst’ gaan kijken.  Natuurlijk kon het ook gewoon een strand-  of duinwandeling betreffen, want daar zijn we ook niet vies van.  Maar veelal ‘kunst’, want november is daar “Kunstmaand” en daar hadden we op gepland.  Ik plaats het woord ‘kunst’ tussen aanhalingstekens omdat er, naast kwaliteits- en verrassend werk, natuurlijk ook gewoon flauwekul en fröbelwerk wordt voorgeschoteld. (Ronkend-wervende folderteksten als: “100 Internationaal Bekende Kunstenaars” hadden wij al jaren eerder geleerd met een smalende glimlach te begraven in een kruiwagen zout..)  Het is veel eerder zo dat je de pareltjes er uit moet vissen.  Dat valt nog niet eens mee, want in elk dorp -en op diverse duinlocaties-  worden je zomaar ruim honderd werkjes van bijvoorbeeld een vijf tot wel tien creatievelingen voorgeschoteld.  Zie dan maar eens je ‘opname vermogen’ een beetje naïef ontvankelijk te houden.  Intussen is het natuurlijk gewoon leuk en heel bijzonder om, al wandelend/fietsend/rijdend over een herfstig eiland, tussen zo’n enorme variatie aan scheppingen en scheppinkjes door te scharrelen.  Dát is, naast de écht fraaie werken natuurlijk, dan ook vooral de charme van dit gebeuren (voor ons was het al de derde keer in vijf jaar).  Verder beklommen we de vuurtoren, waaiden zowat in zee en lieten onze brillen en oren volstuiven met fijn zand.  Bij terugkomst was er dan Glühwein (op één coladrinker na), een douche, een luie stoel, lekker eten, een boek, internet en/of tv … én aangenaam gezelschap voor de keuvel-behoefte.  Kortom: ’t was er wel uit te houden!

Inmiddels zijn wij weer thuis én daar weer genesteld.  Gisteren veel wasjes gedraaid, de tuin uitgemest, visjes gevoerd e.d.  Zo dadelijk naar de verjaardag van ons buurmeisje (13 geworden) en daarna krijgen we onze zonen te eten.

Volgende week zien we dan weer verder – groeten allemaal!

En huppetée: de winter in.  Zo voelt het wel, want we zijn pas twee weken terug uit het behaaglijke Zuiden en nu al weer bedreven in truien, mutsen, jassen en zo meer.  Maar het gewoon oppakken van de eerdere routine gaat ons -als bedreven “uitgaanders”- inmiddels heel gemakkelijk af, zo merken we.  We zijn bijvoorbeeld alweer met de fietsclub uitgereden.  Ook hebben Madeleine & Alexia alweer gelogeerd:  Hanneke is alweer twee keer een dag winkelier geweest, ze heeft haar ‘heer’ bezocht en we hebben ook alweer meerdere wandeldagen achter de hielen.  Dat laatste ook omdat Hannekes hernia nog steeds effectief onderdrukt blijkt en ze dus graag haar achtergebleven conditie weer op peil brengt.  Wandelingen van 15 kilometer gaan alweer uitstekend, dus er zit schot in die conditie-ontwikkeling. ( Wij liepen vorige week donderdag een prachtige tocht vanuit station Oosterbeek naar Arnhem CS, met “Humphreys” toe en bedwongen gisteren vele kilometers Landgoederen en Herfstbos tussen Baarn en Hollandsche Rading ).  Zondag de 30ste maakten we een wel heel bijzondere en leerzame stadswandeling mee: een ex-verslaafde en ex-dakloze heer voerde ons mee langs allerlei plekken in Utrecht waar zijn leven zich destijds als dakloze afspeelde.  Mét openhartige -en soms zeer schrijnende- toelichting!  ( Zeer aan te bevelen én ook voor iedereen mogelijk: zie www.utrechtunderground.nl )  Meteen daarna hebben we gevierenlijk in Harmelen het feit gevierd dat Michiel de volgende dag 44 zou worden(!) Inmiddels zijn we alweer druk met voorbereidingen voor nieuwe “uithuizigheid”:  vrijdag vertrekken we naar Ameland.  Daar is ’t Kunstmaand – je kunt er dan langs zo’n 25 exposities scharrelen in kerken, officiële gebouwen, boerenschuren en bestaande ateliers ter plekke. [ zie: www.kunstmaandameland.com ]  We deden dit de afgelopen jaren al twee keer eerder.  Dit keer duiken we weer met onze goede vrienden uit Elahuizen een week onder in een prettig en ruim vakantiehuisje.  Zij nemen -naast vouwfietsjes- ook de auto mee naar ’t eiland (ook lekker voor ons bij buitengewoon slecht weer) en wij gaan per de fiets de pont op en het eiland over en laten dus de auto achter in Holwerd.  [… En nu maar hopen dat deze P-plaats in die periode bóven zeeniveau blijft!]

Dat dus vrijdag a.s., maar nu eerst onze kinderen weer even ontmoeten en bij voederen (vandaag) en dan de (vergeten) griepprik halen -> morgen een ‘inhaalprik’).  Tot  …  een volgende keer !

Het is zoals de Friese zegswijze weergeeft:  Oeral Thús, mar Thús it bêste!  (“Overal thuis, maar thuis toch het meest!”)  We zijn dus weer beland in ons eigen “stadsje – Uterèg” en genieten weer van alleen al een slaapkamer die groter is dan ons hele huis – de afgelopen vijf weken.  In die weken legden we een kleine 3500 kilometers af.  We betaalden 15 keer tol, van een luttele € 1,60 tot € 36.10.  En we tankten 12 keer, al was het alleen maar om nooit de kans te lopen ‘leeg’ te rijden.  En natuurlijk omdat door heuvelig landschap rijden met een 1100 kg. zware woning er achter al gauw leidt tot 1 liter op 7,8 km.  Ons nieuwe autootje blijkt overigens uitstekend uit de ‘voeten’ te kunnen met dit ‘verzwaard rijden’: meer dan 90 % kan ‘ie de boel aan in z’n zes, het omschakelen naar 5 en terug naar 6 doet de automaat uitstekend (tussen 2200 en 3000 toeren blijvend).  Slechts een keer of vier werd naar 4 terug geschakeld – en we hadden ‘m constant op de cruisecontrol, doorgaans op 110 km/u.  Het hele zaakje rijdt als een treintje op die snelheid (tenminste zonder harde zijwind) en in België en Frankrijk is dat ook -behoudens steile afdalingen dan- toegestaan. Ook even handmatig terug naar 5 of 4 om op hellingen met de motor af te remmen bleek een fluitje van een cent.  Kortom ik was heel snel aan deze auto en aan de automaat gewend en constateerde dat het wel uiterst comfortabel rijdt als je vrijwel uitsluitend nog maar hoeft te sturen.  Totaal niet vermoeiend ook.  Van onze 36 overnachtingen elders waren de laatste twee in Bemelen, Limburg: we schurkten daar aan tegen zus & zwager uit Voorthuizen die er sinds jaar en dag een stacaravan met enorme voorruimte als buitenhuisje benutten.  Het bleek er vrij regenachtig ( hadden de weer-jongens ons ook  voorzegd ) maar het was wel lang genoeg droog voor een wandeling rond de ‘Bemeler Berg’ én voor Hanneke om zich bezig te verliezen in haar ultieme hobby: het rapen van noten, tamme kastanjes en zo meer.  Ze kwam met 11,2 kg. walnoten thuis en ook nog een hele emmer met kastanjes.  Het heeft dus voor niemand nog zin om naar Zuid-Limburg te gaan: dat is leeg. ( Wel kun je natuurlijk komen kraken op nummer 132 …)  Ons vakantieverblijf staat sinds vanmiddag weer op stal, vermoedelijk tot voorjaar 2017.  Nu even wennen aan 10 graden in plaats van 20, maar dat gaat snel, zo blijkt: heb alweer lekker gefietst, diverse winterkleren weer in de kast (en zomerspul op zolde), kortom: het gewone leven komt zomaar weer op gang.

Sinds het vorige bericht fietsten we drastisch door de (gelukkig zéér platte) Camarque. Bespieden (wat is daarvan de verleden tijd – bespoden?) daarbij vele flamingo’s en nog meer vogels en paardjes.  Ook kruisten we de ’Petit Rhône niet alleen per brug (enige in 60 km.), maar ook per pont (enige in 100 km., ééns per ½ uur – met een middagpauze van 2 ½ uur…).  In 2006 voeren we nog op zijn bovenloop, vanuit een verbindingskanaaltje vanaf Arles.  Per auto bezoeken we het fraai ommuurde stadje Aiques Mortes nog eens (ook ooit per boot vertoeft).  Er blijkt een feest in de stad te zijn met veel paarden, stieren en disco-podia. ’t Héét muziek, maar klínkt naar KlereHerrie…  Seizoen afsluiting denken wij (zo van: toeristen weg, nu zijn wij weer zélf weer aan de bak).  Intussen kwam er een dip in het weer langs: van 24 graden & zon gingen we voor twee dagen naar 19 graden/wind/onweer.  We maakten daar oudergewoonte maar weer een verplaatsing van en trokken 100 km. naar het oosten: la Couronne bij Martigues (30 km. ten Westen van Marseille)  De eerste dag stormt het hier met uitschieters tot 70 km. per uur – een goede dag voor een rotsachtige kustwandeling dus.  We ploegden zo’n 15 km. door de wind, waarbij je regelmatig een stap opzij moest zetten om niet om te vallen… Prachtige vergezichten en huizenhoog opspattende brekers op de rotsen.  Gisteren bezochten we bij de “na-bewolking” het stadje Martigues, gebouwd op de verbindingsplek tussen Zee en een enorm (ook diep, dus Zeeschip-waardig) binnenmeer.  We laadden daar ook onze kofferbak weer vol aanvullende levensmiddelen. Vandaag was het weer geheel zonnig en een graad of 23, dus zwierven we opnieuw langs de kust en door de bossen naar de nabije dorpen hier.  Hannekes lópen gaat werkelijk met sprongen vooruit: ik zie qua motoriek nu eigenlijk geen verschil meer.  Haar wandel-conditie is natuurlijk nog niet helemaal op het oude niveau – maar wel leuk onderweg: na een (stevige/rotsige) tippel van zo’n 15/16 km. hoeft ze maar één dagje bij te komen en alles is weer startklaar!  Een hele opluchting, vooral voor haarzelf natuurlijk.  Intussen is die hernia niet weg overigens – alleen maar krachtig verdoofd.  Toch valt er zo goed mee te leven, zo lijkt ‘t.

Houdt jullie (ook) haaks – en tot een volgend bericht!

Sedert gisteren staan we in de Camarque.  Meteen maar in de enige serieuze plaats daar: Saintes Marie de la Mer (zoom op google Maps maar eens in om te zien hoe eenzaam dat ligt).  We waren er al eens eerder en fietsen er ook nu weer, net als toen, tussen de alom aanwezige flamingo’s en de vele paardjes door. Gisteren was er voor het eerst sprake van een flinke (donder)bui.  Maar toen stonden we allang weer ‘hoog en droog’  Die buien waren aangekondigd en dat was voor ons de reden om juist deze dag weer als reisdag te kiezen.  (Reisdagje, want we gingen maar 118 km. verder) Hiervoor stonden we, na drie dagen stadscamping te Toulouze, een kleine week in Agde.  Allemaal plekken dus (ook hier in de Camarque) die sedert 2007 tot ons bekende ‘Zon-Zee & Mooi Weer’-arsenaal voor het na-Zomeren behoren. Het is tot nog toe doorgaans 25 graden en (te) heet in de zon, maar dat gaat natuurlijk in de loop van deze maand afnemen.  Komende week worden bijvoorbeeld maxima van 23 graden verwacht .  De Camarque is in wezen de rivierdelta aan het einde van de Rhône, tussen wat nu heet: de Rhône en Petit-Rhône. Ze is plat, woest, zeer waterrijk (brak water) en bevat nauwelijks wegen en paden.  Met de fiets zijn echter diverse smalle dijkjes en landbouw weggetjes wel begaanbaar (soms even lopen en wel eens terug moeten wegens fout-gegokt..). De langstmogelijke doorgaande route loopt helemaal tot Arles; maar we hebben nog geen echte plannen gemaakt. Behalve dan de markt in St.Marie bezoeken (vanmorgen) en het strand te bewandelen. (Hanneke is nu in haar bikini weg).  Komende twee dagen –net als vandaag- weer strak blauw en volop zon.  En verder hebben we natuurlijk onze rijke (vis-)maaltijden, goede wijn (in 5 liter-verpakking!) en een weer uitstekende tv. ontvangst.  ‘Weer’ omdat het signaal vanaf de schotel eerst regelmatig en daarna steeds vaker wegviel.  Dat bleek niet het geval te zijn toen wij de antennedraad simpelweg via het keuken raampje rechtstreeks op de Reciever aansloten. Ergens (binnen wanden en plafond van de caravan!) moet dus sprake zijn van een draadbreuk, een slechte doorverbinding o.i.d. Ik heb nu een nieuwe (mooi korte en mooi weggewerkte) verbinding aangelegd van de Reciever dwars door de meest nabije caravan-wand.  Waterdicht en met een praktische opschroef verbinding – die ook maar vier cm. naar buiten steekt.  Sindsdien hebben we weer optimale ontvangst (op HD kwaliteit)

Groeten vanuit het –nog- Zonnige Zuiden!

Maandag j.l. haalden we onze caravan, die nu in een professionele caravan opslag in Harmelen staat, op. We zetten ‘m in de straat achter ons, gooiden er stroom op (voor het opladen van de mover-accu, opstarten van de koelkast e.d.), gooiden er water in, monteerden de gasflessen, mikten er kleding, aanvullend huisraad en diverse consumptieve waren in – en reden rond 13.00 uur weg richting Frankrijk. Meestal starten we door Duitsland via ‘de Brenner’ in de richting van Italië, maar nu was de weersvoorspelling aan de Atlantische kust ook zeer gunstig – dus gingen we eindelijk eens ‘over West’. We belandden eerst in Bretagne,  op een km. of 15 fietsen van Mont Saint Michel: Prachtig toch?!  Inmiddels zijn we neergestreken in de wijnvelden nabij Bordeaux.  Op een fijne camping (Nederlandse eigenaren, “ik vertrek”-kers dus) in een zonder meer fraaie omgeving. Met relatief korte hellinkjes (wel tot zo’n 5 %) is die fraaie omgeving ook nog redelijk goed befietsbaar. Prachtig weer bovendien: vandaag besnuffelden we uitgebreid de boulevard en de aanpalende binnenstad van Bordeaux. Morgen verwacht men hier enige buien, daarna weer volop zon en 26 graden C.  Intussen is het hier nu 29 graden C. – dus zouden we wel baat hebben gehad bij de “zeer-heet-weer-voorziening” die we thuis boven ons bed hebben gemonteerd – maar dat is voor een caravan, zelfs in een zo luxe uitvoering als ons sleurbakkie, wel weer wat érg veel van het goede: ’t Hoeft ook niet echt: in de avonden koelt het hier lekker af; tot zo’n 16 graden. Zo rond 20.00 uur strekken we de benen binnen uit en kijken wat (Nederlandse) t.v. of we kletsen elkaar de oren van het hoofd of we lezen verder in ons boek.  Het plan rijpt om hierna in de richting van Toulouse te gaan (de westelijke uitgang van het, ons sinds de winter van 2006 op 2007 welbekende(!), Canal du Midi)  Daarna gaan we natuurlijk door naar de Middellandse Zeekust tussen Perpignan en Toulon – al was het maar omdat we uit ruime ervaring weten dat het dáár de hele maand oktober doorgaans droog en zwoel blijft…  Hartelijke groeten uit (al aardig: Zuid-)Frankrijk!

Sinds kort hebben we een ander autootje voor de deur staan. Het is een zwarte Peugeot 3008 geworden. Net als onze 407 heeft ‘ie 156 pk. onder de motorkap, alleen wordt die kracht nu ontwikkeld door een 1600 cc (i.p.v. 2200 cc) maar ook al bij 1400 toeren (i.p.v. 2200toeren). Verder kan de disseldruk gemakkelijk 70 kilo zijn (i.p.v., 60 kg)  Resultaat: nog meer trekkracht en ’trein’kwaliteit bij het caravan rijden.  Daar kiezen we ook op, want van de ca. 8000 km.per jaar die wij nu rijden zijn meer dan de helft caravan-kilometers (!)  In en rond Utrecht lopen we (de winkels op 180 m.), fietsen we (naar de binnenstad, grotere winkelcentra, vrijwilligerswerk e.d., tot zo’n 6 km.)  Een enkele keer -bij pestweer dus- gaan we met de stadsbus, die gaat om de 8 min. en vertrekt zo’n 600 meter vanaf onze voordeur.  En ook voor de wat grotere afstanden springen we van hier uit net zo vaak in de trein als in de auto, vanwege de uitstekende bereikbaarheid – ook terug weer. Weinig kilometers dus nog maar buiten de vakanties.  Er zitten wel steeds meer luxe toeters en bellen in de voertuigen.  Déze is van 2011 en bevat, naast inmiddels al gewone zaken als inklapbare spiegels, mistlichten voor en achter, cruisecontrol, ESP, per persoon te splitsen klimaat controle en dergelijke, ook onder meer: * een glazen dak met elektrisch bedienbaar binnen plafond  *achteruit rij censoren  *opklapbaar scherm voor de navigatie, aanwijzingen autofuncties, geluidsbronnen e.d. (desgewenst mét geïntegreerde telefoonfuncties via bluetooth)  *geluidsbronnen kunnen zijn: Radio, CD speler, MP3 speler, Smartphone, Tablet enz. (in alle gevallen zakt het geluid even weg tijdens bijvoorbeeld gesproken navigatie-aanwijzingen)  *een extra set koplampen die meedraaien in de bocht  *de handrem werkt bij uitstappen automatisch en ook wordt ongewenst achteruitrijden enige tijd automatisch geblokkeerd  (dus geen ‘hellingproef’ meer.)  *meerdere manieren om de (forse) bagage ruimte in te delen en daarbij eventueel iets vast te sjorren – met neerklapbaar onder stuk (waar je ook op kunt zitten)  * een gekoeld vooraadvak onder de midden leuning  *automatisch (met één knopje vanuit de achterbak-) neer te klappen achter leuningen, waarbij een vlakke laad vloer ontstaat. [Deze kan ook nog moeiteloos doorgetrokken worden tot voorbij de passagiersstoel.]  en ga zo, qua praktische zaken, nog maar even door.  Verder is ‘ie voorzien van een zestraps automaat – waarmee ook handgeschakeld kan worden (kan in de bergen, vooral bij afdalen met caravan, nuttig zijn).  Vanaf 19 september zullen we ‘m grondiger gaan uitproberen, want dan gaan we weer voor een week of vijf, zes naar het zuiden.  Net rond die tijd komen onze zoons weer terug. Die zijn nu samen een paar weken op vakantie in Michiel z’n scheurbakkie.  (Kunnen dus elk maar een ietsie pietsie bagage meenemen!)  Volgens de laatste berichten hebben ze Venetië al afgestruind en  beproeven ze nu de Oostenrijks/Italiaanse Alpen…  Inmiddels logeerde ons buurmeisje hier wegens feest voor haar ouders elders.  En sedert twee dagen zet haar vader, onze buurman Marcel,  (ook) ons huis weer lekker in de verf.

Goed geregeld, nietwaar?!

Het was fijn weer op Hanneke’s 65ste verjaardag (20 aug.).  Dus ook lekker buiten gezeten.  Vanaf een uur of twee in de middag druppelden de feliciteerders binnen.  (K. was er al eerder: zij logeerde bij ons)  Onze eveneens jarige zwager uit Voorthuizen (73) bracht ter geruststelling enige attributen voor de toekomst mee – zoals een (vrolijk versierd) looprekje, een invaliden parkeer bord en een groot stop bord bedoeld voor allen die de zozeer verdiende rust van zeer gepensioneerden dreigen te verstoren.  [NB: dit soort spullen rouleert door de familie, van oud naar ‘jong’]  Bij de gulle giften hoorde ook: de titel van dit bericht dus.  Het was als vanouds een genoeglijk bijkletsen.  Men sloeg rond zessen de gul-aangeleverde Vietnamese maaltijd achterover, nam nog een glas en een iegelijk toog, wat verderop in de avond, weer op huis aan. [Wij sloegen nog wel voor een dag of drie “Vietnamees” in de diepvries op].  Op de woensdag daarna treinden wij naar Breda om een groot quilt-festifal te bezoeken waarbij ook nieuw werk van “onze” Loes te zien was.  We neusden uitgebreid rond en aten daarna genoeglijk met hen beiden aan het centrale plein.  Vrijdag j.l. haalden wij onze ‘nieuwe’ auto op (!) en inmiddels logeerden onze twee ‘geadopteerde kleinkinderen’ – na ruim vijf weken vakantie elders, weer hun twee nachtjes hier. De tussenliggende zaterdag brachten we grotendeels door aan de Maarsseveense Plas.  Dankzij de zwoele wind was het er goed toeven, ook tussen het zwemmen en dollen door.  En zo dreutelen we de nazomer in – net als jullie.

45 Jaar getrouwd waren wij.  Op 30 juli j.l. om precies te zijn.  Wij waren met onze zonen in Brussel (Want een paar terroristen maken ons ‘de pis niet lauw’ – zou Theo Maassen zeggen!)  Zij hadden, natuurlijk buiten ons om, een fles wijn op onze kamer laten zetten én voor de warme hap een terras plekje aan de Grote Markt gereserveerd.  Na uitgebreid rondgezworven te hebben in de binnenstad (zelfs Kasper heeft ‘geshopt‘!) zijn we in het Atomium beland.  (We reden er al jaren langs – maar nu waren we er ook eens in)  Van donderdag op vrijdag hadden genoten wij vervolgens het állervoordeligste ‘Voordeeluitje’ wat je kunt bedenken: op de fiets langs diverse knooppunten naar Riet & Bert in Barneveld.  En de volgende dag, via ándere knooppunten natuurlijk weer, terug.  Kosten: € 0,0  – diner, ontbijt, toeristenbelasting, gezelligheid en een bezoek aan de “Oud Veluwse Markt” inbegrepen.  Een aanrader dus!  Maar toch: niet allemaal tegelijk boeken, hè… – ze zien jullie aankomen. (TIP: Voordeeluitje Utrecht, Parkwijk)  Gisteren werd Kasper alweer 39 jaar – en dat voor onze jongste!  De andere gezinsleden togen met een maaltijd en wat cadeautjes naar de Peeterslaan om het te vieren.  Nu hebben we een miezer-dagje om bij te komen.  Straks komt ons buurmeisje op bezoek om met Hanneke een spelletje te doen. (Ze heeft nog vakantie)

Tot … de volgende keer.